Παρασκευή, 27 Ιουνίου 2014

Περπατώντας στη Νέα Υόρκη 3.0

Επεισόδιο τρίτο


«Χαρά στον Έλληνα που ελληνοξεχνά/ και στο Σικάγο μέσα ζει στη λεφτεριά…» έγραφε ο Μανώλης Ρασούλης, συνοψίζοντας απαράμιλλα την αίσθηση του να είσαι Έλληνας. Δεν ξέρω ποιος μπορεί και ελληνοξεχνά, στην Αστόρια πάντως, ο ελληνισμός είναι εμφανής.
Σε κάθε καφετέρια και ρεστοράν της Νέα Υόρκης, τα γκαρσόνια μέσα στην ευγένεια, βιάζονται να σε διώξουν, για να έρθουν οι επόμενοι, επομένως και το επόμενο πουρμπουάρ. Για να ξεφύγεις από αυτό το άγχος και να πιεις ένα καφεδάκι σαν άνθρωπος, μπαίνεις στο τρενάκι, και κατεβαίνεις στον υπέργειο σταθμό της 36ης λεωφόρου. Κατεβαίνεις τη σκάλα στο δρόμο και από κάτω η καντίνα με τα πιτόγυρα του Κώστα και του Γιώργου σε υποδέχεται! - Ωπ, έλα δω εσύ, με τσακώνει ο Κώστας (ή ο Γιώργος; Θα σας γελάσω), πώς βρέθηκες εδώ; Έλα να βγούμε μια φωτό! Ελλαδάρα αθάνατη, έξω καρδιά!
Στο καφέ Ακρόπολις, φραπεδιές στα τραπέζια, πελάτες με κομπολόγια, σερβιτόροι ακουμπισμένοι ράθυμα στα ντουβάρια περιμένουν το νεύμα της πελατείας, εδώ τα πράματα είναι ανατολίτικα και χαλαρά. Περνάω έξω από τον τοπικό σύλλογο φιλάθλων Παναθηναϊκού. Οι ομάδες εδώ, δεύτερη πατρίδα. Ομάδα-θρησκεία-οικογένεια =πατρίδα! Περάστε να σας κεράσουμε μας φωνάζουν τα πατριωτάκια, κοντοστεκόμαστε για λίγο, ντρέπομαι να δεχτώ, καλά είστε; Καλώς ήρθατε, καλά κάνατε και ήρθατε, να σας βλέπουμε! Ελληνικά άπταιστα, αυτά τα ελληναμερικάνικα δεν τα άκουσα, δεν συναπάντησα και πολύ πιτσιρικαρία είναι η αλήθεια.
Απολαμβάνω ένα ελληνικότατο κοτόπουλο στο φούρνο με κερασμένο χαλβά, στο εστιατόριο Μπαχάρι. Ευγενέστατοι οι πατριώτες, με σκλαβώσανε. Πάντα η Ελλάδα θα είναι εκτός από τη γλώσσα, μια αγκαλιά, ένα χαμόγελο και ένα ζεστό καλώς ήρθατε.
Ένα ζευγάρι ηλικιωμένων έχει βγάλει τα καρεκλάκια του στο πεζοδρόμιο, μπροστά στην πόρτα και απολαμβάνει το ζεστό απόγευμα. –Καλώς τα παιδιά, από την Ελλάδα είστε; Στα κηπάκια των σπιτιών τριαντάφυλλα λογιών λογιών, μοσχομυρίζουν μέσα στην υγρασία της πόλης.
Επιστρέφω στο Μανχάταν χορτάτος. Οι μέρες περνούν, κοιτάζω, ρουφάω εικόνες, ανθρώπους που περπατούν, βιτρίνες, οι ουρανοξύστες ανάβουν τα φώτα στο σούρουπο, καθώς διασχίζω τη γέφυρα του Μπρούκλιν, κρατώ τις τελευταίες μου σημειώσεις:
-Η καθημερινότητα εδώ τρέχει δαιμονισμένα. Δουλεύεις από το πρωί μέχρι όσο πάει. Όσο πιο πολύ δουλέψεις, τόσα περισσότερα θα βγάλεις. Αν δεν δουλέψεις, κοιμάσαι στα παγκάκια. Δεν σημαίνει ότι αν δουλέψεις σα σκυλί θα γίνεις υποχρεωτικά πλούσιος, αλλά τουλάχιστον, άμα δουλέψεις, σίγουρα κάτι θα βγάλεις, μιλάμε για πλήρως ανταποδοτική κοινωνία.
- Όλα πληρώνονται. Δε σε κερνάει κανείς τίποτα. Παίρνεις ό,τι πληρώνεις. Δεν πληρώνεις, δεν παίρνεις τίποτα. Αν όμως πληρώσεις, οπωσδήποτε θα πάρεις κάτι, δεν υπάρχει περίπτωση να πληρώσεις και να  μην πάρεις τίποτα, όπως στην Ελλάδα. Το κράτος σου ανταποδίδει, καθαριότητα, υπηρεσίες, ένα σωρό.
-Ναι, υπάρχει φτώχεια, άστεγοι, ναρκωτικά, δυστυχία, αλλά και πολλοί αυτοδημιούργητοι επαγγελματίες, ο πλούτος φαίνεται πώς κερδίζεται και είναι κίνητρο ανταγωνισμού, τον εύπορο δεν τον στραβοκοιτάνε, δεν του τη λένε, θεωρείται ότι τα κέρδισε νόμιμα, οι πλουσιότεροι της χώρας φαίνεται πώς τα έχουν βγάλει, δεν αναρωτιούνται οι πολίτες πού τα βρίσκουν, ούτε κάνουν μπίζνες με το κράτος, ο Τζομπς πούλησε τηλέφωνα σε όλη τη γη, ο Γκέιτς λογισμικά αντίστοιχα. Αν είσαι φτωχός στην Αμερική, φταις εσύ, θεωρείται ότι κάτι δεν κάνεις καλά ή δεν είσαι σωστός γενικότερα.
