ΜΑΚΡΙΝΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ

2011-11-13T21:05:00.000+02:00

2011-11-13T20:56:00.000+02:00

2011-11-02T20:16:00.001+02:00

2011-11-02T20:13:00.000+02:00

ΑΜΗΧΑΝΙΑ

2011-03-21T17:51:00.005+02:00

Αγαπητοί φίλοι της ΕΕΛΣΠΗ,
.

Μιας και σήμερα είναι η «Hμέρα της Ποίησης» και μιας και λένε ότι είμαστε ποιητές είπα να δώσουμε και μείς μια γροθιά και να ξεκολλήσουμε από την εμμονή της αμηχανίας: Για το ποιό σκοτάδι θα ακολουθήσουμε μέσα από δανειοδοτήσεις «ευνοϊκών όρων»…
Kι αν η γροθιά μας είναι... κούφια!
Ας κοιτάξουμε τους λαούς της Αφρικής που τρέχουν σαν άλογα με το όραμα της απεξάρτησης στα μάτια τους. Και ίσως διδαχτούμε, εμείς που διδάξαμε τους λαούς, πως να είναι ελεύθεροι.

Σπυρος Β. Δαρσινός

ΑΜΗΧΑΝΙΑ

Μη φοβάσαι την αμηχανία ανάμεσα στη δράση.
Η απόφαση έχει περάσει και έχει μείνει η σκόνη από
τα άλογα που χάθηκαν πίσω από τους λόφους.
Να σε ανησυχεί αυτή που δεν έχει επιλογή
και γυρίζει γύρω από τα ερείπια της στασιμότητάς της.
Έτσι μου είπε ο φίλος μου Κώστας που με βρήκε σήμερα
σε αμηχανία: καθώς δεν ήξερα ποιά οσμή να πάρω από το
ξημέρωμα ή την αυγή να βάλω στα ρουθούνια των αλόγων
για να μη χαθούν στις νύχτες με τα απέραντα σκοτάδι।

Σ. Δαρσινός

Στη Υιώτα...

2009-10-24T21:25:00.003+02:00

Η θάλασσα ατέλειωτη σαν ονειροπόλημα

οι γυναίκες ωραίες σαν την Ελένη
οι φιλίες αβέβαιες, οι οιωνοί δυσανάγνωστοι
και το πρωί θα ξυπνήσουμε πάλι
αφύλακτοι. *

... και με μια ώρα πίσω στα ρολόγια μας!

* Στίχος του Τάσου Λειβαδίτη

Apo Gabriel

2007-06-12T04:42:00.000+03:00

Φίλοι μου,
Ζητώ την κατανόησή σας, γράφω γιατί ξαναζώ μια χαμένη μου ζωή, γράφω γιατί ξεφεύγω από την καθημερινή ρουτίνα, το χρειάζομαι, ξεφυλλίζοντας τα παλιά μου βιβλία υπάρχω…

Ευχαριστώ που με διαβάζεται...

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

…η μάνα μου, μου έλεγε ότι ήμουν τυχερή που γνώρισα τον Τζώνη, θα έφευγα από τη μιζέρια, να πλένω ρούχα φαντάρων, θα είχα ευκαιρία να γνωρίσω κι άλλους ανθρώπους, ίσως να γινόμουν και πλούσια. Το μπαρ είχε μια κίτρινη επιγραφή

«Μπαρ ο Άσσος Κούπα» κίτρινο το χρώμα του μίσους σκέφτηκα. Στη πραγματικότητα ήταν μια καλύβα στο πίσω μέρος της αγοράς,. Όταν έβρεχε τα χαντάκια που περνούσαν απ’ έξω γέμιζαν λάσπες, πολλοί από τους πελάτες πιωμένοι όπως ήταν έπεφταν μέσα. Την άλλη μέρα ο Τζώνη ανέλαβε να μου μάθει τα πιοτά, δηλαδή πώς να σερβίρω τη μπύρα και το ρούμι, για τη μπύρα μεζές αυγά χελώνας για το ρούμι λεμόνι πράσινο και αλάτι. Στους φαντάρους πάντοτε με αλάτι, ο πολύς κόσμος δεν ερχόταν φοβόταν τους φαντάρους.
Ο Τζώνη μου αγόρασε φανταχτερά ρούχα, φτιασίδια, έγινα όμορφη, με σύστησε στον διοικητή της στρατιωτικής βάσης, είχε δυο φορές τα χρόνια μου ίσως και παραπάνω, αλλά ήταν συνταγματάρχης με τρία αστέρια. Με έπαιρνε βόλτα με το τζιπ, προτιμούσε τις νύχτες σα να φοβόταν κάτι, ο οδηγός ένας κουρεμένος ήταν και σωματοφύλακάς του. Πηγαίναμε κρυφά σε μυστικά μέρη εκεί που δεν μπορούσε να μας δει κανένα μάτι με τον φαντάρο σκοπό να φυλάει απ’ έξω ήταν ένα φαγάδικο με πιοτό και με δωμάτια από πίσω κρυμμένο στην πρασινάδα, «Το παπί Ντόναλντ» εκεί αγκαλιαζόμαστε ήταν ο πρώτος μου άνδρας, ποτέ δεν ξημερώσαμε μαζί ήταν σα να φοβόταν κάτι, έκλαιγα από υπερηφάνεια δεν το κρύβω, ο συνταγματάρχης στα πόδια μου. Και που να το μάθαινε η μάνα μου θα χαιρόταν απ’ τη γνωριμία μου. Ο Τζώνη γελούσε χαρούμενος θα ανανέωνε το κοντράτο προμήθειας κρέατος στην στρατιωτική Βάση. Για μένα ήταν η αρχή, μετά αφού με βαρέθηκε ο συνταγματάρχης ήρθαν οι λοχαγοί, οι δεκανείς οι φαντάροι, σκληροί με αρβύλες που βρωμούσαν, και ήταν πολλοί, είχα γίνει ένα κουρέλι ψυχή και σώμα, δε είχα τη δύναμη να αντιδράσω ούτε με ενδιέφερε πλέον. Η φήμη είχε απλωθεί, ήμουν μικρή ανήλικη, καινούρια στο κλαρί, αλλά μου άρεσε κι εμένα, έβγαλα το άχτι μου έκανα τη μεγάλη ζωή.
Ταξί έφερε έναν πελάτη με μπλε στολή με σιρίτια στις επωμίδες, νόμισα ότι ήταν καπετάνιος, μου συστήθηκε Ιβάν τελωνειακός, τι κάνεις εσύ εδώ μέσα τόσο μικρή με αυτούς του φαντάρους, αξίζεις καλύτερη τύχη. Θα σε πάρω από εδώ,
Μόνο κρυφά του είπα το κορμί μου είναι πουλημένο δεν μπορώ.
Μου έγραψε μια διεύθυνση, αυτή είναι μια φίλη μου έχει μπαρ και εστιατόριο, θα σε προστατέψει πήγαινε σε αυτή και θα έλθω να σε βρω.
Τι έχω να χάσω σκέφτηκα ας πάω.
Η Μάρθα με περιεργάστηκε σα να αγόραζε κοτόπουλο, Ιβάν φίλε μου άσε την εδώ, σαν καλή φαίνεται θα στρώσει. Πέρασα τη νύχτα με το Ιβάν, χάρηκε το κορμί μου, την επομένη με φώναξε η Μάρθα, θα με βοηθήσεις να πάμε να επισκεφτούμε τις κόρες μου, είναι εσωτερικές σε σχολή καλογραιών, φώναξε ταξί γιατί αυτή δεν οδηγούσε. ήταν περίπου 200 χιλιόμετρα στο εσωτερικό……
Η μεγάλη σιδερένια πόρτα άνοιξε οι καλόγριες υποδέχθηκαν την κ Μάρθα, εγώ ακολουθούσα φορτωμένη με πακέτα και δώρα για τις κόρες της, ξάφνου στρίγκλισε, όχι αυτή μην την αφήσετε να μπει μέσα, δεν βλέπετε είναι τέτοια, η καλόγριες με κοίταξαν σα να είχα λέπρα , πήραν τα πακέτα από τα χέρια μου και μου έκλεισαν κατάμουτρα την πόρτα. Να πας να με περιμένεις με τον ταξιτζή, φώναξε η Μάρθα.
Ένας καλόγερος με καφετιά τριγωνική κουκούλα που έφθανε έως τα πόδια του, με μια ζώνη με φούντες χτύπησε συνθηματικά το μεγάλο πορτόνι της μονής, μια καλόγρια άνοιξε, κοίταξε δεξιά αριστερά μην τους βλέπει κανένας και τον έμπασε μέσα.
Πήγα και κάθισα μαζί με τον ταξιτζή, σε αυτό το άγιο μέρος δεν υπήρχε ούτε ένα μπαρ να ξεδιψάσουμε, έτσι από κάτω από τον ίσκιο ενός δένδρου, ξάπλωσα κι έβαλα το κεφάλι μου στου ταξιτζή τα γόνατα, μου άρεσε θα σε κάνω φίλο του είπα, θα σε πληρώνω, του είπα τους πόθους μου τα όνειρά μου, του ζήτησα να με βοηθήσει να πιάσω ναυτικό φίλο, να κάνω παιδί σαν κι αυτούς ξανθό, να μοιάζει με χερουβίμ σαν αυτούς τους αγγέλους που είναι δίπλα από την εικόνα της Μαρίας, να έχω το γιο μου ένα αγαλματάκι να το βάλω δίπλα στην Παρθένο έτσι όταν οι πιστοί θα προσκυνούν να βλέπουν το γιο μου……

Γαβριήλ Παναγιωσούλης
Νέα Υόρκη

ΣΤΟΥ ΝΟΥ ΜΟΥ ΤΟ ΝΑΟ

2007-06-08T07:31:00.000+03:00

Στου νού μου μέσα το ναό

όπου κανείς δεν βλέπει,

έχω την Παναγιά και το Χριστό

του ουρανού χρυσή μου σκέπη.

Εχω αναμμένα τόσα καντήλια,

η φύση αδιάβατη με κυνηγά,

χρυσές εικόνες απ' Αγίους

και όλα μέσα μου ιερά.

Στου νού μου μέσα το ναό

του χρόνου οι αναμνήσεις,

μπροστά μου έρχονται, κυλούν

ατέλειωτες των ήλιων δύσεις.

Ποτέ δεν σταματούν

μες τους ανέμους δέρνονται,

εμπρός μου στήνουνε χορό

στου νού μου μέσα το ναό.

Στου νού μου μέσα το ναό

βλέμματα ελπίδας κυματίζουν,

κι έχω τον ίδιο το Θεό

λυχνάρι ακοίμητο στον ουρανό.

Άσπα Παπακωνσταντίνου

Ο Ζωγράφος

2007-05-25T15:05:00.000+03:00

Στα όνειρα του υποσυνείδητού μας
δεν υπάρχει καμία λογική εξήγηση.
Τουναντίον,
στα γραπτά μας ζωγραφίζουμε
τον καθρέφτη του εαυτού μας.

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Νέα Υόρκη

ΥΜΝΟΣ ΣΤΗΝ ΑΘΩΟΤΗΤΑ

2007-05-21T19:22:00.000+03:00

Δεν υπάρχει φυσικότερη, αγνότερη και εξυγιαντικότερη πηγή από της αθωότητας. Αναπηδά μέσα από τα έγκατα της ψυχής όπως η φλέβα νερού από τον κόρφο της γης και γεμίζει το σώμα και την ψυχή ως που φτάνει στα μάτια, στην έκφραση των κινήσεων και τα λόγια εκείνα που κατακτούν χωρίς να διεκδικούν ,χωρίς να μάχονται, και αιχμαλωτίζουν χωρίς πρόθεση και τεχνική. Διαλύει, χωρίς να βιάζει, κάθε προδιάθεση αποτρεπτική και κάθε άρνηση κατανόησης και επικοινωνίας.Η Αθωότητα δεν προσχεδιάζει, δεν απαιτεί τον χώρο της υλικής και άυλης υπόστασης και παρουσίας της. Ο χώρος υποχωρεί στις διαστάσεις της και αφήνει ευπροσήγορα το κενόπου της ανήκει, ελαττώνοντας στο ελάχιστο κάθε περιττή τριβή. Η Αθωότητα είναι άφατο φως χωρίς αχτίδες και προβολείς. Οι σκιές σκορπίζουν γύρω της χωρίς αντίσταση και λούζονται οικειοθελώς το φως της. Πάνω στην τρυφερή της συστολή τρίβεται αβίαστα η κάθε σκληρότητα.Η Αθωότητα είναι σαγηνευτική παρθενία, που πάνω της ποθεί να γονιμοποιηθεί κάθε ευγενές συναίσθημα-και πιο πολύ η αγάπη. Ακόμη και η γνωστική διεργασία της αυτογνωσίας που μέσα από την ανομολόγητη υπολογιστική αξιολόγηση και την σκαπανική της επιμονή καταφέρνει ν' αναπτύξει μέσα της το αρμόζων που αναδεικνύει και ισορροπεί την μονάδα -χωρίς να διεισδύει[πάντα] επιμορφωτικά στο περιβάλλον ,ακόμη κι' αυτή [που ομολογουμένως είναι μεγάλη αρετή υποκλίνεται στην αθόρυβη εκρηκτική δύναμη της ΑθωότηταςΜόνο η Αθωότητα, που ξεπετάγεται, μαζί και μέσα, από το θεμέλιο και το χτίσιμο του ατόμου ,δίνει χωρίς αντίτιμο το εισιτήριο της αφθαρσίας,
γιατί, μέσα στην αγνότητά της δεν χρειάζεται να μπει σε τακτικές δοκιμασίας. Τοποθετεί απ' ευθείας τον Άνθρωπο στον κύκλο της φυσικότητας, με όλη την αρμονία που την ακολουθεί, την διαπνέει και την διέπει.Η Αθωότητα είναι 'κείνη που μέσα από τον απρόβλητο ερωτισμό της πλέκει τη ζωή με τοπλέγμα την αγνότητας ,αζωγράφιστη και ορατή, άοπλη και κατακτητική, δημιουργική και ανίδρωτη μέσα στην σιωπηλή της δύναμη.Αλήθεια, πόσο αλλιώτικη θα ήταν η ζωή μας αν αφήναμε την αθωότητα να γέμιζε με τα τρυφερά της δάχτυλα την υπαρξιακή μας πορεία;.......Και μην νομίσετε ότι υστερεί σε ερωτικά καλέσματα και σε αιτήματα απέριττης υλικής αναγκαιότητας. Έχει μέσα της αγνόγυμνες όλες τις προκλήσεις την ερωτικής λαγνείας, σαν τον ανθό που ανοίγει εύοσμα την γύρινη μήτρα του στο κάλεσμα της ερωτικής καρποφορίας.Έχει μέσα της την φυσιογενή επιμονή της επιβίωσης, χώνεται σαν τις ρίζες την ελιάς στο βράχο για τροφή δίνοντας ,συγχρόνως, ζωή[από την ζωή της]στους κόλπους της στειρότητας.Η Αθωότητα δίνει στον Άνθρωπο την χωρητικότητα που ΔΥΝΕΤΑΙ ν' απλώσει για την προέκταση που μπορεί και του ανήκει. Μπορεί να ξεπεταχτεί και μέσα από την λάσπη και να την κάνει πηγή!Ευλογημένοι όσοι άγγιξαν την πληρότητα μέσα από την αυτοδυναμία της ...

Σπύρος Δαρσινός

Ηλιοβασιλέματα

2007-05-15T17:42:00.000+03:00

Όλα αδειάζουν

γίνονται σκιές

φαντάσματα τώρα μοιάζουν

μπερδεύονται θαρρείς κι οι εποχές...

Όλη η ζωή αναποδογυρνά

το όνειρο φεύγει

πίσω πια δεν γυρνά...

