Τρία μυστικά
Ι
Την
βλέπουμε να παιχνιδίζει σκερτσόζικα,
προκλητικά
λυγώντας τη πύρινη κορμοστασιά της
σε
χίλια σχήματα και στάσεις σελαγίζοντας
όσο
και των γυμνών χορός μεσ’ τη βοή των ταμ-ταμ.
Ευλογημένος
να ’σαι Προμηθέα
για τη
κλεψιά που έκανες!
Παρηγοριά στη
μοναξιά….
συντρόφισσα
αχώριστη στα χειμωνιάτικα ξενύχτια…
καλή
κι
υπομονετική παραδουλεύτρα…
όσο
αγέρας δεν φυσά.
ΙΙ
Όσο
αγέρας δε φυσά,
για σε
που μαγεμένο με κρατάς,
χωρίς
το μυστικό σου
Πότε
να μάθω, σαν τι να πω;
Τα
βράδια τα σιγαλινά
που
τα’ αργυροπλόκαμο φεγγάρι
ολόγιομο
ψηλά θε να σταθεί,
σα
νυφούλα φαίνεσαι μου στα χρυσάφια στολισμένη
και
των μαλλιών σου οι πλεξούδες φτάνουν
στην
ακροθαλάσσια και μου φιλάν τα πόδια.
Κι όσο
φεύγεις και χάνεσαι
πέρα
απ’ τα’ ακρωτήρι… μακριά,
τόσο
με διαφεντεύεις
και
της σιωπής το μυστικό να μάθω θέλω.
ΙΙΙ
Να
μάθω θέλω γυναίκα χαριτόβρυτη,
χάρμα
των ομματιών, αφιόνι ηδονικό,
ο
άπατος ο θησαυρός που κλείνεις
μέσα
σου που πάει και τι γίνεται,
όταν
το πονηρό - που στα σπλάχνα φωλιάζει –
ξυπνήσει
απ’ το λήθαργο.
Ω φίδι
που ανάθρεψα στο κόρφο μου
του
Σατανά σαν έρθει η ώρα, μου
χύνεις
το φαρμάκι σου.
………………………………………
Άκου
εσύ ωτακουστή
για
γυναίκα, θάλασσα,
φωτιά
να πονέσεις αν δε θες…
ποτέ
μαζί μην παίξεις!
Μα
δίχως πόνο γίνεται ζωή;
Κόντρα Άνεμος