-Μια διάχυτη αίσθηση ελευθερίας σε συνοδεύει σε κάθε σου βήμα. Μπορείς να ντυθείς όπως γουστάρεις, δε θα σε στραβοκοιτάξει κανένας, μπορείς να φορέσεις ό,τι θες, όλα είναι άποψη και σεβαστά.
-Οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια δεν κλείνουν ποτέ και για κανένα λόγο. Η πρόσβαση είναι αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα, κανένα άλλο δικαίωμα δεν το επισκιάζει. Ούτε διαδηλωτές, ούτε κρατικά αμάξια έχουν δικαίωμα να κλείνουν τους δρόμους. Και βεβαίως ούτε βαν από τηλεοπτικά συνεργεία, όπως είδα προχτές που είχαν παρκάρει όλοι οι τηλεκάφροι πάνω στην πλατεία Κουμουνδούρου, «για να κάνουν τη δουλειά τους». 
- Ο κόσμος ψωνίζει πάρα πολύ από μικρά μαγαζιά, όχι μόνο από σουπερμάρκετ. Αλλά και τα μικρά μαγαζιά έχουν και διαφορετικό ωράριο και ξεχωριστά προϊόντα (βιολογικά, φρέσκες φρουτοσαλάτες, είδη φούρνου), δεν είναι ίδια με τα σουπερμάρκετ, η ποικιλία και η ιδιαίτερη ποιότητα είναι ζητούμενο σε κάθε επιχείρηση και αμοίβεται αναλόγως.
-Όλοι απολαμβάνουν τα πάρκα, τα οποία είναι καθαρά, φυλασσόμενα, κλείνουν τα βράδια, χωρίς τραπεζοκαθίσματα, (τ' ακούς πλατεία Κεραμεικού στο Γκάζι;), γεμάτα παγκάκια και με πράσινο περιποιημένο. Εδώ, κάτι ψωροπαγκάκια εδώ κι εκεί, ένα γκαζόν μαδημένο, σαν να σε διώχνει.
-Το κάπνισμα απαγορεύεται παντού. Και κανένας τζίρος δεν μειώνεται. Και μάλιστα ούτε στα τραπέζια έξω μπορείς να καπνίσεις, πρέπει να πας έξω από το χώρο του μαγαζιού τελείως. Αυτά είναι!
- Η Αστυνομία τελεί υπό τη διοίκηση του δημάρχου και τρέχει για όλα. Από το παράνομο παρκάρισμα μέσα στη νύχτα μέχρι το πέταγμα των σκουπιδιών εκεί που δεν πρέπει. Δικαιολογία, από αστυνομικό στην τηλεφωνική γραμμή του τύπου: «καλά, δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα μόνος σας, γιατί τώρα δεν έχω περιπολικό να στείλω», δεν παίζει με τίποτα.
Κοντολογίς: Σε όλες τις πόλεις της δυτικής Ευρώπης και τώρα και στην άλλη μεριά του Ατλαντικού, που έχω ταξιδέψει την τελευταία δεκαετία, τα στοιχειώδη  θέματα της καθημερινότητας τα έχουν λύσει. Εμείς ακόμα τα συζητάμε. Και μην ακούτε για τον ελληναράδικο εαυτό μας. Στο εξωτερικό ο Έλληνας βγάζει κι αυτός τον καλό του εαυτό, και αυτή η ικανότητα προσαρμογής και στο καλό, είναι ίσως η μεγαλύτερή μας ελπίδα.
Κατακλείδα:
Αν είστε άνθρωπος με ενδιαφέροντα για την τέχνη, μουσική, σινεμά, μόδα, διακόσμηση, και δεν ξέρω τι άλλο, αυτή είναι η πόλη που πρέπει να δείτε, έστω μια φορά στη ζωή σας. Αν όχι, μάλλον δε διαβάζετε αυτές τις γραμμές, ούτως ή άλλως.
Δε ζήλεψα τη Νέα Υόρκη. Τη χάρηκα, όπως ελπίζω να τη χαρείτε κι εσείς αν πάτε, αλλά έπιανα μονίμως τον εαυτό μου καθώς παρατηρούσα γύρω μου να λέει: να μια ωραία ιδέα! Να κι άλλη μια ωραία ιδέα! Η Νέα Υόρκη είναι μια πόλη ατελείωτης έμπνευσης, αρκεί να θες να εμπνευστείς από αυτήν και όχι να την απαξιώσεις ελληναράδικα και μίζερα.
Αυτά τα ωραία, μάι φρεντς. Από το επόμενο άρθρο επιστρέφουμε στη γνωστή μας στενάχωρη θεματολογία, μετά από καιρό.
The End! 
Του Νίκου Στασινού
(Από το Protagon )