Χάνονται τα χρώματα

σιγά - σιγά

στην ματωμένη δύση

κι ο ήλιος σβήνει μακριά

χωρίς καμιά

ανταυγεια του πίσω να αφήσει...

Στέλλα Ζαμπούρου Φόλλεντερ

Ο ΠΟΘΟΣ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ

2007-05-10T19:39:00.000+03:00

Στη γης ετούτη και ζήση

ο πόθος του ποιητή γυρνά,

όταν ο ήλιος λέει να ροδίσει

τότε το πνεύμα ακολουθά.

Κι' είν' η ώρα άγια εκείνη

τ’ όραμα θείο ν’ αρχινά,

μες την ψυχή αχνοφωτίζει

καντήλι που λαμποκοπά.

Το ουράνιο αηδόνι τιτιβίζει

ένα κελαϊδισμό παθητικό,

μες την ψυχή του όπου αρχίζέι

και κάνει το όνειρο μελωδικό.

Η έμπνευσή σου να και λήγει

σε λίγα μαγικά λεπτά,

μα φθάνει όμως για να ζήσει

η πυρκαγιά της στην καρδιά.

Άσπα Παπακωνσταντίνου

ΕΛΕΓΑ...

2007-05-08T13:04:00.000+03:00

Τότε που 'ρθα σε
τούτη την ξένη πόλη
λίγα χρόνια

κι' ύστερα πάλι πατρίδα
καί πέρασαν κι' άλλα κι' άλλα
Και πάλι έλεγα
λίγα ακόμη λίγα ακόμη
Τώρα πια
όπου να πάω δεν γνωρίζω
κανέναν.

Σπύρος Δαρσινός

´´Βιβλιοπωλείο Νικολόπουλος´´

2007-05-08T10:12:00.000+03:00

Τη Δευτέρα το βράδυ έγιναν τα εγκαίνια του Βιβλιοπωλείου «Νικολόπουλος» της φίλης μας Ντίνας Νικολακοπούλου και του αδελφού της Σωτήρη στην οδό Ομήρου 32 στην Αθήνα.

Στην εκδήλωση των εγκαινίων παραβρέθηκε πλήθος κόσμου, που με ιδιαίτερο ενδιαφέρον γνώρισε το νέο βιβλιοπωλείο τους, που ειδικεύεται, προ πάντων, στα ισπανικά βιβλία, κάτι που νομίζω ότι έλλειπε από την Αθήνα και σίγουρα θα καλύψει ένα κενό που μέχρι σήμερα υπήρχε στο χώρο.
Πανέμορφη και γλυκιά, στα κοκκινόμαυρα ντυμένη, η Ντίνα το μόνο που δεν έκανε ήταν να χορέψει φλαμένκο αφήνοντας γι’ αυτό να το πράξουν οι εκλεκτές καλεσμένες ισπανίδες χορεύτριες και το μουσικό γκρουπ «LA SOLEA» που έκανε τη βραδιά πιο όμορφη.
Όλοι οι φίλοι της Ε.Ε.Λ.Σ.Π.Η. εύχονται στην οικογένεια Νικολακοπούλου επιτυχίες και καλή συνέχεια με άλλα τέτοια στον κόσμο του βιβλίου.

Στράτος Δουκάκης

ΧΑΜΕΝΗ ΨΥΧΗ

2007-05-06T22:24:00.000+03:00

Πικραμένο μου σπουργίτι, μες στη μαύρη συννεφιά,
της ζωής στάζεις το δάκρυ,
που η ζωή δε σε κερνά.
Είναι η ώρα και σε ντύνει, του ονείρου η ξαστεριά,
που η αγκαλιά; ποια ελπίδα;
που το χέρι; ποια ζεστασιά;

Πως πονά, που σε πονάνε, τα παιδιά τ’ αμαρτωλά,
με τα χέρια σε ικεσία, στις αυλές στα σκοτεινά.
Πως πονά που σε πονάνε, τα παιδιά με τα καρφιά,
στις ουλές σαν σε χτυπάνε,
σε χτυπάν απανωτά.

Ήρθ’ η ώρα, πάει το αίμα,
άσπρισε και χάλασε,
το μυαλό, μέσα στη μπόρα,
σάστισε και πάγωσε.
Περασμένα μεγαλεία, είναι τώρα για να κλαις,
επανωτά σαν σε χτυπάνε,
σε χτυπάνε στις ουλές.

Πως πονά, που σε πονάνε, τα παιδιά τ’ αμαρτωλά,
με τα χέρια σε ικεσία, στις αυλές στα σκοτεινά.
Πως πονά που σε πονάνε, τα παιδιά με τα καρφιά,
στις ουλές σαν σε χτυπάνε,
σε χτυπάν απανωτά.

Το παράπονό σου στάζει,
είναι ένα μαρτύριο,
τότε ήσουν χελιδόνι,
τώρα Θλιβερό εμβατήριο.
Πάει η ώρα, πάει η μέρα,
πάει ο χρόνος σου έφυγε,
κάθε βήμα κι είναι κόπος,
η ανάσα σου έσβησε.

Πως πονά που σε πονάνε, τα παιδιά τ’ αμαρτωλά
με τα χέρια σε ικεσία,
στις αυλές στα σκοτεινά.
Πως πονά που σε πονάνε, τα παιδιά με τα καρφιά,
στις ουλές σαν σε χτυπάνε,
σε χτυπάνε απανωτά.

Δημήτρης Γ. Ζαχαρόπουλος

H ΦΩΝΗ

2007-05-02T03:08:00.000+03:00

Είναι μεσάνυχτα κι όλη η φύση ησυχάζει…

Και καρτέρι, καρτέρι φιλελεύθερη λαλιά, τόνα χτύπα τ’ άλλο χέρι από την απελπισιά…

Ξυπνήστε τέκνα και ήλθε η ώρα…

Εγώ μόνο υπογράφω, τα ευκόλως νοούμενα παραλείπονται

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Αριστοτέλειο Ίδρυμα

2007-04-13T17:30:00.000+02:00

Το Αριστοτέλειο Ίδρυμα, γέννημα της δραστηριότητας του Ελληνισμού της διασποράς, πριν τέσσερα χρόνια άρχισε μια μεγάλη προσπάθεια για την προβολή του έργου που επιτελούν οι άνθρωποι του Ομογενειακού Τύπου. Ένα έργο που για τους περισσότερους δυστυχώς παραμένει άγνωστο, γιατί ποτέ κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να παρουσιάσει αυτό το υψίστης σημασία έργο, που γαλούχησε τις γενιές των μεταναστών με τα εθνικά οράματα που πρόβαλε τα έργα του πνεύματος, που στάθηκε συμπαραστάτης στα κελεύσματα δύσκολων για το Έθνος στιγμών.
Καθημερινά κάποια Ομογενειακά έντυπα αναγκάζονται να διακόψουν την έκδοσή τους όχι γιατί έπαψε να καίει εκείνη η ιερή φλόγα μέσα στα στήθος του ομογενή δημοσιογράφου, αλλά λόγο της αδιαφορίας της Ελληνικής πολιτείας.
Το Αριστοτέλειο Ίδρυμα με την προβολή του Ομογενειακού Τύπου επιδιώκει να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη και κατ επέκταση να παρουσιάσει μια Έκθεση ντοκουμέντο στους λογής αρμοδίους, ώστε να αντιληφθούν ότι αν υπάρχει σήμερα απόδημος Ελληνισμός οφείλετε κυριολεκτικά στον Ομογενειακό Τύπο. Στον ομογενή δημοσιογράφο που με «αίμα καρδιάς» κράτησε ζωντανή την Ελληνική γλώσσα την ιστορική μνήμη τις παραδόσεις
Ο Ομογενειακός Τύπος αποτελεί το πνευματικό κληροδότημα των Αποδήμων στον Μητροπολιτικό Ελληνισμό, και αυτό θα το πετύχουμε να γίνει κατανοητό μέσα από την Έκθεση Ομογενειακού Τύπου & Βιβλίου.

EL MUNDO, o kosmos mas

2007-04-11T02:57:00.000+02:00

Ψάχνοντας διάφορα παλαιά βιβλία μου κίνησε την περιέργεια οι μύθοι για την δημιουργία του κόσμου των αυτοχθόνων κατοίκων της μέσο- Αμερικής των Μάγια της φυλής Κιτσέ η οποία ζει στα υψόμετρα της οροσειράς sierra maestra Guatemala.
Είναι ένα βιβλίο με 192 σελίδες, λέγετε μάλιστα το ιερό βιβλίο Popol Vuh των Μaya-Quiché αντιγράφω δυο-τρεις σελίδες προσπαθώντας να βρω ομοιότητες με τις δικές μας παραδόσεις.
Διερωτώμαι τι να μας θυμίζει, τον απαγορευμένο καρπό; Την παρθένο- γέννηση; τη θυσία της Ιφιγένειας;

Περίληψη γεγονότων:

Στις αρχές του 18ου αιώνα ο μοναχός Φρανσίσκο Χιμένεζ του τάγματος του Αγίου Δομινίκου έφτασε στην Γουατεμάλα προερχόμενος από την Ισπανία τo 1688 μαζί με μια βαποριά θρησκευόμενων ιερωμένων, του ανέθεσαν την ενορία του Αγίου Θωμά Τσουιλά, το σημερινό Τσιτσικαστενάνγκο, όπου οι ιθαγενείς κάτοικοί του Μάγια Κιτσέ διατηρούνε μέχρι σήμερα τις παραδόσεις της φυλής τους.
………………………………………………………………………………………………
Ο μοναχός Χιμένεζ κατόρθωσε και τους ενέπνευσε εμπιστοσύνη και του εκμυστηρεύθηκαν ότι υπήρχαν χειρόγραφα που γράφτηκαν σε φλούδα του δένδρου amate λίγα χρόνια μετά από την κατάληψή τους από τους ισπανούς ίσως το 1544 στην Γλώσσα quiché = Κιτσέ με τη βοήθεια του Ισπανικού αλφαβήτου.
……………………………………………………………………………………………
Ο συγγραφέας είναι άγνωστος τα χειρόγραφα γράφτηκαν από αφηγήσεις όπου αφηγούνται από στόμα σε στόμα, ότι κάποτε υπήρχε ένα ιερό βιβλίο των Μάγια Κιτσέ το Ποπόλ Βου όπου εξιστορούσε τη δημιουργία του κόσμου.
Ο μοναχός έμαθε την γλώσσα των Ιθαγενών κατάλαβε την αξία των χειρογράφων, tα έγραψε σε βιβλίο και παράλληλα τη μετάφραση στα Καστελλιάνικα- Ισπανικά.
Το πρωτότυπο χειρόγραφο βρίσκεται στην βιβλιοθήκη του Newberry de Chicago USA
……………………………………………………………………………………
…αφού έκοψαν το κεφάλι του Ουάν-Ουναπού (αιχμάλωτος άλλης φυλής που είχε χάσει ένα παιχνίδι μπάλας) οι κύριοι του κάτω κόσμου οι Χιμπαλμπά το κρέμασαν σε ένα δένδρο το οποίο άρχισε να δίνει καρπούς τα καλύτερα φρούτα του έμοιαζαν με κολοκύθες, έβγαλαν διαταγή κανένας να μην πλησιάσει από κάτω ούτε να κόψει φρούτα.
Το άκουσε και η κόρη του Κουτσουματσίκ η δεσποινίς Ικτσίκ η περιέργειά της την έκανε να πάει κάτω απ’ το δένδρο.
Τι θαυμάσια φρούτα, άραγε αν κόψω ένα τι μπορώ να πάθω; Να πεθάνω;
Τότε της μίλησε η νεκροκεφαλή, που ήταν ντυμένη σα κολοκύθα, τι θέλεις τι ζητάς, όλα τα φρούτα είναι από μέσα νεκροκεφαλές, θέλεις να έχεις περιπέτειες;
Ναι,
Τότε άνοιξε την παλάμη του δεξιού σου χεριού.
Εντάξει απάντησε η κόρη.
Αυτή τη στιγμή η νεκροκεφαλή έφτυσε στο χέρι της κόρης και μια φωνή της είπε:
Από αυτή τη στιγμή μένεις έγκυος, φέρνεις στα σπλάχνα σου τους κληρονόμους μου.
Αλλά μην φοβάσαι δεν θα πάθεις τίποτε, ότι έγινε είναι γιατί το διέταξε η (θεά) αστραπή κλπ.
Είναι θεία θέληση απ’ το σώμα σου να γεννηθούν τα αδέλφια ημίθεοι Ουναχπού και Ικσμπαλαντσέ
………………………………………………………………………………………………
Η κόρη γύρισε σπίτι της, δεν είπε σε κανένα τίποτε, μετά από έξη μήνες η κοιλιά της έδειχνε φουσκωμένη, ο πατέρας της τής λέει με ποιον πήγες, ποιανού είναι το παιδί;
Πατέρα δεν πήγα με άνδρα, είμαι παρθένα,
Ψέματα μου λες, άρα είσαι πόρνη.
Είπε στους άρχοντες η κόρη μου είναι έγκυος με ατίμασε, με ντρόπιασε.
Αυτό είναι προσβολή πρέπει να πεθάνει.
Φώναξαν τέσσαρες μπούφους τους έδωσαν μια κούπα σε σχήμα καρδιάς, ένα πέτρινο μαχαίρι, τους παρέδωσαν την κόρη να την σφάξουν και να φέρουν την καρδιά της.
Πράγματι την κατέβασαν στον κάτω κόσμο, εκεί αυτή κατάφερε να τους σαγηνέψει, τους παρότρυνε να κόψουν την φλούδα ενός δένδρου όπου ο χυμός του ήταν κόκκινος σαν αίμα, croton sanguifιlus και είχε την ιδιότητα να πήζει, με αυτό να γεμίσουν την κούπα και να την παραδώσουν στους άρχοντες, έτσι κι έγινε…

Από το βιβλίο Popol Vuh version Adrian Recinos México 13 D.F.

Γαβριήλ Παναγιωσούλης
Νέα Υόρκη 10 Απριλίου 2007

εμμονή

2007-04-05T01:37:00.000+02:00

Μου χει κολήσει μιά εμμονή
ότι δεν κάνω όσα μπορώ και
θέλω να κάνω για τους άλλους
Κι'όσο προσπαθώ να κάνω πιο πολλά
πάλι τα ίδια κάνω
Φαίνεται ο πόθος μου τραβάει με
δύναμη μπροστά και ξεφτίζει την θέλησή μου
Είναι φορές που θέλω να τινάξω από πάνω μου
αυτή την εμμονή
Μα οσο την τινάζω τόσο μπάινει πιο
βαθειά μου
Σαν το άγανο στο μανίκι που όσο τινάζεις
το χέρι σου τόσο και ανεβαίνει
στον κόρφο σου
Τώρα πιά είναι αργά έχει μπεί στην ψυχή μου
Και με τριβελίζει και με πονάει
Αλλά να σας πω και το άλλο ;
καλύτερα που ειναι έτσι
Γιατί τώρα ξέρω πως και στην πιό ώριμη
ηλικία μου θα κάνω όσα έκανα και στην νιότη μου
Άσε,που λένε,ότι όσοι πονάνε είναι άνθρωποι.

