Apo Gabriel

Φίλοι μου,
Ζητώ την κατανόησή σας, γράφω γιατί ξαναζώ μια χαμένη μου ζωή, γράφω γιατί ξεφεύγω από την καθημερινή ρουτίνα, το χρειάζομαι, ξεφυλλίζοντας τα παλιά μου βιβλία υπάρχω…

Ευχαριστώ που με διαβάζεται...

Γαβριήλ Παναγιωσούλης


…η μάνα μου, μου έλεγε ότι ήμουν τυχερή που γνώρισα τον Τζώνη, θα έφευγα από τη μιζέρια, να πλένω ρούχα φαντάρων, θα είχα ευκαιρία να γνωρίσω κι άλλους ανθρώπους, ίσως να γινόμουν και πλούσια. Το μπαρ είχε μια κίτρινη επιγραφή

«Μπαρ ο Άσσος Κούπα» κίτρινο το χρώμα του μίσους σκέφτηκα. Στη πραγματικότητα ήταν μια καλύβα στο πίσω μέρος της αγοράς,. Όταν έβρεχε τα χαντάκια που περνούσαν απ’ έξω γέμιζαν λάσπες, πολλοί από τους πελάτες πιωμένοι όπως ήταν έπεφταν μέσα. Την άλλη μέρα ο Τζώνη ανέλαβε να μου μάθει τα πιοτά, δηλαδή πώς να σερβίρω τη μπύρα και το ρούμι, για τη μπύρα μεζές αυγά χελώνας για το ρούμι λεμόνι πράσινο και αλάτι. Στους φαντάρους πάντοτε με αλάτι, ο πολύς κόσμος δεν ερχόταν φοβόταν τους φαντάρους.
Ο Τζώνη μου αγόρασε φανταχτερά ρούχα, φτιασίδια, έγινα όμορφη, με σύστησε στον διοικητή της στρατιωτικής βάσης, είχε δυο φορές τα χρόνια μου ίσως και παραπάνω, αλλά ήταν συνταγματάρχης με τρία αστέρια. Με έπαιρνε βόλτα με το τζιπ, προτιμούσε τις νύχτες σα να φοβόταν κάτι, ο οδηγός ένας κουρεμένος ήταν και σωματοφύλακάς του. Πηγαίναμε κρυφά σε μυστικά μέρη εκεί που δεν μπορούσε να μας δει κανένα μάτι με τον φαντάρο σκοπό να φυλάει απ’ έξω ήταν ένα φαγάδικο με πιοτό και με δωμάτια από πίσω κρυμμένο στην πρασινάδα, «Το παπί Ντόναλντ» εκεί αγκαλιαζόμαστε ήταν ο πρώτος μου άνδρας, ποτέ δεν ξημερώσαμε μαζί ήταν σα να φοβόταν κάτι, έκλαιγα από υπερηφάνεια δεν το κρύβω, ο συνταγματάρχης στα πόδια μου. Και που να το μάθαινε η μάνα μου θα χαιρόταν απ’ τη γνωριμία μου. Ο Τζώνη γελούσε χαρούμενος θα ανανέωνε το κοντράτο προμήθειας κρέατος στην στρατιωτική Βάση. Για μένα ήταν η αρχή, μετά αφού με βαρέθηκε ο συνταγματάρχης ήρθαν οι λοχαγοί, οι δεκανείς οι φαντάροι, σκληροί με αρβύλες που βρωμούσαν, και ήταν πολλοί, είχα γίνει ένα κουρέλι ψυχή και σώμα, δε είχα τη δύναμη να αντιδράσω ούτε με ενδιέφερε πλέον. Η φήμη είχε απλωθεί, ήμουν μικρή ανήλικη, καινούρια στο κλαρί, αλλά μου άρεσε κι εμένα, έβγαλα το άχτι μου έκανα τη μεγάλη ζωή.
Ταξί έφερε έναν πελάτη με μπλε στολή με σιρίτια στις επωμίδες, νόμισα ότι ήταν καπετάνιος, μου συστήθηκε Ιβάν τελωνειακός, τι κάνεις εσύ εδώ μέσα τόσο μικρή με αυτούς του φαντάρους, αξίζεις καλύτερη τύχη. Θα σε πάρω από εδώ,
Μόνο κρυφά του είπα το κορμί μου είναι πουλημένο δεν μπορώ.
Μου έγραψε μια διεύθυνση, αυτή είναι μια φίλη μου έχει μπαρ και εστιατόριο, θα σε προστατέψει πήγαινε σε αυτή και θα έλθω να σε βρω.
Τι έχω να χάσω σκέφτηκα ας πάω.
Η Μάρθα με περιεργάστηκε σα να αγόραζε κοτόπουλο, Ιβάν φίλε μου άσε την εδώ, σαν καλή φαίνεται θα στρώσει. Πέρασα τη νύχτα με το Ιβάν, χάρηκε το κορμί μου, την επομένη με φώναξε η Μάρθα, θα με βοηθήσεις να πάμε να επισκεφτούμε τις κόρες μου, είναι εσωτερικές σε σχολή καλογραιών, φώναξε ταξί γιατί αυτή δεν οδηγούσε. ήταν περίπου 200 χιλιόμετρα στο εσωτερικό……
Η μεγάλη σιδερένια πόρτα άνοιξε οι καλόγριες υποδέχθηκαν την κ Μάρθα, εγώ ακολουθούσα φορτωμένη με πακέτα και δώρα για τις κόρες της, ξάφνου στρίγκλισε, όχι αυτή μην την αφήσετε να μπει μέσα, δεν βλέπετε είναι τέτοια, η καλόγριες με κοίταξαν σα να είχα λέπρα , πήραν τα πακέτα από τα χέρια μου και μου έκλεισαν κατάμουτρα την πόρτα. Να πας να με περιμένεις με τον ταξιτζή, φώναξε η Μάρθα.
Ένας καλόγερος με καφετιά τριγωνική κουκούλα που έφθανε έως τα πόδια του, με μια ζώνη με φούντες χτύπησε συνθηματικά το μεγάλο πορτόνι της μονής, μια καλόγρια άνοιξε, κοίταξε δεξιά αριστερά μην τους βλέπει κανένας και τον έμπασε μέσα.
Πήγα και κάθισα μαζί με τον ταξιτζή, σε αυτό το άγιο μέρος δεν υπήρχε ούτε ένα μπαρ να ξεδιψάσουμε, έτσι από κάτω από τον ίσκιο ενός δένδρου, ξάπλωσα κι έβαλα το κεφάλι μου στου ταξιτζή τα γόνατα, μου άρεσε θα σε κάνω φίλο του είπα, θα σε πληρώνω, του είπα τους πόθους μου τα όνειρά μου, του ζήτησα να με βοηθήσει να πιάσω ναυτικό φίλο, να κάνω παιδί σαν κι αυτούς ξανθό, να μοιάζει με χερουβίμ σαν αυτούς τους αγγέλους που είναι δίπλα από την εικόνα της Μαρίας, να έχω το γιο μου ένα αγαλματάκι να το βάλω δίπλα στην Παρθένο έτσι όταν οι πιστοί θα προσκυνούν να βλέπουν το γιο μου……

