ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΗ Κ. ΑΝΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ

Του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη /  Ν.Υ.

“Hold your horses”

       Κυρία Διαμαντοπούλου,

Σας εύχομαι υγεία και μακροημέρευση.

Είδα στη τηλεόραση το τελευταίο τμήμα της συνέντευξής σας στο δημοσιογράφο κ. Κοττάκη, στην εκπομπή ΑΛΛΗ ΟΨΗ και, ομολογώ, με απαγοητεύσατε. Σας θεωρώ μια σώφρωνα πολιτικό που πάντα ακουμπά στο χώμα και ρεαλιστή, που πιστεύει ότι η πολιτική είναι η επιστήμη του εφικτού και επομένως δεν θα μπορούσατε να υιοθετήσετε δονκιχωτικούς οραματισμούς ίδρυσης νέου δικού σας πολιτικού κόμματος. Με αυτό το τρόπο δεν βοηθιέται η Ελλάδα, μα ούτε και Σεις.

Ξέρετε πολύ καλύτερα από κάθε άλλον, γιατί ζήσατε ενεργά τη τελευταία πολιτική πραγματικότητα της χώρας μας, ότι μικρά κόμματα και μάλιστα αυτά  που προέρχονται από αποσχίσεις κομμάτων εξουσίας, δεν ευδοκιμούν. Ονόματα, όπως Μάνος, Σαμαράς, Αβραμόπουλος, Στεφανόπουλος, Τσοβόλας, Καρατζαφέρης, Μπακογιάννη, κ.α., όχι μόνο έφαγαν τα μούτρα τους, αλλά μερικοί, και εξαφανίστηκαν από τη πολιτική σκηνή. Γιατί Εσείς νομίζετε ότι θα έχετε καλύτερη τύχη; Δεδομένου ότι επί δεκαετίες υπήρξατε μέλος της φρουράς, που άφησε αφύλακτη τη κερκόπορτα για να μπουν οι δανειστές; Μα, θα μου πείτε, σύμφωνα με το δόγμα του συντρόφου Σημίτη, «αν έχεις αποδείξεις, πήγαινε στον εισαγγελέα», μπορεί κανείς να αποδείξει ότι ήμουν και εγώ καλεσμένη στο πάρτυ της ρεμούλας;  Ασφαλώς όχι, αλλά μπορείτε και Σεις να αποδείξετε ότι δεν είσαστε;       

Αναδημοσίευση από τις ΑΠΟΨΕΙΣ

Διαβάστε όλο το άρθρο του κ. Λυκογιάννη κάνοντας κλικ ΕΔΩ

Μακρινοί Αντίλαλοι, τόπος για δεύτερους ρόλους (?)…

Στη δεύτερη απόπειρα να ξαναζωντανέψουν οι Μακρινοί Αντίλαλοι και να γίνει αυτός ο χώρος, όπως τον ονειρεύτηκα, ένας «ιδιόκτητος» χώρος για την «Παρέα», ζεστός, οικείος, φιλόξενος, επιθυμητός, αφιερωμένος σ’ αυτήν, όπου το κάθε μέλος της θα «άπλωνε στο τραπέζι» το όποιο θέμα, τις σκέψεις, τους προβληματισμούς και όσα άλλα προέκυπταν. Τον ίδιο τον εαυτό του! Γιατί τι άλλο μπορεί να είναι ο εαυτός μας, παρά οι σκέψεις μας, οι θέσεις μας, ό,τι εξομολογούμαστε στα γραφτά μας, οι αγάπες,  οι εμμονές και οι αντιδράσεις μας... στο παραμικρό και στο ασήμαντο. Μέσα από κει θα αναπτυσσόταν ο διάλογος, η ανταλλαγή απόψεων, τα σχόλια και οι λύσεις. Η ελεύθερη έκφραση της γνώμης, ο διάλογος ώστε να αναδείξει ο καθένας την αλήθεια της δικής του άποψης. Συναισθήματα ένα σωρό. Λόγια που θα ’βρισκαν ανταπόκριση στην ψυχή μας. Κι Αγάπη, όση θα έδινε ο ένας στον άλλον σαν να ’ταν η πιο απλή υπόθεση της ζωής. Γενικά. Αποτυπώματα ανθρώπων σ' ένα Ιστολόγιο. Φίλων!

Και μολονότι έγινε με περισσή αγάπη, η αποδοχή δεν ήταν ενθουσιώδης, μηδέ αμοιβαία η αγάπη… Παρηγοριά η αμοιβαία αγάπη. Έτσι δεν είναι; Δυστυχώς, όμως, δεν κατάφερε να κερδίσει την υποδοχή που περίμενε και να αγκαλιαστεί όπως αναζητούσε. Μάλλον δεν ήταν δυνατό το ερέθισμα. Τελικά, δεν επετεύχθη η απαρτία. Με τρεις συμμετοχές και μόνο, αλίμονο, τί να κάνεις. Κι όση προσφορά βοήθειας θα χρειαζόταν, οι «συνοδοιπόροι» ήταν δοτικοί και διαθέσιμοι. Αλλά… Έτσι, δείχνει να αποτυγχάνει το πόνημα και πάλι. Τι κρίμα. Προσωπικά –και συμπαθάτε με– σε μένα δείχνει –και είναι– αδιανόητο!

Τα περισσότερα μέλη προτιμούν ακόμη την ανταλλαγή μηνυμάτων μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου (e-mail) ακόμα κι αν το αρχικό θέμα παίρνει ατέρμονες διαστάσεις… μέχρι αλλοιώσεως! Γνωστή η αρχή - άγνωστο το τέλος (και το μάκρος) της κάθε συζήτησης, του κάθε θέματος. Μέσα σ’ αυτά μοιράζονται απλόχερα και μπερδεύονται προσωπικά, φιλοφρονήσεις, γνώμες, θέσεις, ιδέες, ακόμα και φιλοσοφία, ποίηση, λογοτεχνία, όνειρα... Κι άντε μετά να βρεις τα χαμένα –ωραία και ενδιαφέροντα, οπωσδήποτε– κομμάτια της σκέψης και της αλήθειας του καθενός, στους κάδους της ανακύκλωσης. Αλήθεια, «πόσα ωραία και ενδιαφέροντα» χαραμίστηκαν και χαραμίζονται;…

Αλλά έτσι είναι, δεν κόβονται εύκολα βολεμένες συνήθειες, που οπωσδήποτε είναι σεβαστές!

Πόσο άβολο είναι τελικά να υποστηρίζεις κάτι, να επιμένεις, να απολογείσαι…