Σπύρος Δαρσινός

2007-04-04T14:21:00.000+02:00

Συγνώμη συγνώμη φίλοι μου
αλλά σήμερα
δεν μπορώ να γράψω
Το λευκό χαρτί μπρος μου κόρη γυμνή
και δεν μπορώ να τ'αγγίξω
Σπρώχτεμε λοιπόν
Σπρώχτεμε να ερωτευτώ..........
Προσέξτε όμως παιδιά
Όχι με ομορφιές και τορνευτά στήθη
Ούτε μ'αφές στά αιδοία της αιωνιότητας
Ανοίξτε τα στήθη μου και βρέστε
την παγωμένη ικεσία της Ανάστασης
και φιλήστετη εσείς,ναι εσείς,στα χείλη
Να ξαναγίνει πνοή στα χείλη της
Φλόγα στο κορμί μου και ερωτας
στις ψυχές μας.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ
Σπύρος Δαρσινός

Το Κεντρί

2007-03-30T03:49:00.000+02:00

Απόσπασμα από ΤΟ ΚΕΝΤΡΙ
Σελίδα 104
…έβρεχε όταν οι κρατούμενοι πήραν το δρόμο της φυλακής, βάδιζαν στη γραμμή, ένας, ένας με τα μούτρα κατεβασμένα στην κόψη του δρόμου, δίπλα από τα παράλληλα βαλτώδη χαντάκια. Οι βάτραχοι είχαν αρχίζει να σκούζουν, το φως του ήλιου να χάνεται, τα κουνούπια είχαν κρυφτεί κάτω από τις φυλλωσιές των δένδρων. Τα μπαρ είχαν ανάψει τις φωτεινές επιγραφές, οι ναυτικοί έτρεχαν να ξεδιψάσουν και να βρουν γυναικείες αγκαλιές, τα κορίτσια έριχναν σπάταλα αρώματα στο κορμί τους, απαραίτητη προετοιμασία για τη νυχτερινή ζωή που μόλις άρχιζε. Η γραμμή των φυλακισμένων εξακολουθούσε να προχωρεί, τούτη τη φορά σε χωματόδρομο. Σε κάθε τους βήμα χωνόταν πιο πολύ στη λάσπη. Οι χωροφύλακες συνοδοί τους με την κάνη των όπλων τους να κρέμεται από τους ώμους τους προς τα κάτω ήταν σκεπασμένοι με κάπες νάιλον, όπως πάντα, ένας μπροστά ένας στη μέση κι ένας στο τέλος.
Η Αυγουστίνα και η Μαρίνα έριξαν πάνω τους κολόνιες, βάφτηκαν και ετοιμάστηκαν να πάνε για δουλειά. Δούλευαν στο μπαρ του Μέμε. Περπατούσαν αγκαλιασμένες σφιχτά κάτω από την μικρή ομπρέλα για να προφυλαχτούν απ’ τη βροχή. Καθώς προχωρούσαν συνάντησαν τη γραμμή των φυλακισμένων, βλαστήμησαν την τύχη τους, θα γινόταν μούσκεμα απ’ τη βροχή περιμένοντας να περάσουν. Οι δυο έλληνες βάδιζαν κι αυτοί ανάμεσα στους βρεμένους. Το χέρι της Μαρίνας έσφιξε το γυμνό μπράτσο της Αυγουστίνας, τα νύχια της μπήκαν μέσα στη σάρκα της. Με πονάς γιατί με σφίγγεις;
Μα που έχεις τα μάτια σου δεν βλέπεις;
Τι να δω εκτός από κατάδικους κλέφτες που περνάν από μπροστά μας. Και θα βραχούμε μέχρι να περάσει αυτή η καταραμένη γραμμή.
Για κοίτα καλύτερα ανάμεσά τους είναι δυο έλληνες ναυτικοί, γνωστοί μας πελάτες του μπαρ, είπε η Μαρίνα. Πλησίασαν και οι δυο σαν ένα σώμα τον μεσαίο χωροφύλακα. Θέλουμε να μιλήσουμε σε αυτούς τους δυο κατάδικους.
Απαγορεύεται.
Μπορούμε να τους δώσουμε τουλάχιστον τσιγάρα;
Θα τα δώσετε πρώτα σε εμάς κι εμείς θα τους τα δώσουμε και μην ξεχνάτε και το μερτικό μας.
Έτρεξαν τα κορίτσια πήγαν σε μπακαλικάκι αγόρασαν τσιγάρα, σόδες, αγόρασαν και για τους χωροφύλακες, έτρεξαν πίσω, τα παράδωσαν στους φύλακες, αυτοί τους χτύπησαν στην πλάτη, τους έδειξαν τα κορίτσια που τους κοίταζαν σαν άγαλμα κάτω από την ομπρέλα και τους έδωσαν τα τσιγάρα τυλιγμένα σε νάιλον σακουλίτσα για να μην βραχούν.
Ξαφνιάστηκαν έγνεψαν ότι τις αναγνώρισαν, έσκυψαν το κεφάλι προχωρώντας σα μερμήγκια στο λασπωμένο δρόμο προς τη φυλακή… όπου στην είσοδο πάνω στον τοίχο ήταν γραμμένα με σκαλιστά γράμματα:
«Στην φυλακή δεν υπάρχει τίποτα κακό. Όλα είναι χειρότερα.»
Τα κορίτσια αποσβολωμένα τους έγνεψαν ένα τελευταίο αντίο, πριν πάρουν δρόμο να γλεντήσουν σε αγκαλιές ναυτικών που περίμεναν στο μπαρ του Μέμε.

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Ο περαστικός Θεός.

2007-03-26T16:36:00.000+02:00

Ο ΘΕΟΣ ΤΩΝ ΦΤΩΧΩΝ

Τ’ αστέρια πέφτουνε στη Γη
σαν κέρινες φλογίτσες,
είναι οι ψυχές του ουρανού,
που πλέουνε στον ποταμό το Γάγγη.
*
Χέρια κοκαλιάρικα μ’ αγγίζουν,
λερές παλάμες απλωμένες,
σπαρακτικές φωνές.
«Θεέ μου! Δώσε μας μπαξίσι.»
*
Θεός, ελπίδα των φτωχών,
στα μάτια τους είμαι κι εγώ,
ένας περαστικός Θεός,
αφού είμαι ένας ναυτικός.

Γαβριήλ Παναγιωσούλης
Νέα Υόρκη

Απόσπασμα από το βιλίο μου ο Αστροναύτης...

2007-03-22T17:13:00.000+02:00

Η ΜΑΝΑ
Ένας πιτσιρικάς ξανθός, λούστρος, γιος γυναίκας του λιμανιού και σκανδιναβού ναυτικού, παιδάκι της πιάτσας (σα των σημερινών φαναριών) άνοιξε την πόρτα του ταξί μου, μπήκε και στρογγυλοκάθισε δίπλα μου, πάμε είπε απλά υπάρχει αγώι.
…Οδήγησα τη μάνα του παιδιού στο σπίτι του γιατρού, σε μια συνοικία που μένουν οι έχοντες και κατέχοντες. Η μάνα χτύπησε την πόρτα, μετά άρχισε να φωνάζει γιατρέ, έ γιατρέεεε, Η υπηρέτρια χολωμένη που της χάλασαν την ησυχία βγήκε στο μπαλκόνι και είπε. Τι φωνάζεις δεν βλέπεις ότι δεν είναι κανένας μέσα, πάει για ψάρεμα, άντε φύγε από εδώ μεσημεριάτικα, κι έκλεισε την πόρτα με τέτοια δύναμη ώστε ακούστηκε σαν πιστολιά. Η μάνα τρόμαξε νόμισε ότι της έριξαν, έπεσαι καταγής να προφυλαχθεί, πάντοτε φοβόταν τις συνοικίες των πλούσιων… Ξανά στο νοσοκομείο χτυπά να της ανοίξουν, στην είσοδο, μια καλόγρια με πεταλούδας σχήματος καπέλο της λέει, δεν είναι ανάγκη για γιατρό το παιδί σου πέθανε. Το έχουν βάλει στο Ανφιτεάτρο στο διπλανό κτίριο, θα πρέπει να το πάρεις από εκεί το συντομότερο. Η μάνα έπεσε κάτω, το λουστράκι την έβαλε ξανά στο ταξί. Πάμε στην αγορά να βρούμε τους χωριανούς μου να με βοηθήσουν, να το μεταφέρουμε στο χωριό μου και να τους έχω και μάρτυρες στον άνδρα μου, να μη με σκοτώσει. Ο ένας πούλαγε καθρεφτάκια, ο άλλος τηγανιτά ψάρια και ο τρίτος έκανε τον παπατζή.
Έβαλαν τα πανέρια τους στο πορτμπαγκάζ, ο παπατζής συνόδευε τη μάνα στο γραφείο, υπόγραψε κυρά μου, μα δεν ξέρω, τότε ας υπογράψει ο πατέρας, μα αυτός δεν είναι ο πατέρας…. Πήγαν στο Αμφιτεάτρο, τους παρέδωσαν ένα παιδικό φέρετρο άσπρο, ο παπατζής το έβαλε στο ώμο, άνοιξα το πορτμπαγκάζ, παραμέρισα τα πανέρια με τα καθρεφτάκια, τα τηγανιτά ψάρια, έβαλα το φέρετρο στη μέση, και ξεκίνησα για ένα χωριό στο μέσον του πουθενά. Στο μπροστινό κάθισμα η μάνα και ο λούστρος, στο πίσω οι τρεις χωριανοί, αν ερχόταν ο γιατρός έκλαιγε η μάνα, αν είχαμε λεφτά απάντησε ο με τους καθρέφτες, ήταν θέλημα Θεού είπε ο με τα ψάρια, θα σας πω εγώ από τι πέθανε είπε ο Παπατζής. Ανακάτεψε την τράπουλα τράβα ένα είπε της μάνας βγήκε ο άσσος μπαστούνι. Ααα! Το χαρτί του θανάτου, ξεφώνιζαν όλοι μαζί, άρα ήταν θέλημα θεού. Ο ξανθός λούστρος τους κοίταζε με ανοιχτό το στόμα, φοβήθηκε για τα τόσα που ήξεραν, ίσως να ήταν και θεοί. Εγώ έρχομαι μαζί για να φάω και να πιω στο ξενύχτι, μου είπε. Τον τσίμπησα να σωπάσει…

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Νέα Υόρκη

ΟΙ ΔΥΣΤΥΧΟΙ... ΡΑΤΣΙΣΤΕΣ

2007-03-21T22:54:00.000+02:00

Του Φαίδωνα Θεοφίλου*

Οι ρατσιστές είναι συνάνθρωποί μας κενοί περιεχομένου: Αυτό που λέμε άδειοι τενεκέδες. Χρειάζονται πάντα να βρίσκουν κάποιους που τους θεωρούν κατώτερους, ώστε να αντλούν την (υποτιθέμενη) δική τους ανωτερότητα, μέσα από την (υποτιθέμενη) κατωτερότητα των άλλων. Οι ρατσιστές είναι συνάνθρωποί μας που κατά κανόνα δεν συγκεντρώνουν κάποιο ενδιαφέρον: Είναι άχρωμοι και άοσμοι και πάσχουν από πνευματική ατροφία μη αναστρέψιμη. Δεν αποκλείεται όταν μιλούν, να χρησιμοποιούν έννοιες όπως ισότητα. (Εννοώντας πάντα τον εαυτό τους, σε σχέση με κείνους που κατάφεραν πολλά στη ζωή τους και θέλουν να τους φτάσουν…τζάμπα. Συχνά συγχέουν, συνειδητά ή από απαιδευσία αδιάφορο, την ισοτιμία με την διαφορετικότητα (ετερότητα) των ανθρώπων. Οι άνθρωποι λοιπόν είναι διαφορετικοί μεταξύ τους (ευτυχώς) αλλά ισότιμοι έναντι των νόμων, αν και συχνά ο ρατσισμός φαίνεται να ξεκινά από την εκτελεστική εξουσία. Αν κάποιοι λόγω ιδιαίτερων χαρισμάτων, ικανοτήτων, μόρφωσης, συγκυριών ή και τύχης, αξιοποιούν στη ζωή περισσότερες ευκαιρίες από άλλους, αυτό δεν τους δίνει το δικαίωμα να θεωρούν το συνάνθρωπό τους για οποιονδήποτε λόγο, κατώτερο. Πρέπει να τους αρκεί το όφελος που προσπορίζουν στον εαυτό τους από την αξιοποίηση των ευκαιριών της ζωής. Το ίδιο πρέπει να ισχύει και σε επίπεδο εθνών. Κλείνω το σημείωμα αυτό με μια μικρή καθημερινή ιστορία, αστεία όσο και ενδεικτική: Όταν κάποτε άλλαξα τα θερμοσώματα στο διαμέρισμά μου, έβγαλαν τα παλιά θερμοσώματα στην πόρτα του διαμερίσματος και περίμενα μέρα τη μέρα να περάσει κάποιος παλιατζής, να μου κάνει τη χάρη να κατεβάσει τα θεόβαρα θερμοσώματα με τον ανελκυστήρα από τον 5ο όροφο κάτω στο δρόμο και να τα κάνει ότι θέλει.
Πράγματι δεν άργησε να έλθει. Ήταν ένας λεπτός μεσήλικας τσιγγάνος, που αφού ήλεγξε σχολαστικά τα θερμοσώματα και διαπίστωσε το βάρος τους, μου είπε συνωμοτικά: «Άκου τι θα κάνεις! θα φωνάξεις 2 Αλβανούς, θα τους δώσεις 20 ευρώ να τα κατεβάσουν στο δρόμο και θα περάσω εγώ να τα πάρω…!!!»
Είδατε μέχρι πού τρυπώνει ο ρατσισμός;

· Ο Φ.Θ. είναι συγγραφέας
· E-mail: ftheofilou@gmail.com
· Web site: http://fedon.aeolos.net
· Blogg: http://theofilou.blogspot.com

η ποίηση

2007-03-20T23:16:00.000+02:00

Η ΠΟΙΗΣΗ

Είναι κάτι φορές που θέλω
να μπω μέσα της
Μα εκείνη δεν μ'αφήνει
Κι'οσο τρέχω απο πίσω της εγω
τόσο εκείνη με αποφεύγει
κι'εγω το μόνο που θέλω ειναι
να την αγκαλιάσω
Μα εκείνη-οπως φαίνεται- θέλει
πρώτα να ερωτευτούμε
και μετά ν'αγκαλιαστούμε.

Σπύρος Δαρσινός

Έτσι είναι...

2007-03-17T18:59:00.000+02:00

Δεν έχεις τίποτα για να μου δώσεις
ούτε κι εγώ σε σένα...
ότι ήτανε πια έγινε και τώρα μη θυμώσεις
γλυκοκεντίδια όνειρα
ξηλώθηκαν στο σούρουπο ένα ένα...

Γιατί έτσι είναι η μοίρα κι η ζωή
εύθυμο καρναβάλι που έρχεται και περνάει
κι όσο κι αν θες μια νέα αυγή
ο χρόνος σ’ αδυσώπητη νεροσυρμή
αλλού τώρα την πάει...

Στέλλα Ζαμπούρου Φόλλεντερ

Κυρία μου...

2007-03-17T12:28:00.000+02:00

Κυρία μου...
Δεν γεννιέται κανείς με ανεκτικότητα.
Ο καιρός και η πικρή γεύση
των άδειων δειλινών
την πλάθουν μέσα μας μια ζωή.

Κυρία μου...
Η ζωή που ξεκίνησε χαμόγελο ξέγνοιαστο
και βλέμμα που καθρέφτιζε μόνο την
πλατιά γαλανάδα τ’ ουρανού που
δεν ίσκιωσε κανένα σύννεφο – ήταν
το πρωταρχικό σου αμάρτημα.
Δεν ήσουνα έτοιμη για τη σύγκρουση
των κεραυνών,
για την πύρινη γλώσσα της θύελλας
που δεν γνωρίζει κόπωση
ούτε οίκτο...

Κυρία μου...
Το αβρό χαιρέτισμα των καινούργιων ημερών
μυρίζει καμέλια και λιβάνι
εκκλησίας σε επιτάφιο...
Φίλησε απόψε τα μαραμένα γιασεμιά...
Μάζεψε στην αγκαλιά σου την άγκορά σου γάτα...
το ηδονικό γουργούρισμα του ζώου
που θερμαίνεται
στην επαφή σου την ανθρώπινη
είναι ο ήχος της ζωής που δεν σταμάτησε..