Γαβριήλ Παναγιωσούλης
Νέα Υόρκη

ΣΤΟΥ ΝΟΥ ΜΟΥ ΤΟ ΝΑΟ

Στου νού μου μέσα το ναό

όπου κανείς δεν βλέπει,

έχω την Παναγιά και το Χριστό

του ουρανού χρυσή μου σκέπη.

Εχω αναμμένα τόσα καντήλια,

η φύση αδιάβατη με κυνηγά,

χρυσές εικόνες απ' Αγίους

και όλα μέσα μου ιερά.

Στου νού μου μέσα το ναό

του χρόνου οι αναμνήσεις,

μπροστά μου έρχονται, κυλούν

ατέλειωτες των ήλιων δύσεις.

Ποτέ δεν σταματούν

μες τους ανέμους δέρνονται,

εμπρός μου στήνουνε χορό

στου νού μου μέσα το ναό.

Στου νού μου μέσα το ναό

βλέμματα ελπίδας κυματίζουν,

κι έχω τον ίδιο το Θεό

λυχνάρι ακοίμητο στον ουρανό.

Άσπα Παπακωνσταντίνου

Ο Ζωγράφος

Στα όνειρα του υποσυνείδητού μας
δεν υπάρχει καμία λογική εξήγηση.
Τουναντίον,
στα γραπτά μας ζωγραφίζουμε
τον καθρέφτη του εαυτού μας.

