Τετάρτη, 4 Απριλίου 2007

Συγνώμη συγνώμη φίλοι μου
αλλά σήμερα
δεν μπορώ να γράψω
Το λευκό χαρτί μπρος μου κόρη γυμνή
και δεν μπορώ να τ'αγγίξω
Σπρώχτεμε λοιπόν
Σπρώχτεμε να ερωτευτώ..........
Προσέξτε όμως παιδιά
Όχι με ομορφιές και τορνευτά στήθη
Ούτε μ'αφές στά αιδοία της αιωνιότητας
Ανοίξτε τα στήθη μου και βρέστε
την παγωμένη ικεσία της Ανάστασης
και φιλήστετη εσείς,ναι εσείς,στα χείλη
Να ξαναγίνει πνοή στα χείλη της
Φλόγα στο κορμί μου και ερωτας
στις ψυχές μας.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ
Σπύρος Δαρσινός


1 σχόλιο:

  1. Σπύρο οποία η έκπληξή μας με το λαμπριάτικο δώρο σου σε εμάς τα μελη της εελσπη μέσα από τα τόσο βαθυστόχαστα λόγια σου, η αυτοσυγκέντρωση του εαυτού σου, αυτού που κρύβει μέσα του την παγωμένη ικεσία της αναστάσής σου, αυτή που φιλώτας την σε ανεβάζει όταν τη νιώσεις σε παραδεισένιους ουρανούς αγάπης.
    Καλή Ανάσταση λοιπόν φίλε,
    θα προτιμούσα να είμουν σε θέση,
    να γευθώ την ανάσταση με τις ομορφιές και τις αφές όπως λες... εννοώ αυτήν που μας δώρισε ο Θεός για την διαιώνηση του είδους μας και μετά θα ένιωθα μια ποιο λαμπερή Λαμπρή, ένα αιώνιο φιλι της αναστάσεως.

    Χρονια Πολλά

    Γαβριήλ Παναγιωσούλης

    ΑπάντησηΔιαγραφή

«Ουχ ούτως χρείαν έχομεν της χρείας παρά των φίλων ως της πίστεως της περί της χρείας» Επίκουρος