Κυρία μου...
Το ποτάμι της ζωής τ’ αστείρευτο
στην νιότη μας
γίνεται βάλτος
μια μέρα που δεν καθρεφτίζει
της νύχτας τ’ άστρα...
Όλα είναι μια αποκάλυψη...
μια απόφαση στη ζωή...
Ακόμα και ο Θάνατος!...

Στέλλα Ζαμπούρου Φόλλεντερ

Fragmento, las Gaviotas

2007-03-17T02:22:00.000+02:00

Τα Πουλιά, η Ελπίδα, οι Γλάροι.

Ανεβαίνοντας στο δεύτερο όροφο από την εξωτερική παλαιά σιδερένια και σκουριασμένη σκάλα, σήκωσε το κεφάλι του ψηλά, ένα κύμα από γλάρους πετούσαν έκαναν βουτιές στο λιμάνι, κράζοντας χαρούμενα. Άρχισε να τους μετράει, η ελπίδα ελευθερίας φώλιασε μέσα του σα να ήταν γλάρος. Δεν άντεξε τους φώναξε! Eεε! εσείς αδέλφια μου πουλιά να ξέρατε πόσο σας ζηλεύω που πετάτε ελεύθερα, θαλασσοπούλια μου, καθρέφτες της ψυχής μου, που κυνηγάτε τα βαπόρια στης προπέλας τα αφρώδη απόνερα.
Θόρυβος ακούστηκε από πίσω, προχωρείτε φώναζαν… το σπρώξιμο από την ανθρώπινη μάζα ισχυρό, καταπιεστικό. Μάταια κρατιόταν από τις χειρολαβές της σκάλας, δε άντεχε άλλο. Μπροστά του έχασκε η πόρτα της φυλακής τα κάγκελά της φάνταζαν σαν δόντια από στόμα θηρίου, που περίμενε να καταπιούν έναν καινούριο Ιωνά. Σπρώχτηκε, καταβροχθίσθηκε στην κοιλιά του σκοτεινού ματωμένου υγρού κελιού, ένα κύμα μίσους ανημποριάς τον κυρίεψε, εναντίων του κατεστημένου, εναντίον των ανθρώπων, δεν είπε τίποτε σε κανένα, ποιος θα τον άκουγε; Τράβηξε για το στρώμα του, ξάπλωσε και κλείστηκε στον εαυτόν του ακόμα πιο πολύ… με όνειρα την ελπίδα, τους ελεύθερους γλάρους.

Γαβριήλ

ΣΑΝ ΤΟΥ ΠΟΥΛΙΟΥ

2007-03-16T13:03:00.000+02:00

Με τον καιρό

η αναπνοή μου κόντυνε

και ’γινε γρήγορη
σαν του πουλιού.

Και η καρδιά μου χτυπάει γρήγορα

σαν του πουλιού.

Και οι κινήσεις μου τρέμουνε

σαν του πουλιού.

Και να πεις ότι ακούω πυροβολισμούς;

Όχι όχι

Και να ήταν;
ο αέρας είναι νεκρός

για ν' ακούσω την κραυγή του.

Γι' αυτό, ήρθαν και με σήκωσαν κάτι

ηλεκτροφόρα δάχτυλα και με βαλαν

μέσα σ' ένα κλουβί

Για ν' αναπνέω, λέει, άφοβα τον αέρα μου

Κοίταξα γύρω μου

και είδα το κλουβί γεμάτο ελεύθερα πουλιά.

Σπύρος Δαρσινός

Αυθορμητισμός

2007-03-15T15:49:00.000+02:00

Αυτός ο αυθορμητισμός μου, είναι μια βιαστική αντίδραση του εαυτού μου, που κλείνει μέσα της μια ειλικρίνεια, ίσως κατάλοιπα κάποιας παιδικής αθωότητας, ή μιας κρύας ωμής λογικής, που εξανίσταται όταν βλέπει ή αναγινώσκει θέματα που χρήζουν απάντησης, ή διατύπωση μιας ξεκάθαρης διαφορετικής γνώμης.
Κάποιος από όλους σας θα πρόσεξε ότι είμαι ανορθόγραφος, ότι βάζω ένα «ν» εκεί που δεν πρέπει ότι δεν ακολουθώ την ορθογραφία των ρημάτων ανάλογα με τον χρόνο ή «ίσως να ξεχνώ να βάζω υπογεγραμμένη κάτω από τα μακρά φωνήεντα της δοτικής»
Όλα αυτά είναι αληθινά, αλλά πώς να το κάνουμε, η εποχή των τότε θρανίων πέρασε για εμάς, και να θέλαμε να συνεχίσουμε στα ξενόγλωσσα κράτη της υφηλίου όπου ζούμε δεν υπάρχουν πλέον. Τα σκότωσε ο χρόνος της εξέλιξης.

Η επανάσταση του Η/Υ κατέρριψε τα πάντα, μαζί ήρθε και το μονοτονικό, άλλαξαν αυτά που ξέραμε, βρεθήκαμε (εμείς οι παρεπιδημώντας εις την ξένη) να πλέουμε σε μια θάλασσα χωρίς να έχουμε μάθει κολύμπι. Κι όμως επιζήσαμε… Συνταυτισθήκαμε στο καινούργιο σύστημα αλλά δεν παύουμε να είμαστε αυτοί που έμειναν με αυτά που είχαν μάθει της εποχής του ‘Μακρού προ Βραχέως περισπάτε.’

Χαιρετώ

Γαβριήλ

Ένα Αστέρι γιεννιέται

2007-03-13T15:49:00.000+02:00

Συγχαρητήρια φίλε Στράτο,
τις ευχές μου, κι όλων μας, για μια λαμπρρή παγκόσμια βαρύτητα απήχησης των τόσο ειλικρινών ανθρώπινων γραπτών σου....

Γαβριήλ

"Χαιρετίζω με τον πιο ειλικρινή τρόπο την προοδευτική εξελικτική πορεία του Στράτου Δουκάκη, με την εύλογη πεποίθηση ότι η μελλοντική του συγγραφική επίδοση θα δικαιώσει τις προσδοκίες μου, και θα του εξασφαλίσει ένα ευοίωνο μέλλον στη δημοσιογραφική του καριέρα".
* Ο Μήτσος Τσιάμης είναι συγγραφέας.

Πολιτιστική Οργάνωση «ΝΟΣΤΟΣ»

2007-03-13T07:54:00.000+02:00

Νέα οργάνωση συσπειρώνει τους Έλληνες της Αργεντινής

Στην δημιουργία ενός νέου φορέα προχώρησαν οι Έλληνες και φιλέλληνες του Μπουένος Άϊρες, ενώνοντας τις δυνάμεις τους για την προώθηση του ελληνικού Πολιτισμού.

Πρόκειται για την Πολιτιστική Οργάνωση «ΝΌΣΤΟΣ» που ιδρύθηκε ως αστική μη κερδοσκοπική οργάνωση για τη διάδοση της Ελληνικής Εκπαίδευσης και του Ελληνικού Πολιτισμού το 2006.

Καταλυτικό ρόλο στην δημιουργία της οργάνωσης είχε το ραδιοφωνικό Πρόγραμμα «Αντάμωμα με την Ελλάδα» που δημιούργησε η Dr. Χριστίνα Τσαρδίκος.

Το πρόγραμμα εξέπεμπε από το Μπουένος Άϊρες και πρόβαλε θέματα του Ελληνικού πολιτισμού και της Ελληνικής Γλώσσας.
Για την περίοδο 2001-2005 η «Αντάμωση» γνώρισε ιδιαίτερη διάδοση και στάθηκε στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος για ένα μεγάλο κομμάτι του Ελληνισμού της Αργεντινής και της Ν. Αμερικής. Και αυτό παρά όλες τις οικονομικές αδυναμίες και άλλες αντιξοότητες.
Στα πλαίσια του παραπάνω προγράμματος συσπειρώθηκαν και άλλοι ομογενείς της Αργεντινής, Έλληνες εγκατεστημένοι στην Ελλάδα, όπως και Έλληνες ομογενείς από την Αμερική και Ευρώπη.
Λόγω οικονομικών δυσκολιών, το πρόγραμμα διακόπηκε το 2005 για οκτώ μήνες περίπου. Η διακοπή αυτή όχι μόνο δεν αποθάρρυνε τους δημιουργούς και τους οραματιστές της, αλλά στάθηκε αφορμή για περαιτέρω συσπείρωση και κινητικότητα και μια νέα ώθηση, γύρω από τους κοινούς στόχους. Έτσι, τον Μάιο του 2006 η εκπομπή επαναλειτούργησε.

Η εκπομπή έδωσε το έναυσμα για την δημιουργία της οργάνωσης, που εκφράζει τις αναζητήσεις, ανάγκες, προβληματισμούς και προσδοκίες ενός μεγάλου και ζωντανού τμήματος της ομογένειας στην Αργεντινή και στην Λατινική Αμερική, πολλών ομογενών σε άλλες χώρες, όπως και αρκετών Ελλήνων της "μητρόπολης".
Τον Νόστο για την Ελλάδα, την επιστροφή στην πατρίδα, στις ρίζες και τις πηγές του Ελληνισμού.

Μια από τις δραστηριότητες της οργάνωσης αποτελεί το ραδιοφωνικό πρόγραμμα «Αντάμωση».

Για περισσότερα κάντε κλικ εδώ: http://www.voiceofgreece.gr/OmogeneiaMainNews.asp?id=299277

2007-03-10T04:29:00.001+02:00

οι προδότες

Ενα σάπιο μήλο
σε βλαστό αμυγδαλιάς

Ενα τρένο τρέχει στον κάμπο
Χωρίς ράγες

Ενα λουλούδι φυτεμένο απο τον
τον ανθό του

Ενας θάνατος κρεμασμένος στην
ελπίδα

Ενα μαχαίρι καρφωμένο στην πλάτη
του Καραισκάκη

ΝΑ ποιοί ειναι οι ηρωες

Οχι αυτοί που προδόθηκαν

Αλλά αυτοί που τους μαχαίρωσαν.

Σπύρος Δαρσινός

2007-03-10T04:29:00.000+02:00

το χάος

2007-03-08T18:26:00.000+02:00

Έχουμε την κακή συνήθεια να γράφουμε όταν νομίζουμε ότι έχουμε κάτι σπουδαίο Κ' όσο ψάχνουμε για το σπουδαίο όλο και το πιο σπουδαίο γυρεύουμεΚαι στο τέλος αυτό που γράφουμε μας αφήνει μέσα μας ένα κενό, γιατί πιστεύουμε πως κάπου πιο βαθιά μέσα μας είναι κάτι ακόμη πιο σπουδαίο και νομίζουμε ότι αδικήσαμε τον αυτό μας με αυτό πού γράψαμε. Κι' αρχίζουμε να ξαναγράφουμε για να ξανανιώσουμε το ίδιο κενό [αυτό δημιουργεί την ταπεινότητα]. Το κενό αυτό είναι χάος και είναι ανάμεσα στο γνωρίζω και το ξέρω. Υπάρχει διαφορά σε αυτά τα δυο ρήματα, το γνωρίζω είναι μέσα στο αίμα σου, το ξέρω είναι από την άλλη μεριά του χάους. Μου έχει τύχει λίγες φορές [δυστυχώς όχι πολλές] να βρεθώ στη μέση του Χάους. Και για κάποιο ανεξήγητο λόγο ένιωσα μια απέραντη ευτυχία, πού φεύγει όμως πάλι μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, η μάλλον δεν ξέρω πόσο κρατάει. Μπορεί και αιώνες [Πως ξέρουμε ότι ζούμε;]Υποψιάζομαι [δεν πιστεύω] πως αν κάποιος μπορούσε να μείνει στη μέση του Χάους λίγο πάρα πάνω από τις αδυναμίες του θα ζούσε για πάντα με την αλήθεια. Δηλαδή ,το πιστεύω και δεν πιστεύω, είναι φρούδες γιατί ,δεν μπορείς να πιστεύεις η να μην πιστεύεις κάτι που δεν ξέρεις. Εδώ, ανάμεσα στο πιστεύω και δεν πιστεύω δεν υπάρχει διαφορά, όπως στο γνωρίζω με το ξέρω, γιατί ανάμεσά τους δεν υπάρχει χάος ,υπάρχει ένας τόσος δα χώρος, που πρέπει εσύ να τον κάνεις γυμναστήριο της σκέψης σου. Δικό σου γυμναστήριο. Να γίνει αυτός ο μικρός χώρος ένα συνεχές ιδροκόπημα. Υποψιάζομαι ότι στις ανάπαυλες αυτής της αναζήτησης βρίσκομαι, για λίγο, στη μέση του Χάους.... .Μην νομίζετε ότι νομίζω ότι σας έγραψα κάτι σπουδαίο. Αύριο που θα το διαβάσω θα κοκκινίσω από ντροπή που σας το έστειλα πριν το ξαναδώ την αυγή.

Σπύρος Δαρσινός

Mera tis Gynaikas

2007-03-06T23:21:00.000+02:00

Αν και έψαξα τα ημερολόγιά μου τα κρεμασμένα στον τοίχο δεν μπόρεσα α’ ανακαλύψω την ημέρα της γυναίκας. Έτσι ευχαριστώ τον φίλο Στράτο για την υπενθύμιση του, με το ύμνος της γυναίκας .
Η γυναίκα φίλοι μου είναι ισότητα όλοι από εκεί προερχόμαστε . Δεν υπάρχει κανένας μας να λέει εμένα με γέννησε π.χ. μια γλάστρα με βασιλικούς.
Έτσι για όλους μας, μια γυναίκα είναι μάνα μας, μεγάλη μας τιμή.
Η γυναίκα κινάει όλη την οικουμένη, ακόμα και το χρηματιστήριο, τα πολυκαταστήματα, οι βιομηχανίες, όλα για την γυναίκα δουλεύουν. Αν σταματήσει μια μόνο στιγμή να ζει, να θέλει, να ξοδεύει θα χρεοκοπήσουν βιομηχανίες, θα κάνει κραχ η Wall street.
Η γυναίκα είναι το όνειρο, η πανσέληνο, η ανθισμένη μυγδαλιά, έχει τη δύναμη να δώσει, να εμπνεύσει, να καλλιεργήσει τον έρωτα την αγάπη, την τρυφερότητα, να αλλάζει γνώμες χωρίς αιτία, μα και να φέρει την φουρτούνα να διαλύσει, αλλά κατά βάθος παραμένει η τρυφερή ύπαρξη ζητώντας κι αυτή σα την μέλισσα να τρυγήσει από τη γύρη του αντίθετου φύλλου. Έτσι είναι φτιαγμένη η ζωή η φυσική μας ύπαρξη, η έλξη που προκαλεί η γυναίκα είναι η ομορφιά του αισθήματος, η αντρική φαντασία οργιάζει, η ψυχική αγαλλίαση φουσκώνει τα στήθη, μέχρι που το άπιαστο όνειρο πραγματοποιείται, όλα αυτά φτιαγμένα από τον δημιουργό για την διαιώνιση του είδους μας…
Χωρίς αυτή δεν θα υπήρχε ζωή!