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Νέα Υόρκη

ΥΜΝΟΣ ΣΤΗΝ ΑΘΩΟΤΗΤΑ

Δεν υπάρχει φυσικότερη, αγνότερη και εξυγιαντικότερη πηγή από της αθωότητας. Αναπηδά μέσα από τα έγκατα της ψυχής όπως η φλέβα νερού από τον κόρφο της γης και γεμίζει το σώμα και την ψυχή ως που φτάνει στα μάτια, στην έκφραση των κινήσεων και τα λόγια εκείνα που κατακτούν χωρίς να διεκδικούν ,χωρίς να μάχονται, και αιχμαλωτίζουν χωρίς πρόθεση και τεχνική. Διαλύει, χωρίς να βιάζει, κάθε προδιάθεση αποτρεπτική και κάθε άρνηση κατανόησης και επικοινωνίας.Η Αθωότητα δεν προσχεδιάζει, δεν απαιτεί τον χώρο της υλικής και άυλης υπόστασης και παρουσίας της. Ο χώρος υποχωρεί στις διαστάσεις της και αφήνει ευπροσήγορα το κενόπου της ανήκει, ελαττώνοντας στο ελάχιστο κάθε περιττή τριβή. Η Αθωότητα είναι άφατο φως χωρίς αχτίδες και προβολείς. Οι σκιές σκορπίζουν γύρω της χωρίς αντίσταση και λούζονται οικειοθελώς το φως της. Πάνω στην τρυφερή της συστολή τρίβεται αβίαστα η κάθε σκληρότητα.Η Αθωότητα είναι σαγηνευτική παρθενία, που πάνω της ποθεί να γονιμοποιηθεί κάθε ευγενές συναίσθημα-και πιο πολύ η αγάπη. Ακόμη και η γνωστική διεργασία της αυτογνωσίας που μέσα από την ανομολόγητη υπολογιστική αξιολόγηση και την σκαπανική της επιμονή καταφέρνει ν' αναπτύξει μέσα της το αρμόζων που αναδεικνύει και ισορροπεί την μονάδα -χωρίς να διεισδύει[πάντα] επιμορφωτικά στο περιβάλλον ,ακόμη κι' αυτή [που ομολογουμένως είναι μεγάλη αρετή υποκλίνεται στην αθόρυβη εκρηκτική δύναμη της ΑθωότηταςΜόνο η Αθωότητα, που ξεπετάγεται, μαζί και μέσα, από το θεμέλιο και το χτίσιμο του ατόμου ,δίνει χωρίς αντίτιμο το εισιτήριο της αφθαρσίας,
γιατί, μέσα στην αγνότητά της δεν χρειάζεται να μπει σε τακτικές δοκιμασίας. Τοποθετεί απ' ευθείας τον Άνθρωπο στον κύκλο της φυσικότητας, με όλη την αρμονία που την ακολουθεί, την διαπνέει και την διέπει.Η Αθωότητα είναι 'κείνη που μέσα από τον απρόβλητο ερωτισμό της πλέκει τη ζωή με τοπλέγμα την αγνότητας ,αζωγράφιστη και ορατή, άοπλη και κατακτητική, δημιουργική και ανίδρωτη μέσα στην σιωπηλή της δύναμη.Αλήθεια, πόσο αλλιώτικη θα ήταν η ζωή μας αν αφήναμε την αθωότητα να γέμιζε με τα τρυφερά της δάχτυλα την υπαρξιακή μας πορεία;.......Και μην νομίσετε ότι υστερεί σε ερωτικά καλέσματα και σε αιτήματα απέριττης υλικής αναγκαιότητας. Έχει μέσα της αγνόγυμνες όλες τις προκλήσεις την ερωτικής λαγνείας, σαν τον ανθό που ανοίγει εύοσμα την γύρινη μήτρα του στο κάλεσμα της ερωτικής καρποφορίας.Έχει μέσα της την φυσιογενή επιμονή της επιβίωσης, χώνεται σαν τις ρίζες την ελιάς στο βράχο για τροφή δίνοντας ,συγχρόνως, ζωή[από την ζωή της]στους κόλπους της στειρότητας.Η Αθωότητα δίνει στον Άνθρωπο την χωρητικότητα που ΔΥΝΕΤΑΙ ν' απλώσει για την προέκταση που μπορεί και του ανήκει. Μπορεί να ξεπεταχτεί και μέσα από την λάσπη και να την κάνει πηγή!Ευλογημένοι όσοι άγγιξαν την πληρότητα μέσα από την αυτοδυναμία της ...

Σπύρος Δαρσινός

Ηλιοβασιλέματα

Όλα αδειάζουν

γίνονται σκιές

φαντάσματα τώρα μοιάζουν

μπερδεύονται θαρρείς κι οι εποχές...

Όλη η ζωή αναποδογυρνά

το όνειρο φεύγει

πίσω πια δεν γυρνά...

Χάνονται τα χρώματα

σιγά - σιγά

στην ματωμένη δύση

κι ο ήλιος σβήνει μακριά

χωρίς καμιά

ανταυγεια του πίσω να αφήσει...

Στέλλα Ζαμπούρου Φόλλεντερ

Ο ΠΟΘΟΣ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ

Στη γης ετούτη και ζήση

ο πόθος του ποιητή γυρνά,

όταν ο ήλιος λέει να ροδίσει

τότε το πνεύμα ακολουθά.

Κι' είν' η ώρα άγια εκείνη

τ’ όραμα θείο ν’ αρχινά,

μες την ψυχή αχνοφωτίζει

καντήλι που λαμποκοπά.

Το ουράνιο αηδόνι τιτιβίζει

ένα κελαϊδισμό παθητικό,

μες την ψυχή του όπου αρχίζέι

και κάνει το όνειρο μελωδικό.

Η έμπνευσή σου να και λήγει

σε λίγα μαγικά λεπτά,

μα φθάνει όμως για να ζήσει

η πυρκαγιά της στην καρδιά.

Άσπα Παπακωνσταντίνου

ΕΛΕΓΑ...

Τότε που 'ρθα σε
τούτη την ξένη πόλη
λίγα χρόνια

κι' ύστερα πάλι πατρίδα
καί πέρασαν κι' άλλα κι' άλλα
Και πάλι έλεγα
λίγα ακόμη λίγα ακόμη
Τώρα πια
όπου να πάω δεν γνωρίζω
κανέναν.

Σπύρος Δαρσινός