Με κλικ στους τίτλους παρακάτω, μπορείτε να διαβάσετε και τα δύο προηγούμενα:

Μανχάταν, το πιο χτισμένο νησί του κόσμου

Δεν είναι δυνατόν να μην πας στα μουσεία αυτής της πόλης. Καλά τα διεθνή φαγητά της και τα μπέργκερ, αλλά αν έρθεις μόνο για να φας και να ψωνίσεις, δεν ξέρεις να ζεις αγαπητέ μου.

Περπατώντας στη Νέα Υόρκη 2.0


Το τραγούδι μας...


8 σχόλια:

  1. Μπορεί να μην έχω πάει και ίσως να μην πάω ποτέ στη ζωή μου στη Ν.Υ, αλλά είμαι σίγουρη οτι έτσι είναι όπως τα λέει ο κος Στασινός.
    Κι αν δεν είναι έτσι,που δεν καταλαβαίνω το λόγο γιατί να μην,πάντως σίγουρα δεν είναι όπως στην ελληνική πραγματικότητα,πού όσο κι αν την αγαπάμε τούτη τη Χώρα,κι όσο κι αν έχουμε συνηθίσει τα κακώς της κείμενα δε μπορούμε ν αμφισβητήσουμε την ύπαρξή τους,που μας δυσκολεύουν και μιζεριάζουν την καθημερινότητά μας.
    Μακάρι να ζουν καλά και ν απολαμβάνουν αυτοί που βρίσκονται και εκεί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλή μου φίλη, αρχίζω με τον κ. Στασινό, τον οποίο σαν ηθοποιό δεν τον εκτιμούσα και πολύ, όμως έτυχε να τον ακούσω να διαβάζει αποσπάσματα από το βιβλίο της φίλης μου Ρέας Βιτάλη στην παρουσίαση του βιβλίου της «Κάποτε θα γράψω ένα βιβλίο» στον κήπο του Νομισματικού Μουσείου και με εξέπληξε ο τρόπος της ανάγνωσης. Εξαιρετική! Τέλος πάντων…
    Εγώ να σου πω ότι με αξίωσε ο Θεός να επισκεφτώ την Μητρόπολη του κόσμου 4-5 φορές, την πρώτη μάλιστα ξεσκονίσαμε την Αστόρια μ’ έναν φίλο. Τα άλλα για τον ελληνισμό εκεί αλλά και σ’ όλα τα μέρη του κόσμου είναι γνωστά… Όλοι είναι ξεχωριστοί Έλληνες το γράφω και το εννοώ.
    Δεν ξέρω κατά πόσο την απολαμβάνουν σαν πόλη αλλά εγώ όλες τις φορές την απόλαυσα και την περπάτησα (αν περπατιέται αυτή η πόλη) όσο μπόρεσα κι έπαθα έρωτα μαζί της!
    Παρότι είναι η Βοστώνη που μου ‘χει κλέψει την καρδιά.
    Πάντως αν μπορέσεις να πας, άλλωστε έχεις πολύ καλούς φίλους εκεί.