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Ο Μήτρος κι η Βασίλω

2007-03-02T19:15:00.000+02:00

Κοπιαστική η μέρα τους και δύσκολη πολύ
τα λίγα γιδοπρόβατα δε χόρταιναν τροφή,
τώρα το χινοπώρι δεν βρίσκουνε βοσκή.
Κι ο Μήτρος πάντα σκεφτικός και πάντα σκυθρωπός,
ποτέ του γελαστός, μόνο καημό, κακοτυχιά και κόμπο
τα παράπονα τον πνίγουν στο λαιμό
και αραιά και πού μονάχος του μιλάει

Σκέψεις πολλές κι όνειρα ο Μήτρος είχε κάνει,
απ’ το καιρό της παντρειάς μια φαμελιά τρανή να φτιάξει.
Καημός του και μεράκι του να είχε πέντε γιους
και μια κόρη πεντάμορφη να του ’φερνε εγγονούς.
Μα τούτη η Βασίλω του, γρουσούζα για καλά,
τα έκανε αλλιώς· πέντε κορίτσια ως εδώ και άφανος ο γιος.
Έτσι λοιπόν ο Μήτρος τ’ αποφάσισε να μείνει με αυτά
και στ’ όνειρό του φώναζε: «Βασίλω μου, χαζιά».

Δοκίμασε η Βασίλω του πολλές φορές τις νύχτες
κοντά του να ξαπλώσει,
μα αυτός πάντα σκιαζότανε πως τσούπρα θα του δώσει.
Έτσι περνούσε ο καιρός, κοιμόταν χωριστά,
σκιάζονταν ο Μήτρος τρομερά τα τραγανά βυζιά

Και ο καυγάς τους δυνατός έφτανε στο χωριό
«Τράγο» τον φώναζε και «παλιοακαμάτη» γιομάτη με θυμό.
«Παλιάμπ’λο» είσ’ Βασίλω μ’ τίπουτις δε νουάς,
τσούπρες να βγάνεις ξέρεις και γιόμουσ’ η ντουνιάς.
Σ’ είπα Βασίλω μ’, δεν πρέπει ν’ αστοχνάς
πως πρώτα θέλ’ αρσενικά να μοιάζουν μι τ’ εμένα,
κουντά μια θυγατέρα να μοιάζει μι τ’ εσένα.

-Άι Μήτρο μ’ και χάζεψες, δεν τα’ χω στο βρακί μ’.
Για δεν τηράς όταν είσ’ ψηλά, Μήτρο μ’, είσαι σωστά;

Έτρεξε η δόλια, έψαξε σε κάποιες χαρτορίχτρες,
σε μάγους και φακίρηδες ζήτησε να βρει το γιατρικό,
ένα βοτάνι μαγικό που θα ’φερνε το γιο.
Και να, της δώσαν συνταγή κι άλλα μυστικά,
να πότιζε το Μήτρο της με κόκκινο κρασί, να έβγαζε το γιο.

Και μια βραδιά σαν γύρισαν άκεφοι απ’ τη βοσκή,
το βράδυ η Βασίλω τραγούδαγε γλυκά και του ’δωνε ζωή.
Κοντά με γέλια και κρασί τον πότισε καλά
κι όλη τη νύχτα ο Μήτρος της, χαιρότανε τα τραγανά βυζιά.

-Αχ, αχ κι ωχ, ωχ, μανούλα μ’ τι τραβάω
Μωρ’ Βασίλω μ’, τι όμορφη και τι γλυκιά είν’ η ζωή
μέσα στην αγκαλιά σ’ ξεχνάω τ’ αρσενικά.

Και να που τα κατάφερε γκαστρώθηκε ξανά,
φτάνει στους μήνες τρεις,
μα σκιάζεται η άμοιρη στο Μήτρο να το πει.
Κι όπως ξανά ένα δειλινό γυρίζανε στη στάνη,
κέφια, μεράκια της, τραγούδια και χαρές
ξεχύθηκαν με χάρη στις γύρω λαγκαδιές.

-Ούι, ούι! Βάρα τα γίδια Μήτρο μ’ βάρα και το μουλάρ’,

στη στάνη μας να φτάσουμε πριν να μας πάρει το βράδυ.
Και σ’ έχω για του δείπνου μας κι ένα χαμπάρ’ καλό,
Μήτρο μ’ κι αντρούλη μ’ μάθε πως πάλι μ’ αγκάστρωσες
από πολύ καιρό!
-Τι είν’ αυτά που ματσαλάς κι πες μου τι νουάς,
Βασίλω μ’ τραγανή, ανάθεμα κι δε γρικώ
πότ’ ήρθα εγώ κοντά σ’.

Και φτάσαν στο καλύβι τους κι ο Μήτρος σκεφτικός
και η Βασίλω με χαρά του έφερε καρύδια και κρασιά.
Κι όπως τον πότιζε γλυκά έβγαλε το φουστάνι της
και έβαλε τα χέρια του απάνω στην κοιλιά της.

Άναψε ο Μήτρος στη στιγμή ακόμα πιο πολύ
κι αφού λίγο αφουγκράστηκε το νέο τους παιδί,
της λέει με στοργή:

-Να ’νι αυτό Βασίλω μ’ αρσενικό ή να ’νι πάλι θυλ’κό;
Α; τι λες του λόου σου εσύ απ’ νοάς απ’ τ’ αυτά
ακόμα πιο πουλλά;

-Μη σκιάζεσαι Μήτρο μ’ και θα δεις, θα’ ναι όπως κι εσύ
κι επάνω στην κουβέντα ο Μήτρος σαν φλογίστηκε
την έριξε στην ψάθα
-Άντες κι μ’ κατάφερις, τρανή καμωματού
βγέκα εσύ πέρα καλά κι ας είν’ ότι θέλ’
κι άρχισε με κέφια και χαρά να παίζει ως αργά…

Βάιος Φασούλας 09.05.1995. (Από τη Β` Συλλογή).

Καλό Μήνα

2007-03-02T00:06:00.000+02:00

Μάρτης ο μήνας της εαρινής ισημερίας, παλαιάς πρωτοχρονιάς, το ξύπνημα της φύσης, μπουμπουκιάζουν τα δένδρα, η γη ολόκληρη δονείται από την έλξη των αντιθέτων, τα όντα πανηγυρίζουν, τα έντομα μεταφέρουν τη γύρη γονιμοποιούν τα άνθη για να γίνουν καρποί, ακόμα και οι άνθρωποι ξεγυμνώνουν τα ένστικτά τους πλάθοντας όνειρα ηδονικές φαντασίες, τα αντίθετα έλκονται, γονιμοποιείται η γη μας ξαναγεννιέται το σύμπαν. Κι εμείς οι στιγμιαίοι κάτοικοι αυτού του παραδεισένιου πλανήτη, οι θνητοί, ευχόμαστε ο ένας στον άλλον καλό μήνα… Τι άλλο μπορούμε να κάνουμε;

Καλό μήνα λοιπόν σε όλους σας-μας

Γαβριήλ

Συμπλήρωμα του παρακάτω:

2007-03-01T19:19:00.000+02:00

-Σου ζητώ αυτό που περισσεύει.
Της μοναξιάς μου τη συμπόνια.
Δυο αναπνοές.
Λέξεις σου παλιές...

κάτι να μη θες...

Κι άντε μετά ν’ αντισταθείς...

Mithymnaios

Απόσπασμα

2007-03-01T02:56:00.000+02:00

Την κάθε μια που έκανε παρέα,
ρωτούσε αν ήτανε καινούρια στο κλαρί,
ελπίζοντας να βρει
της μοναξιάς του τη συμπόνια.
---"Μάνα φτωχή" του έλεγε αυτή
και άνδρα εκμεταλλευτή...

Γαβριήλ

Για ένα πιο ανθρώπινο θέμα...

Λόγου χάριν,

2007-02-28T00:41:00.000+02:00

Οι πνευματικοί άνθρωποι, σαν ευαίσθητοι δέκτες όλων αυτών των αναμοχλεύσεων που συντελούνται γύρω μας, θα έπρεπε να βρουν τον τρόπο να διαφωτίσουν με τα πνευματικά τους δημιουργήματα, το φωτεινό εκείνο μονοπάτι, που θα μας βγάλει από το αδιέξοδο, και θα διανοίξει τη λεωφόρο της πραγματικής λύτρωσης απ’ όλα τα ανθρώπινα πάθη που φωλιάζουν στα απόκρυφα βάθη της ψυχής μας. Όπως οι βουβές πικρίες και οι αβάσταχτοι στεναγμοί, οι αμίλητες χαρές και οι άφωνες λύπες, αλλά κι ο εγωισμός που μας συγκλονίζει και μας βάζει σε ανίερες κι αχρείαστες δοκιμασίες.

Mithymnaios

πρώτη ταχύτητα...

2007-02-27T23:28:00.000+02:00

Περπατάω στους δρόμους μίας αποπνικτικής πόλης

Μιας πόλης τσουπωμένης με ιδρωμένα σώματα

πάνω στην αχνιστή άσφαλτο

Κλουβιά, το ’να πάνω στ 'άλλο, τα σπίτια

Δράκοι τα μπετά.....

Σίδερα κομπρεσέρ και ανάσες πού πέφτουν

νεκρές από το βάρος της κοινοχρησίας.

Κι όπως, μετά δυσκολίας, προχωρώ βλέπω

εκεί ψηλά, ανάμεσα στις τσιμεντένιες σκεπές,

μία πράσινη ταμπέλα με φόντο τον ουρανό

Και η φαντασία μου, για να δώσει μι' ανάσα

στην ψυχή, κάνει την ταμπέλα καταπράσινη πλαγιά.

Ως πού μια....κόρνα, ένα σπρώξιμο με φέρνει πίσω.

Άραγε, πόσο να ’χουμε περάσει τα όρια
Του συναγερμού για να καταφεύγει
η φαντασία σε υπογλώσσια προσωρινότητας;

Πόσο μας απομακρύνει η κάθε επιστροφή

από την αντιμετώπιση της τραγικότητας;

Σπύρος Δαρσινός

Καμιά Αμφιβολία...

2007-02-27T00:32:00.000+02:00

Δεν υπάρχει πια καμιά αμφιβολία...
η ζωή είναι αλλαγή και ελευθερία...
Αν το θέλω τραγουδώ για το φεγγάρι...
ή σωπαίνω κι η στιγμή μου όπου με πάρει...

Δεν υπάρχει πια καμιά αμφιβολία...
η ζωή ποτέ δεν θα ’ναι μια ευθεία...
Χθες έβρεχε ο ουρανός κι απόψε έξω χιονίζει...
και αύριο ο ήλιος θα ξεπεταχτεί κι άνοιξη θα μοσχομυρίσει...

Δεν υπάρχει πια καμιά αμφιβολία...
ούτε η λύπη ούτε η χαρά είναι μόνιμη ιστορία...
Σήμερα πικρό κι ακράτητο ίσως το δάκρυ τρέχει...
κι αύριο θ’ αναρωτιέται η καρδιά ποια θλίψη μέσα έχει...

Δεν υπάρχει πια καμιά αμφιβολία...
ούτε και χρειάζομαι εξηγήσεις και αίτια...
Χτες πίστευα απόλυτα πως σ’ αγαπώ...
μα σήμερα πριν ξημερώσει... άλλαξε απρόσμενα κι αυτό!...

Στέλλα Ζαμπούρου Φόλλεντερ

η μηχανή μου

2007-02-26T00:06:00.000+02:00

ακούστε, ακούστε

φοράω δερμάτινες μπότες ως το γόνατο

Χοντρό δερμάτινο παντελόνι

Δερμάτινο μπουφάν με φερμουάρ κλειστό

ως το σαγόνι μου

Υπερισχυμένο κράνος μέχρι το στήθος μου

Κι' έχω και μια μηχανή χιλιάδων ίππων

πού την λένε ΕΠΟΧΗ

Και τρέχω τρέχω με χιλιάδες χιλιόμετρα την ώρα

Τρέχω αντίθετα από την φόρα του φωτός

Δεν νιώθω τίποτα

Δεν ακούω τίποτα

Παρά μόνο την ταχύτητα του θανάτου

Τώρα αρχίζω ΝΑ φοβάμαι

Δεν μπορώ νά σταματήσω

Δεν μπορώ νά ελέγξω την μηχανή μου

Δεν μπορώ ΝΑ ελαττώσω ταχύτητα

Το πόδι μου μούδιασε, κόλλησε στο γκάζι

Σταματήστε με. Σταματήστε με...

Δεν βλέπετε;

Θα εκτιναχτώ θα εκτιναχτώ πάνω στη αρχή του φωτός

Θα γλιστρήσω στο αίμα πού σκόρπισε η μηχανή μου

Βοήθεια βοήθεια ποιητές

Κάντε κάτι ποιητές

Τρυπήστε το κράνος μου με στίχουςαιχμηρούς

Τρυπήστε το μπουφάν μου στο μέροςτης καρδιάς μου

Τρυπήστε τις αισθήσεις μου

ΝΑ πονέσω

Νά κλάψω

Ν' ακούσω

Νά αισθανθώ

ΝΑ σταματήσω

Νά μετανιώσω

Νά νιώσω

Νά νιώσωωωωωωωωωωωωωωωωωω

Σπύρος Δαρσινός

Ποιος Φταιει;

2007-02-24T21:54:00.000+02:00

Έτσι για να αλλάζει και το κλίμα της συζήτησης

…Μπήκαμε με ευλάβεια στην εκκλησία, βρέξαμε τα δάχτυλά μας σε μια γούρνα με νερό, που ήταν στα δεξιά μας, κάναμε το σημείο του σταυρού, προχωρήσαμε και καθίσαμε στα στασίδια, στο τέλος της λειτουργίας το κορίτσι μου, (πιτσιρίκοι και οι δυο μας) κόρη του διευθυντή των εργατών του λιμανιού περήφανη για τη γνωριμία της, θέλησε να με συστήσει στην άρχουσα τάξη της πολιτειούλας αρχίζοντας από τον εφημέριο.
Ω! μα αυτός είναι σχισματικός, ξεφώνησε ο ιερέας.
Η σκηνή σε ένα μικρό λιμάνι της Νότιας Κούβας πριν πολλά, πολλά χρόνια.
Η Αμέλια πάγωσε, με ρώτησε να μάθει, τι αρρώστια είναι αυτή…

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Νέα Υόρκη

Οχι Θλίψη, αλλά κατανόηση, αδελφοσύνη...

2007-02-23T18:07:00.000+02:00

Λαβαίνοντας αφορμή από την επιστολή "Ω Θλίψη..." του φίλου Στράτου,

Αγαπητοί μου φίλοι σπαρμένοι στην παγκοσμιότητα των αντιλάλων της φωνής μας ένας αντίλαλος μιας φωνής που γυρίζω πίσω σε εμάς, είναι η ηχώ του ίδιου του εαυτού μας.
Μια παροιμία ισπανική λέει, Genio y figura hasta la sepultura. Που εννοεί: Ο χαρακτήρας σου (ευφυΐα σου) και η μορφή σου θα σε ακολουθούν έως το τάφο.
Με αυτό θέλω να τονίσω την διαφορετικότητα του χαρακτήρα κάθε ενός μας, κι ας έχουμε γεννηθεί στο ίδιο κράτος, το περιβάλλον όπου μεγαλώσαμε, οι συνθήκες συμβάλουν κατά ένα μικρό ποσοστό στην διαφοροποίηση του χαρακτήρα μας, αλλά πρέπει να παραδεχθούμε ότι ο άνθρωπος γεννιέται δεν αλλάζει.
Ξεκινώντας από αυτό θέλω να τονίσω πρώτα απ’ όλα την ανθρώπινη ισότητα που πολλοί δεν παραδέχονται, μετά πρέπει να υπάρχει ένας σεβασμός στις σκέψεις του κάθε ενός μας. Φυσικό είναι ότι δεν μπορεί ποτέ να συμφωνούμε σε όλα, αλά αυτό είναι ανθρώπινο.

