Κυριακή, 30 Ιουνίου 2013

Κοιτάζω τα καράβια που περνάνε...

Αφιερωμένο στο φίλο μου Γαβριήλ…



Κοιτάζω τα καράβια που περνάνε
Και πάνω τους αγάπες ναυαγοί
Ψάχνουν άλλη γη, άλλες στεριές ζητάνε
Μ’όνειρα παλιά σ’άλλη ξενιτιά πάνε
Νομίζω πώς φωνάζουν τ’όνομά μου
Κι ακούω τη καρδία μου να χτυπά
Πάρε μας μακριά, μου λένε τα ονειρά μου
Μα καρδιά μου εσύ λύγισες ξάνα, σήμερα.
Τι φοβήθηκες ψυχή μου
Που θα μείνω μοναχή μου;
Ή το δρόμο που θα ταξιδέψω;
Έχω τόσο πόνο ακόμα να ξοδέψω
Έχω και τα λάθη μου μάζι μου.
Κοιτάζω τα φεγγάρια που περνάνε
Κι ακούω τη μοναξιά μου να μιλά
Στείλε μας ψηλά, μου λένε τα φτερά μου
Μα καρδιά μου εσύ λύγισες ξάνα, σήμερα.
Τι φοβηθηκες ψυχή μου
Που θα μείνω μοναχή μου;
 Ή το δρόμο που θα ταξιδέψω;
Έχω τόσο πόνο ακόμα να ξοδέψω
 Έχω και τα λάθη μου μάζι μου.
Πάντα έβαζα στην άκρη
Το περίσσευμα απ’το δάκρυ
Να ζεσταίνει της καρδιάς το κρύο
Πάντα είχα φυλαγμένο ένα αντίο
Να το ρίχνω στου καιρού την άκρη.

1 σχόλιο:

  1. Τι να πω!!!!
    (Κοιτάζω τα καράβια που περνάνε
    Και πάνω τους αγάπες ναυαγοί)

    Φίλε μου ένας θρίαμβος αληθινού ρομαντισμού, αληθινής ψυχικής κατάστασης εν ΠΛΩ ( Πάντα έβαζα στην άκρη Το περίσσευμα απ’το δάκρυ
    Να ζεσταίνει της καρδιάς το κρύο
    Πάντα είχα φυλαγμένο ένα αντίο)

    Είναι σα να ζούσα περιμένοντας να φανεί το άστρο αυτό που θα με ανέβαζε στον ουρανό ή θα το κατέβαζα κάτω, πάντα μια αναμονή ψάχνοντας μες τις αγάπες πια απ' όλες θα είχε αυτή τη δύναμη, και ήταν τόσες και τόσες εφήμερες, ναζιάρικες, μέχρι που κατέβηκε το άστρο κι εκεί μείναμε...

    Φίλε χίλα ευχαριστώ\\

    Γαβριήλ

    ΑπάντησηΔιαγραφή

«Ουχ ούτως χρείαν έχομεν της χρείας παρά των φίλων ως της πίστεως της περί της χρείας» Επίκουρος