    Υ.Γ. Πάντως είχα καιρό να σε δώ από εδώ… και χάρηκα πολύ την επίσκεψή σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ν αρχίσω απο το υστερόγραφο;;;
    Ηρθα έστω και αργα στην προηγούμενη, αλλά γενικά δεν θέλω να κάνω φορτική την παρουσία μου γιατί δεν είναι πάντα αρεστή.
    Οσο για τη Ν.Υ χαίρομαι που την αγάπησες και εγω τη βλέπω μέσα απο τα μάτια των αλλων,γιατί θα παραμείνει ονειρικός προορισμός
    Νάσαι καλά και να μας ταξιδεύεις

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Τελικά, Χαρά μου, αφού αρχίζεις από το υστερόγραφο, να σου πω ότι η παρουσία σου εδώ είναι καλοδεχούμενη και πάντα αρεστή… τουλάχιστον από τον διαχειριστή της ανάρτησης.
    Από τους τρεις μείναμε δύο, κι από τους δύο δικαιολογημένα ο ένας: είναι σε διακοπές, ο τρίτος έριξε μαύρη πέτρα… Άνευ σημασίας… Το ξεπερνάω…

    Καμιά φορά δεν ξέρεις τα όνειρα πραγματοποιούνται…
    Κι εσύ να ‘σαι καλά και μη ξεπουλάς σε μικροπωλητές το θησαυρό της ψυχής σου… Τον χρειαζόμαστε εμείς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Το κείμενο που διάβασα λέει πολλές αλήθειες !!! Στην Βοστώνη πέρασα τέσσερα υπέροχα χρόνια , εκεί γνώρισα Έλληνες πολλούς στην Αστόρια όμως υπάρχει η ψυχή του Ελληνισμού!!!Και ίσως αν το όνειρό μας έβγαινε αληθινό τώρα θα ζούσαμε κάπου στη Βοστώνη !!!
    Καλή εβδομάδα!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Αγαπητέ φίλε Στράτο, Εύγε σου!
    Το τραγούδι του Σκουλά "Ανάμεσα στο γέλιο και το κλάμα" που επέλεξες τα λέει όλα όχι μόνον για την Νέα Υόρκη αλλά και για τον κάθε τόπο της ξενιτειάς!
    Ως μακρὀχρονα ξενιτεμένος σε διαβεβαιώ, από το δικό μου γέλιο και το κλάμα, ότι άπαξ και ξενιτευθείς και ανεξάρτητα σε ποιόν ξένο τόπο κι'αν βρεθείς η καρδιά σου θα είναι πάντα διχοτομημένη, ακόμα και σ'αυτή την Αμερική που λογίζεται το χωνευτήρι όλων των φυλών του κόσμου! Μιά επίσκεψη στην Αμερική ή αν θέλεις στην Αστόρια που εξακολουθεί να είναι το τελευταίο προπύργιο του Ελληνισμού ποτέ δεν θα μπορέσει να σου δώσει την πραγματική εικόνα της ξενιτειάς. Πρέπει να φας το ξυνό και πικρό ψωμί της για να καταλάβεις τι πάει να πεί ξενιτειά. Αυτό το αναφέρω για τους ονειροπόλους διότ εσύ την ξενιτειά την έχεις γευτεί και είμαι βέβαιος ότι αντιλαμβάνεσαι το πνεύμα μου.
    Να είσαι καλά
    δημήτρης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. @ nikol,

    Καλή εβδομάδα, Μαρι-Νικόλ,
    Αγνοούσα ότι έζησες τόσα χρόνια (τέσσερα δεν είναι και λίγα…) σ’ αυτή την θαυμάσια πόλη της Αμερικής με χίλια σημάδια μιας ευρωπαϊκής πόλης.

    Αχ αυτά τα όνειρα… γιατί να μην πραγματοποιούνται πάντα όλα;…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. @ Δημήτρης,

    Θα ήθελα να σου πω, καλέ μου φίλε, στ’ αλήθεια μας έλειψες… Οι επισκέψεις σου και τα λόγια σου και η συνέπειά σου μας κρατάνε κοντά. Αξίζεις ένα μεγάλο ευχαριστώ!
    Τα τραγούδια του Βασίλη Σκουλά, πάντα έχουν ένα μήνυμα να χαρίσουν με τον υπέροχο στίχο και την ιδιαίτερη φωνή και απόδοση. Είναι ξεχωριστός και αγαπημένος.
    Πολύ σωστά το λες αυτό το «ότι άπαξ και ξενιτευτείς και ανεξάρτητα σε ποιόν ξένο τόπο κι αν βρεθείς η καρδιά σου θα είναι πάντα διχοτομημένη» και διόλου δεν το αμφισβητώ αφού έχω τη δική μου πείρα από τόσα χρόνια ξενιτιάς. Κι όπως το λες αντιλαμβάνομαι απολύτως το πνεύμα σου.

    Εύχομαι να είσαι καλά, γερός και δυνατός και να μας χαρίζεις τον καλό σου λόγο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

«Ουχ ούτως χρείαν έχομεν της χρείας παρά των φίλων ως της πίστεως της περί της χρείας» Επίκουρος