Πολλές φορές ψάχνουμε να βρούμε την ταυτότητά μας, ποιοι είμαστε, που βαδίζουμε;
Ποια τα σημάδια του περιβάλλοντος που μεγαλώσαμε;
Παίρνω ως παράδειγμα τον εαυτόν μου και συνοψίζω τη ζωή μου στις ακόλουθες λίγες γραμμές.
Είμαι αυτός που είμαι, είμαι αυτός που γαλουχήθηκε με την παγκόσμια αρμύρα της θάλασσας, αυτός που μεγάλωσε αγκαλιά με εκατοντάδες γυναίκες του λιμανιού, αυτός που βρήκε το βασίλειο του παραδείσου σε καταπράσινη μοναχική ζούγκλα, αυτός που τα σοκάκια της Νέας Υόρκης του προσέφεραν την άσχημη ζωή του πάντα ύποπτου εργένη, που έφθασε μέχρι να φυλακιστεί, απόρροια όλων αυτών είναι ο εαυτός μου να συμπεριφέρεται όπως αισθάνεται, σ’ ένα παγκόσμιο πνεύμα αδελφοσύνης, χωρίς να νοιάζεται τι θα πει ο διπλανός του, σεβόμενος όμως τις γνώμες των άλλων.
Υπάρχει χώρος για όλους μας, η ζωή μας είναι σα μια κουκκίδα άμμου που ύπαρξη της είναι μια στιγμιαία αναλαμπή στο διάβα του χρόνου, πριν χαθεί στο άπειρον.
Αλλά κατά βάθος -εδώ επαληθεύεται η Ισπανική παροιμία- είμαι όπως γεννήθηκα, Έλληνας!

Σας χαιρετώ

Γαβριήλ Παναγιωσούλης
Νέα Υόρκη

Ω θλίψη...

2007-02-22T22:58:00.000+02:00

Φαντάστηκα ότι τούτο το στέκι, μας χρειαζόταν γι’ αυτό και το έφτιαξα με μεράκι (κι ας μην είχα τις τεχνικές γνώσεις, ήταν εύκολο όμως...). Το έκανα δροσερό, με το δικό μας γαλάζιο χρώμα, κάτι να μας θυμίζει, όμορφο, με τα φτιασίδια του (έτσι μου φαινόταν). Και...

Πίστεψα ότι θα γινόταν σιγά σιγά τόπος συνάντησης της παρέας μας, θα μαθαίναμε τα νέα σας και θα μαθαίνατε τα νέα μας.
Πίστεψα ότι εκεί θα ακουμπούσαμε τις σκέψεις, τις ανησυχίες, τις έγνοιες μας, τις χαρές και τις λύπες μας, τα μαστορέματά μας, τις απόψεις μας (κι ας ήταν πολλές φορές διαφορετικές. Τι πειράζει...). Ακόμα και τα λάθη μας, τις εμμονές, τα κουσούρια μας (γιατί όχι), τις γκρίνιες και τους ενθουσιασμούς μας... όλ’ αυτά.
Πίστεψα ότι αφού νοιαζόμασταν για τα ίδια πράγματα, μιλούσαμε την ίδια γλώσσα θα φέρναμε κι άλλους -λίγους ή πολλούς, δεν είχε σημασία- που θα μοιραζόμασταν, εκτός από τα διάφορα δικά μας, κάτι από τον πολιτισμό που κληρονομήσαμε ή κάτι απ’ αυτά που φτιάχνει ο καθένας μας: τα χειροποίητα... κι έτσι θα τα προσφέραμε σαν κάλεσμα, σαν το λικεράκι μιας επίσκεψης.
Πίστεψα ότι θα υπήρχε ο λόγος αλλά κι ο αντίλογος (απ’ τα coments, τι πιο δημοκρατικό) οι διαφωνίες μας και οι (κόσμιοι) τσακωμοί μας. Άνθρωποι είμαστε...
Πίστεψα ότι θα μπορούσαμε να αναπτύξουμε κι αυτή την ελευθερία, που πολλές φορές μας «κουμπώνει», να λέμε τα πράγματα όπως τα εννοούμε, δίχως φόβο και πάθος.
Τα πίστεψα όλα αυτά. Αλλά...

Αλλά διαπίστωσα όμως, με πολλή θλίψη, ότι (δυστυχώς) δεν τράβηξε, δεν άρεσε, ίσως. Δεν μπορέσαμε τελικά να αναπτύξουμε, εκεί μέσα, το κλίμα της παρέας που επιδίωξα. Κι αυτό άρχισε να ξεφτίζει... τόσο γρήγορα.
Καταλαβαίνω (μην νομίζετε) ότι μερικοί δεν τα κατάφεραν (οι οδηγίες εδώθηκαν). Άλλωστε εγώ προσφέρθηκα να βοηθήσω. Άλλοι προσπάθησαν, δεν λέω (κι αυτό έχει αξία), άλλοι συνεχίζουν (κι αυτό το εκτιμώ και το ξέρουν), άλλοι πάλι σαν να μην το αγάπησαν (κι αυτό δεν το καταλαβαίνω). Όπως δεν καταλαβαίνω το γιατί δεν κάναμε προσπάθειες να το γνωρίσουν κι άλλοι τούτο το ιστολόγιο. Δεν το συστήσαμε σε φίλους και γνωστούς για να έχουμε μια επισκεψημότητα που θα μας έδινε φτερά. Γιατί άραγε; Δεν άξιζε;

Σκέφτηκα πολύ για να γράψω τούτο ’δω, αλλά επειδή έχω μάθει να λέω ελεύθερα αυτό που αισθάνομαι κι αυτό, πιστέψτε με, αισθάνομαι τούτη την στιγμή. Θέλησα, χωρίς να χαϊδεύω αυτιά ή να σκέπτομαι τις επιπτώσεις της επόμενης μέρας, να τα γράψω.
Αυτό που «εκπέμπω», αυτό είμαι και... συγχωρέστε με. (Ας συνεχίσουμε με τα ε-μάιλ μας)._

Υ.Γ. «Μέρες καλύτερες θα 'ρθουν, το λέει το ένστικτό μου, / αυτό το κάτι μέσα μου, το εντελώς δικό μου.

Κι αυτοί που μας πληγώσανε, καθώς το φως τελειώνει, / αισθάνονται την μοναξιά που Έλληνες ενώνει».

Mithymnaios

Π ο λ ι τ ι σ μ ό ς

2007-02-19T08:58:00.000+02:00

Οι Εκθέσεις Τύπου και βιβλίου του «Αριστοτέλειου Ιδρύματος»και οι Έλληνες Συγγραφείς της Διασποράς
Γράφει ο Πολίτης-Συγγραφέας, Βάιος Φασούλας

Αναμφίβολα αποτελεί πλέον πνευματικό σημείο αναφοράς για τον 21ο αιώνα το «ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΙΔΡΥΜΑ ΕΡΕΥΝΑΣ, ΜΕΛΕΤΗΣ & ΑΡΩΓΗΣ ΟΜΟΓΕΝΕΙΑΚΩΝ ΜΕΣΩΝ ΜΑΖΙΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ» για τις επιτυχημένες Εκθέσεις Ομογενειακού Τύπου και Βιβλίου, που επίμονα και επίπονα πραγματοποιεί σε φιλόξενους χώρους (Κύπρο, Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, Γιοχάνεσμπουργκ, Ζάππειο Μέγαρο, και αυτές τις μέρες (07-28 Φεβρουαρίου 2007) πραγματοποιεί την 5η Έκθεση Ομογενειακού Τύπου και Βιβλίου στην Αθήνα, στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων «Μελίνα».
Για δεύτερη φορά δίνεται η δυνατότητα στο Αθηναϊκό κοινό να γνωρίσει από κοντά το έργο των Αποδήμων υπηρετών του λόγου, όπου η παρουσίαση εντύπων και βιβλίων δίνει μια ξεχωριστή διάσταση τόσο από την παρουσία του πνευματικού έργου όσο και από τους επισκέπτες που έχουν ξεπεράσει κάθε προηγούμενο.
Εκατοντάδες έντυπα, εφημερίδες, περιοδικά και ένας μεγάλος αριθμός βιβλίων Ομογενών συγγραφέων και λογοτεχνών από κάθε γωνιά του Πλανήτη αποτελούν το από κάθε άποψη πλούσιο πνευματικό «μενού» του «Αριστοτέλειου Ιδρύματος».
Η 5η Έκθεση Ομογενειακού Τύπου και Βιβλίου πραγματοποιείται με τη Συνεργασία του Πολιτιστικού Οργανισμού του Δήμου Αθηναίων και της Πρεσβείας της Κύπρου στην Αθήνα και τελεί υπό την αιγίδα του Υπουργείου Εξωτερικών της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Χαρακτηριστικό της 5ης Έκθεσης αποτέλεσε η βράβευση δημοσιογράφων και συγγραφέων για το πολύτιμο δημοσιογραφικό και συγγραφικό τους έργο στον Ελληνισμό της διασποράς, η οποία πραγματοποιήθηκε κατά την τελετή των εγκαινίων και τις τιμητικές πλακέτες απένειμαν ο εκπρόσωπος της Κυπριακής Δημοκρατίας Πρέσβης στην Αθήνα κ. Γιώργος Γιωργή και ο νέος Πρόεδρος του Απόδημου Ελληνισμού κ. Στέφανος Ταμβάκης.
Είναι πλέον παραπάνω από βέβαιο ότι προσπάθεια και σκοπός του «Αριστοτέλειου Ιδρύματος» είναι: «να παρουσιάσει το υψίστης εθνικής σημασίας έργο που επιτελεί ο Ομογενειακός Τύπος. Να κάνει γνωστή αυτή την μερίδα των ανθρώπων που με «αίμα καρδιάς» κρατούν την κοινωνία των αποδήμων, διατηρούν ζωντανή την Ελληνική γλώσσα, τις παραδόσεις, που μάχονται καθημερινά αρθρώνοντας τον δικό τους ιδιαίτερο Ελληνικό λόγο, ένα έργο που για πολλούς, δυστυχώς, παραμένει άγνωστο», τονίζει σε ανακοίνωσή του.
Επίσης ένα άλλο αξιόλογο χαρακτηριστικό είναι ότι «Αριστοτέλειο Ίδρυμα» κάνει ακόμα ένα βήμα πιο πέρα, όπως αναφέρει σε ανακοίνωσή του: «Το Αριστοτέλειο Ίδρυμα έχει βραβεύσει και άλλους αξιόλογους δημοσιογράφους και Συγγραφείς που με το έργο τους τιμούν τον Ελληνισμό της διασποράς, και στόχος του είναι να θεσμοθετήσει και ειδικά χρηματικά βραβεία για εκείνους τους Δημοσιογράφους που με το έργο τους προβάλλουν την Κύπρο και την Ελλάδα στις χώρες εγκατάστασής τους.
Όσον αφορά τους Συγγραφείς της Ελληνικής διασποράς το Ίδρυμα καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια για την προβολή του πνευματικού τους έργου, μέσα από την Έκθεση Ομογενειακού Τύπου και Βιβλίου, η οποία έχει προσφέρει πραγματική στέγη στην παραγωγή του πνευματικού τους έργου».
Αναφέραμε όλα αυτά για να τονίσουμε τη σημασία αυτής της προσπάθειας, προσπάθεια που όφειλε και οφείλει να την αναλάβει τόσο η Μητρόπολη -μητέρα Ελλάδα όσο και το Συμβούλιο Απόδημου Ελληνισμού (ΣΑΕ) και να έρθουν αρωγοί και συμπαραστάτες στο «Αριστοτέλειο Ίδρυμα», τον μοναδικό φορέα που έχει την ευαισθησία να προβάλει το δημοσιογραφικό και πνευματικό έργο του Ελληνισμού της διασποράς. Να έρθουν συμπαραστάτες με έργα και όχι με λόγια σε αυτό το υψίστης εθνικής σημασίας έργο του «Αριστοτέλειου Ιδρύματος».
Τέλος δεν μπορούμε να μην εκφράσουμε την εντονότατη πικρία μας και απογοήτευση που σε αυτή την λαμπρή εκδήλωση έλαμψε με την απουσία της η Ελληνική Πολιτεία και ιδιαίτερα ο αρμόδιος για τον Απόδημο Ελληνισμό Υφυπουργός κ. Θεοδ. Κασσίμης, ο οποίος, παλιότερα άσκησε καθήκοντα δημοσιογραφίας και όφειλε να είναι από τους πρώτους. Ένα μεγάλο λάθος που του το έχουμε χρεώσει.

Συνύπαρξη

2007-02-18T16:44:00.000+02:00

Ειρηνική συνύπαρξη μελών μας.

Στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας υπάρχει ένα άγαλμα με τα σωθικά του κατασπαραγμένα, τα χέρια του ανοικτά προς τον ουρανό σα να κραυγάζει για συμπόνια, οίκτο, σεβασμό, κατανόηση, στην ανθρώπινη διαφορετικότητα.
Είναι ένα άγαλμα μνημείο διαμαρτυρίας εναντίων του πολέμου, της ναζιστικής θηριωδίας…

Πολύ εντυπωσιακό, πιτσιρικάς περπατούσα στο κέντρο, της πόλης σταμάτησα και ρώτησα .

Σήμερα δεν χτίζουμε πια μνημεία, αλλά τα ρυάκια ρυτίδων αυλακώνουν τη σάρκα, νιφάδες χιονιού σκεπάζουν τα μαλλιά, αθάνατες οι μνήμες ξαναζούν, οι σκέψεις εξακολουθούν να σέβονται την ανθρώπινη διαφορετικότητα, τις διαφορετικές απόψεις, σε μια ιδεαλιστική κοινωνία της Ε Ε Λ Σ Π Η.

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Νέα Υόρκη

5η Έκθεση «Ομογενειακού Τύπου & Βιβλίου»

2007-02-09T09:55:00.000+02:00

5η Έκθεση «Ομογενειακού Τύπου & Βιβλίου»
Αριστοτέλειο Ίδρυμα Έρευνας Μελέτης & Αρωγής

Ομογενειακών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης

Το Αριστοτέλειο Ίδρυμα μέσα από την κατά γενική ομολογία πετυχημένη Έκθεση «Ομογενειακού Τύπου & Βιβλίου» επιχειρεί να παρουσιάσει το υψίστης εθνικής σημασίας έργο που επιτελεί ο Ομογενειακός Τύπος. Να κάνει γνωστή αυτή την μερίδα των ανθρώπων που με «αίμα καρδιάς» κρατούν την κοινωνία των αποδήμων, διατηρούν ζωντανή την Ελληνική γλώσσα, τις παραδόσεις, που μάχονται καθημερινά αρθρώνοντας τον δικό τους ιδιαίτερο Ελληνικό λόγο, ένα έργο που για πολλούς, δυστυχώς, παραμένει άγνωστο.
Παράλληλα, να δοθεί η δυνατότητα στο Ελλαδικό κοινό να γνωρίσει την δύναμη με την οποία συμπαραστάθηκε ο Κυπριακός Τύπος, και κατ’ επέκταση ο Ελληνισμός της Μεγαλονήσου στην Ελλάδα, στα δύσκολα για το έθνος χρόνια.
Εξέχουσα θέση στην Έκθεση θα έχει και η πνευματική παραγωγή (Βιβλία) του Ελληνισμού της διασποράς, ΕΕΛΣΠΗ (Ένωση Ελλήνων Συγγραφέων Λογοτεχνών Πέντε Ηπείρων) καθώς και των Κυπρίων συγγραφέων και λογοτεχνών.
Με την ευκαιρία της 5ης Έκθεσης στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων «Μελίνα», βραβεύθηκαν για το έργο τους και την προσφορά τους στον Ελληνισμό της Διασποράς οι: Νώε Παρλαβάντζας, δημοσιογράφος, συνεργάτης της ΕΡΑ, (επίτιμο μέλος της ΕΕΛΣΠΗ). Ηλίας Ηλιόπουλος, δημοσιογράφος ιδιοκτήτης και Διευθυντής του Ομογενειακού Πρακτορείου Ειδήσεων Ελλάδος. Χρήστος Αγγελής, Εκδότης της Ομογενειακής Επιθεωρήσεως ΟΜΟΓΕΝΕΙΑ magazine (μέλος της ΕΕΛΣΠΗ). Φώτης Χαραλαμπίδης, Ανταποκριτής της Εφημερίδος «Ελευθερία» του Λονδίνου. Παντελής Ξανθίδης, δημοσιογράφος αρχισυντάκτης αθηναϊκής Εφημερίδος, (εκπρόσωπος της ΕΕΛΣΠΗ για την Ελλάδα). Στράτος Δουκάκης, δημοσιογράφος-συγγραφέας (μέλος ΔΣ της ΕΕΛΣΠΗ). Άσπα Παπακωνσταντίνου, Ελληνοαμερικανίδα ποιήτρια, (μέλος της ΕΕΛΣΠΗ). Ελένη Κατσουλάκη, Ελληνοαμερικανίδα συγγραφέας-ερευνήτρια, (μέλος της ΕΕΛΣΠΗ).
Η Ένωση Ελλήνων Συγγραφέων Λογοτεχνών Πέντε Ηπείρων-ΕΕΛΣΠΗ εύχεται στο «Αριστοτέλειο Ίδρυμα Έρευνας Μελέτης & Αρωγής Ομογενειακών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης» καλή επιτυχία στην 5η Έκθεση Τύπου και Βιβλίου και θερμά συγχαρητήρια στους συνεργάτες του «Αριστοτέλειου Ιδρύματος» για την επίπονη και επίμονη προσπάθεια να δείξουν στον Κόσμο το πνευματικό φως της Ομογένειας!
Επίσης θερμά συγχαρητήρια στο «Αριστοτέλειο Ίδρυμα» για την ομαδική βράβευση στους ανθρώπους του πνεύματος, πολλών εξ αυτών μελών της ΕΕΛΣΠΗ

Εικόνες

2007-02-08T00:39:00.000+02:00

Εικόνες από την Έκθεση Ομογενειακού Τύπου & Βιβλίου Αθήνα, 2007

H ΑΠΟΛΟΓΙΑ

2007-02-03T03:03:00.000+02:00

Και κάτι άλλο, έτσι για να σπάει η μονοτονία...
Με μεγάλη εκτίμηση

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Η ΑΠΟΛΟΓΙΑ

Κοίτα με καλά κυρ αστυνόμε μου; Μοιάζω εγώ για δολοφόνος και με ρωτάς γιατί έκλεισα το μπακάλικό μου, σαν απόδειξη ενοχής μου; Είμαι ένας απλός φιλήσυχος πολίτης. Έχω περάσει εδώ στη χώρα της αιωνίας Άνοιξης, στη χώρα των Μάγια, ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου, τη θεωρώ ένα κομμάτι του εαυτού μου.
Όταν μπήκε μέσα ο νεαρός, μου έριξε μια ματιά που πάγωσα. Τα φρύδια του πυκνά σκέπαζαν δυο μάτια που γυάλιζαν, μαλλιά μαύρα σγουρά, έμοιαζαν σαν προβιά από την απλυσιά. Τα χείλη του κοκκινοκαφετιά πρησμένα, απ τις άκρες τους κυλούσε ένα ρυάκι αφρού, λες και είχε λύσσα. Φορούσε ένα πουκάμισο πράσινο με ρίγες μαύρες, «Θεέ μου τι άσχημο χρώμα σκέφτηκα» ήταν κουμπωμένο μόνο με το κάτω κουμπί και είχε το χέρι του περασμένο μέσα απ’ το άνοιγμα σα να κρατούσε πιστόλι.
“Τα λεφτά σου, μου σφύριξε.”
Ενστικτωδώς έβαλα το χέρι στην τσέπη μου, να πιάσω το σουγιά μου. Ήταν μια αυθόρμητη κίνηση.
“Τι λεφτά αφού δεν έχω.”
Πριν προλάβω να συνεχίσω άρπαξε απ’ τον πάγκο ένα πανέρι γεμάτο αυγά και το έβαλε στα πόδια.
Πως είπες κυρ αστυνόμε μου, δεν σε ενδιαφέρουν όλα αυτά; Αλλά σου τα λέω διότι θέλω να με καταλάβεις.
Μα όχι κυρ αστυνόμε μου, δεν έχω ανακατευτεί ποτέ στην πολιτική, ούτε έχω φίλους δικαστές.
Το επάγγελμά μου ναυτικός, τώρα το πως βρέθηκα εδώ με μπακάλικο; Ε! αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Έχεις ακούσει καμιά φορά για τον Οδυσσέα;
«Μα ναι, το έχω διαβάσει στα κόμικς.»
«Ε! λοιπόν, εγώ εδώ βρήκα την Καλυψώ.»
«Εννοείς τη μάγισσα;»
«Έ, όχι κυρ αστυνόμε μου, εννοώ μια γυναίκα.»
Με κοίταξε παράξενα, ήταν φανερό ότι δεν με πίστευε.

Κυρ αστυνόμε μου, από μικρός πάντοτε κουβαλούσα μαζί μου ένα σουγιά, είναι μια συνήθεια που φέρνω μαζί μου απ’ το μέρος που γεννήθηκα. Πάντοτε είχα την λάμα του ανοιχτή και κρυμμένη κάτω απ’ το μανίκι του πουκαμίσου στον καρπό του χεριού. Ήταν ένα είδος ασφάλειας του ατόμου μου στις κακόφημες συνοικίες των λιμανιών, στις αρπαχτικές διαθέσεις των σειρήνων, απ’ τους ποδηλάτες του Κίνγκστον, ένα ψυχολογικό αντιστάθμισμα της ύπαρξής μου.
Λοιπόν όπως σου έλεγα κυνήγησα τον κλέφτη, τον πρόφτασα στην στροφή του δρόμου, είχε βάλει το πανέρι με τ’ αβγά στο κεφάλι του και προχωρούσε γρήγορα, δεν έτρεχε για να μη δώσει υποψία.
Χωρίς μιλιά του κατάφερα μια μαχαιριά στον πισινό, σα μια γρατσουνιά, όχι για να τον σκοτώσω αλλά για να μου δώσει το πανέρι. Αυτή την στιγμή είδα τον εαυτόν μου μικρό παιδί να προχωρεί στα λασπωμένα καλντερίμια των λιμανιών, γυναίκες της νύχτας να με φωνάζουν από δεξιά, από αριστερά σαν αρπακτικά όρνεα κι εγώ να προχωρώ με τον σουγιά ανοικτό κρυμμένο στην τσέπη.
Πως είπες κυρ αστυνόμε μου ξέφυγα απ το θέμα;
Μα θέλω να σου δώσω να καταλάβεις ότι ο σουγιάς είναι για μένα ένα φυλακτό, κάτι σαν εικόνισμα, τον κουβαλάω απ’ τη μέρα που γεννήθηκα, είναι το μέρος μου, το χωριό μου, τα Μαρκάτα, η Κεφαλονιά μου, η πίστη μου, κάτι τι δικό μου που με προστατεύει, στη αρχή όταν ήμουν μικρός είχα έναν άγαρμπο σουγιά Κολοκοτρώνη, μετά ένα ποιον λεπτό το λεπενάρι, και τώρα έχω Ελβετικό με πολλές λάμες.
Δεν είμαι εκ προμελέτης φονιάς που θέλετε να με παρουσιάσετε.
«Άντε τελείωνε, μετά τι έγινε;»
Τελειώνω κυρ αστυνόμε μου, τελειώνω.
Ο κλέφτης έβγαλε μια φωνή ωχ! Γύρισε το κεφάλι και με κοίταξε έκπληκτος, είναι δικά μου είπα ξανασήκωσα το σουγιά, άφησε το πανέρι κάτω κι άρχισε να τρέχει, γέμισα τα χέρια μου σπασμένα αυγά, τα πήρα έτρεξα προς το μαγαζί.
«Φτάνει μέχρι εδώ, με ζάλισες, δεν μου λες από ποιο μέρος είσαι;»
Μα από την Πύλαρο, κυρ αστυνόμε μου, από την Πύλαρο.

Copyright@ February 2007 by: Γαβριήλ Παναγιωσούλης
New York

Ο ΓΕΙΤΟΝΑΣ

2007-01-30T16:15:00.000+02:00

Αγαπητοί φίλοι, για να σπάσει η μονοτονία των ποιημάτων έγραψα κι ένα πεζό, με Κεφαλλονίτικους ιδιωματισμούς, έτσι για την γνησιότητα του κειμένου!!!!!!!!!
1) πικιόνι= κύπελο
2) φίσουνας=χαρταετός
3) πορτόνι= πόρτα αυλής
4) καραμπάνα= παιχνίδι με ενα πόδι, κουτσό
5) βίσαλο= κομμάτι κεραμίδι...

Γαβριήλ Παναγιωσούλης, Νέα Υόρκη

Ο ΓΕΙΤΟΝΑΣ

Μαλλί μακρύ, μαύρο, αχτένιστο, ίσιο λιγδερό που έφτανε μέχρι τους ώμους, γυάλιζε από τη λαδιά της απλυσιάς, ένα σακάκι άχρωμο, φαινόταν καφετί, κάτι σαν λασπόχρωμα, από την πολυκαιρία η φόδρα είχε ξεφτίσει, το αεράκι φυσούσε και χάιδευε τα ξελουρίδια της φόδρας, που κρεμόταν, σα να ήταν τριζόνια φίσουνα που πετούσαμε με σπάγκο βενέτικο κερωμένο από κερί μέλισσας.
O γείτονας μου αδιαφορούσε για τα πάντα, υπήρχε μόνο γιατί γεννήθηκε.

Φορούσε το σακάκι μόνο απ’ το ένα χέρι, το άλλο μανίκι κρεμότανε σα να βάραινε και τραβούσε προς τα κάτω τη γυρτή του πλάτη, πρόσωπο ηλιοκαμένο, με αραιές τρίχες εδώ κι εκεί, στο χέρι που φορούσε το μανίκι κρατούσε ένα άδειο πικιόνι, με το άλλο χέρι χτύπησε το τσίγκινο πορτόνι της αυλής.
Εκείνη τη στιγμή χάραζα στο χώμα της αυλής μ’ ένα ξυλάκι το σχήμα μιας καραμπάνας, είχα βρει και αμάδα από βύσαλο, περίμενα τ’ αδέλφια μου να παίξουμε, όταν ακούστηκε χτύπημα στο πορτόνι.

Μικρό παιδάκι έτρεξα ν’ ανοίξω, μου πρόβαλε το πικιόνι, χωρίς μιλιά, μετά είπε
-Τσάι…
-Πήρα το πικιόνι κι έτρεξα στη μάνα μου
Του έκλεισα το πορτόνι, τον έκρυψα από τα μάτια μου, για να μην του πέσει και καμιά ψείρα. Έτσι είχα ακούσει απ’ τους μεγάλους, να λένε.
Όρθιος περίμενε απ’ έξω, δεν τόλμησε να μπει στην αυλή, μου φάνηκε σαν ένας ασκητής, αυτούς που σκοπό τους έχουν ν’ αγιάσουν, για να τους προσκυνούν οι άνθρωποι.
Η μάνα μου γέμισε το πικιόνι τσάι, του το έδωσα, δεν μίλησε.
Απελευθερωμένος απ’ την σκλαβιά της ύλης το πήρε και τράβηξε για τη φωλιά του, ένα πέτρινο πεζούλι στην αυλή του σπιτιού, κάτω από μια μισο-ξηραμένη περγουλιά εκεί που δεν έφτανε ο ίσκιος του κυπαρισσιού, όπου πάνω του λαλούσαν μόλις σουρούπωνε οι γκιώνηδες…
Δεν ξέρω αν έβλεπε ποτέ του όνειρα, μα αν έβλεπε πως θα ήταν;
Θα πρέπει τα όνειρα του νου του να ξέφευγαν απ’ τα όρια της Πυλάρου σ’ ένα παγκόσμιο φανταστικό κόσμο υπαρξισμού όπου θα συναντιόταν κάνοντας παρέα με τον Γάλλο συγγραφέα Αλμπέρ Καμύ, ψάχνοντας να βρουν τον σκοπό της ύπαρξης του ανθρώπου πάνω στη γη.

* Copyright January 2007 by: Γαβριήλ Παναγιωσούλης

2007-01-29T04:17:00.000+02:00

Της Γιώτας Στρατή *

ΔΥΟ ΝΕΚΡΟΙ ΣΤΗΝ ΓΗ ΤΟΥ ΤΙΓΡΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΥΦΡΑΤΗ
(Γράμμα σ' ένα μισθωτό στρατιώτη, στο Ιράκ)

Με τα χείλη διψασμένα, όπως τη Γη που πατάς
και φλογισμένη την σκια σου ανέχεται
-τη γη του Τίγρη και του Ευφράτη όπου πλημμύρες εγκυμονεί
και ποτέ δεν σε δέχεται,
έρημος άκαρπη η δική μου αγκαλιά τώρα μένει
και σε προσμένει.
Με τα χέρια ανοιγμένα σαν σε σταυρό αθώρητο,
θωρώ έναν ήλιο καυτό, ανελέητο,
έναν ήλιο ασυγχώρητο,
να σφυροκοπάει τις άνυδρες μέρες μου
και να σε λιώνει στις πνιγηρές νύχτες,
όπου οι σκέψεις γυρνούν ακατάπαυστα, ωσάν τρελοί ανεμοδείχτες.
Στο λίγο θρόϊσμα του βοριά, την πόρτα τρέχω ν' ανοίξω,
στο κάθε σύννεφο του νοτιά αμίλητη τους λυγμούς μου θα πνίξω.
Κι ενώ πεθαίνω στο βάρος του χωρισμού, και λίγο ανασταίνομαι
στο μακρινό της φωνής σου άκουσμα "... κάνε κουράγιο, έρχομαι..."

για σε, που συνεστιάζεσαι με τον Θάνατο, συνομιλείς με το Θάνατο,
που λες κλείνεις τα μάτια και μ' ονειρεύεσαι, ξεγελώντας τον Θάνατο,
εγώ, π' αρνούμαι ν' ακούσω πως, δήθεν, ερωτοτροπείς με τον Θάνατο,
πες μου, πως θα κοιτάξω τα μάτια σου π' ολημερίς εκείνος ταλάνιζε;
πως θ' αγκαλιάζω το σώμα σου που μόν' εκείνος αγκάλιαζε;

Πως θα διώξω τις εικόνες φρίκης απ' του νου σου τα βάθη;
στις πτυχές της καρδιάς σου, πως θα σβήσω τα λάθη;
Πως θα δέσω το είναι μου με σένα που έμεινες πίσω;
Πως, όταν βρίσκεσαι πλάϊ μου, ήδη νεκρός, θα σε θρηνήσω;
Κι ας αλώβητος γύρισες, του Τίγρη τ' άγριο μάτι
με τα φαντάσματα του εύφορου, του ματωμένου Ευκράτη,
θα στοιχειώνουν τη μνήμη μας, θα ρουφούν την ψυχή μας,
θα κυοφορούν την Εκδίκηση στη σαθρή ύπαρξη μας...
Πες μου, πως διορθώνεται λογική ισοπεδωμένη
αφού η Πίστη αλλαξοπίστησε και μόνο ο Πόλεμος μένει;

Αν θάρθεις ζωντανός-νεκρός, μη τρομάξεις, καρδιά μου.
Κοιμητήρι απάνεμο θα σε δεχτεί η αγκαλιά μου.

Στο Γαβριήλ, το ζωγράφο της ζωής.

2007-01-26T22:44:00.000+02:00

Αν ήσουνα ζωγράφος θα ζωγράφιζες μέλισσες, πεταλούδες,
εκείνες είναι πινελιές στο παζλ της ζωής.
Θα ζωγράφιζες αγριολούλουδα, εκείνα σε οδηγούν στο μονοπάτι του ήλιου,
το γνωρίζουν, είναι η ανάσα της ζωής τους.
Αν ήσουνα ζωγράφος , θα ζωγράφιζες
αυτόν που βλέπεις μέσα στον καθρέφτη σου
και θα κοίταζες το μεγαλείο της καρδιάς σου.
Αν σου έλειπε αγάπη, την εισέπραξες αυτήν την ημέρα
με τα μηνύματα που μίλησαν και είπαν:
« Δεν σου λείπει, την έχεις κερδίσει και δε σ’ αφήνει »
Το αφιέρωμά σου, δεκτό.
Το άστραμμα του ουρανού,
μας έστειλε ιερό φως και σε είδαμε κοντά μας.
Ένα καντιλάκι, στο εικονοστάσι του ουρανού,
θα είναι πάντα αναμμένο και με λάδι γεμάτο!
Όμως λες, πως δεν είσαι ζωγράφος, μα ένας απλός άνθρωπος.
Κι όμως, αυτός ο άνθρωπος ζωγράφισε στο νου,
εικόνες και γράμματα και βλέπεις το αποτέλεσμα.
Τι κι αν δεν ξέρεις να κρατάς πινέλο στο χέρι,
ξέρεις να κρατάς τους πάντες γύρω σου
και να μοιράζεσαι μαζί τους ότι δικό σου.
Το λόγω σου και του νου σου τα γεννήματα.
Η γαλάζια κορδέλα με το ευχαριστώ σου,
πέρασε στις συνειδήσεις, και έδωσε γεύση γλυκιά.
Οι σκέψεις θα είναι πάντα κοντά στο ΦΙΛΟ τον χρειαζόμαστε.
Είναι είδος προς εξαφάνιση.
να είσαι καλά Γαβριήλ και
Σε ευχαριστώ που με θεωρείς φίλο.

Δημήτρης Γ. Ζαχαρόπουλος

Μπουμπούκι

2007-01-25T01:32:00.000+02:00

ΜΠΟΥΜΠΟΥΚΙ
Απ' το ιερό φυτό των Μάγια
το λευκό και κίτρινο καλαμπόκι,
δειλά, ξεφύτρωσε,
το μπουμούκι της αγάπης.

Καράβι αγκυροβόλησε,
μπρος το κλειστό μπουμπούκι,
ο ναυτικός το μύρισε
κι άνθισε λουλούδι.

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

2007-01-24T21:30:00.000+02:00

ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ

Η ανάσα της φάλαινας
ακουγόταν σαν τη
βουτιά της πλώρης
σε φούσκοθαλασσιά.

Τα χελιδονόψαρα πετούσαν
στην κουβέρτα ξεψυχούσαν.
Τα δελφίνια τούμπες κάναν,
Απ’ την πλώρη μας περνούσαν.

Η άχνη της αρμύρας
στα χείλη μου επάνω.

Ο γαλάζιος ορίζοντας
μου χάριζε τον ήλιο.
Η αγκαλιά των λιμανιών
κοπέλες της μιας νύχτας.

Τα απόνερα την προπέλας
έγραφαν τα πλάτη και τα μήκη.
Οι πολύχρωμες παντιέρες
τις ανθρώπινες κουλτούρες.

Η σφυρίχτρα εν πλω
το καρδιοχτύπι του πούσι.
Η γαλακτώδης θάλασσα
το φόβο της φουρτούνας.

Το καμπανάκι
της σκάντζα βάρδιας,
ναυτική αδελφοσύνη.

Μέσα σε αυτά μεγάλωσα,
από παιδί έγινα άνδρας.
Όλα αυτά τα αντάλλαξα,
για το φιλί μιας γυναίκας.

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Πόσο αξίζει το φιλί μιας γυναίκας

2007-01-24T20:48:00.000+02:00

ΥΜΝΟΣ

Αυτό το πρωί
υπάρχει στον αέρα μια απίστευτη ευωδιά
απ’ τα τριαντάφυλλα του παραδείσου.
Εις τις όχθες του Ευφράτη
ο Αδάμ γεύεται τη δροσιά του νερού.
Χρυσή βροχή πέφτει από τον ουρανό
είναι η αγάπη του Δία.
Πηδά από τη θάλασσα ένα ψάρι
κι ένας άνθρωπος από το Αγρικέντο θα θυμηθεί
ότι αυτός ήταν το ψάρι.
Στη σπηλιά που τ’ όνομα της θα είναι Αλταμίρα
ένα απρόσωπο χέρι χαράζει τις καμπύλες
της ράχης ενός Βίσονα.
Νωθρό το χέρι του Βιργιλίου χαϊδεύει
το μετάξι που έφεραν
απ’ το βασίλειο του Κίτρινου Αυτοκράτορα
τα καραβάνια και οι σκούνες.
Το πρώτο αηδόνι κελαηδά στην Ουγγαρία
Ο Ιησούς βλέπει στο νόμισμα το προφίλ του Καίσαρα
Ο Πυθαγόρας αποκαλύπτει στους Έλληνές του
ότι η μορφή του χρόνου (κόσμου) είναι κυκλική.
Σ’ ένα νησί του Ωκεανού
τ’ ασημένια σκυλιά κυνηγούν τα χρυσά ελάφια.
Σ’ ένα αμόνι σφυροκοπούν το σπαθί
που θα είναι πιστό στον Σιγκούρδ.
Ο Ουίτμαν τραγουδά στο Μανχάταν.
Ο Όμηρος γεννιέται σε εφτά πολιτείες.
Μια κοπέλα κατάφερε κι αιχμαλώτισε
το λευκό Μονόκερο.
Όλο το παρελθόν ξανάρχεται σαν ένα κύμα
και τ’ αρχαία συμβάντα ξαναζούν
γιατί σε φίλησε μια γυναίκα.

(Ποίημα του Αργεντινού ποιητή Χόρχε Λουίς Μπόρχες 1899-1986
Από το έργο του -Ο Γρίφος- 1981
Από το βιβλίο – Ανθολογία Ισπανοαμερικανικής ποίησης, 1914-1987
Εκλογή και πρόλογος Χοσέ Ολίβιο Χιμένεζ
Εκδοθέν στη Μαδρίτη 1933

* Μετάφραση, Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Το παράπονο του γαϊδάρου

2007-01-24T08:01:00.000+02:00

ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΤΟΥ ΓΑΪΔΑΡΟΥ

Μες στο παχνί του στάβλου, τ’ άδειο από ζωή
από ένα γάιδαρο που κλαίει, πονάει και βογκά
ακούγονται παράπονα και αναστεναγμοί
και το Θεό παρακαλά, το θάνατο να βρει

Πόνοι αβάσταχτοι, φριχτοί και δυνατοί
σ’ όλα τα κόκαλά του και σ’ όλο το κορμί
πληγές πολλές στα γόνατα, ως και στα πισινά του
στο σβέρκο, στα πλευρά ακόμα και στ’ αυτιά του

Συλλογισμένος, σκεφτικός, τα λάθη του γυρεύει
ποια να ’ταν, τάχα, που ’καναν τ’ αφεντικό τρελό;
Του γάιδαρου φτωχό μυαλό αρχίζει να σαλεύει
μεγάλα τα παράπονα κι ο πόνος τον τρελαίνει

Πολύ ξύλο του έριξε τ’ άπονο αφεντικό του
βιτσιές που του πονέσανε ως και το λογικό του
κι όπως ο δόλιος πάσχιζε το βήμα να ταχύνει,
κάτω στο χώμα έπεσε απ’ την πολύ βιασύνη

Κι άλλες βρισιές, κλωτσιές, έφαγε στη στιγμή
κι απ’ το πέσιμό του έβγαλε μια κραυγή
δυσβάσταχτος ο πόνος του από το γόνατό του
όπου το εστραμπούλιξε με τον αστράγαλό του

Κουτσά, στραβά σηκώθηκε, βόγκαγε το κορμί του
κι από τα μάτια τα θολά τρέχουν τα δάκρυα βρύση
μπροστά ο δόλιος και πονά κι ο κύρης του όλο βρίζει
και το Θεό παρακαλά στη στράτα αυτή να σβήσει

Κι έφτασε το σούρουπο στο στάβλο πεθαμένος
τα τραύματά του σκέφτηκε κι αύριο, πώς θα δουλέψει;
Τ’ αφεντικό του τ’ άσπλαχνο, μήτε που θα σαλέψει
μα, οι πληγές που τ’ άνοιξε ποιος θα του τις γιατρέψει;
Ανίσκιωτος και πάντα μοναχός τη μοίρα καταριέται
την περιφρόνησή του έντονα όλο να συλλογιέται
κοιτά δεξιά, κοιτά ζερβά κουνάει την ουρά του
κάμποσες μύγες προσπαθεί να διώξει απ’ αφτιά του

Κάψα μέσα στα σκότια του κι η δίψα τον τρελαίνει,
και η κοιλιά του αδειανή κι η πείνα τον πεθαίνει
κουτσά-κουτσά στην άλλη τη μεριά, νερό πάει να πιει
κοντά να φάει και μια μπουκιά μπας και καρδαμωθεί

Και να, σ’ ένα κουβά σκύβει αργά λίγο να δροσιστεί
πίνει νεράκι κι έσβησε δίψα, καημούς και πόνους
και το κεφάλι του ψηλά σήκωσε ψάχνοντας για να βρει
τον παντοδύναμο Θεό, παράπονα να πει

Πέρασαν κάμποσες στιγμές και στέγνωσε το δάκρυ
φταρνίστηκε δυο τρεις φορές κι οι μύτες καθαρίσαν
κι όλες του οι κλειστές χορδές άνοιξαν και ηχήσαν
κι ένα μακρύ παράπονο απλώθηκε στα μάκρη

Κι εκεί ο ήλιος που έγερνε τον άκουσε κι εστάθη
ποιο να ’ταν το παράπονο, που μαρτυρούσε πάθη;
Και να, στον άνεμο και στη βροχή με μιας δίνει εντολή
κι όλα τ’ αστραποπελέκια να μπούνε στη γραμμή

Τρόμος, φωνές και πανικός σε όλο το χωριό,
φύλλα, κλαριά και χώματα έφερνε ο αγέρας
και η βροχή με αστραπές να σέρνει ένα χορό
τον τρόμο τους οι χωριανοί να διώχνουν με σταυρό

«Μπαμ!» απ’ εδώ, «μπουμ!» και «κράου!» από κει
κι όλοι οι γαϊδάροι του χωριού γκαρίζουν με οργή
τους κύρηδες θυμήθηκαν που ήτανε σκληροί
μουλάρια, σκύλοι κι άλογα, παίρνουν συμμετοχή

Χλιμιντρίσματα, γαυγίσματα, βελάσματα πολλά
σ’ όλους τους στάβλους του χωριού γινόταν χαλασιά
βόδια, κοκόρια, ως και γατιά βρήκαν την ευκαιρία
κι όλα μαζί να μαρτυρούν τ’ ανθρώπου αχαριστία

Χαντάκια και νεραυλακιές γίνονται σαν ποτάμια,
κι ακροβατώντας ο άνεμος ξαπλώνει τα καλάμια
στέγες πετάει καταγής, ξηλώνει τα καλύβια
και οι σφοδροί αστραποκεραυνοί ουρλιάζουνε σα λάμια

Σταμάτησε κι ο γάιδαρος αμέσως τις φωνές
ποτέ δεν έτυχε να δει μεγάλες ταραχές
κοιτάζει πάλι το Θεό και κάνει προσευχή
και τα νερά να πέφτουνε πάνω απ’ τη σκεπή

Τα χείλη γλύφει με χαρά τους πόνους του ξεχνά
κι εκεί που ετοιμάζεται να βγάλει μια φωνή
έξαλλος φτάνει ο κύρης του, τη λύσσα του ξερνά
μίσος τρέχει απ’ τα μάτια του και άγρια φυσά

«Γαϊδούρι, ξεσαμάρωτο, παιδί του σατανά,
ανάθεμά σε, άχρηστε, που τρόμαξες όλα τα ζωντανά
μα, τώρα θα σου δείξω εγώ, βρε παρακατιανό,
θα σε σκοτώσω διάολε, γαϊδούρι ελεεινό»

Ξύλο χοντρό στα χέρα του αρπάζει ξαφνικά
κι αρχινά τον γάιδαρο να δέρνει μανιακά
στις πλάτες και στα πόδια του του κάνει μελανιές,
μέχρι που αυτός γονάτισε, κλαίει ξανά, βογκά

Κι όπως το ξύλο σήκωσε να τον ξαναχτυπήσει
μια λάμψη άστραψε με μιας, μαζί και μια βροντή
κι ένα δοκάρι απ’ τη σκεπή κόβεται σαν κερί
τον κύρη κατακούτελα πέτυχε στη στιγμή

Βογκάει τώρα ο κύρης του και είναι πλακωμένος
κι ο γάιδαρός του τον κοιτά με τρόμο, ο καημένος,
τι να’ ναι τούτο το κακό και είναι ξαπλωμένος;
Αίμα τρέχει απ’ τον κύρη του κι είναι πια παγωμένος

Κουτσά στραβά σηκώθηκε, βογκούσε τρομερά,
έξω απ’ το στάβλο βρέθηκε στην έναστρη νυχτιά,
με φόβο γύρα κοίταζε πως φεύγαν τα στοιχειά
κι ένα αγέρι ελαφρύ του χάιδευε τ’ αφτιά

Όλα σταμάτησαν με μιας, βροχή, αγέρας, κεραυνοί
και τα νερά τα ορμητικά κοπάσανε με μιας
δίπλα του ο σκύλος φίλος του πηδάει στη στιγμή
και του γάιδαρου τις πληγές κοιτάζει με στοργή

Του έγλυψε τα πόδια του, τον κοίταγε στα μάτια,
τόσες πληγές ο φουκαράς και πώς θα γιατρευτεί;
Ποια να του πρωτογλύψει, με ποια θε να πιαστεί;
Πώς θα φορτώσει ο κύρης τους στις πλάτες την αυγή;

ΑΠΟΛΛΩΝ 10.03.1995
Από η συλλογή «Ψάχνοντας στ’ αχνάρια σου ζωή » 1998

Η καρδιά μου, η τσιγγάνα...

2007-01-23T11:03:00.000+02:00

Ω! Μη κοιτάζετε πλέον το βαρύ μέτωπό μου,
απ' ασήκωτο σύννεφο την βροχή προμηνύει.
Ειν' το βάρος των χρόνων που λυγίζει τους ώμους,
είν' τα ίχνη βημάτων που σαστίσαν στους δρόμους.

Ειν' το φάσμα ονείρων όπ' ατέλειωτα μένουν
στα μεγάλα συρτάρια και το φως περιμένουν.
Μη κοιτάζετε άλλο το σκυφτό πρόσωπό μου.
Το μοιράστηκ' ο χρόνος, το χαράκωσ' η θλίψη.

Μαραθώνιος το δάκρυ τη χαρά να συνθλίψει.
Όποια αγγίζω ρυτίδα, ποταμός ειν' που τρέχει
την ανείπωτη πίκρα, που σφραγίδα δεν έχει.
Την ψυχή μου κοιτάξτε που συχνά δραπετεύει.

Μ' ένα τόξο καλπάζει, με βοστρύχους λυμένους
λες κι ατίθασο άτι σ' ουρανούς μαγεμένους,
σε κορφές χιονισμένες, σε λιβάδια ανθισμένα,
σε πηγές κοιμισμένες, σ' ακρογιάλια θλιμμένα...

Την καρδιά μου κοιτάξτε, που ξεχνά να γεράσει.
Πέννα αίμα να στάζει στο τρεμάμενο χέρι,
ασταμάτητος τζίτζικας σε καυτό καλοκαίρι.

Σαν βοριάς στροβιλίζεται στη μεγάλη αλάνα
και χορεύει, χορεύει, παθιασμένη τσιγγάνα.

Την ψυχή μου σας δίνω, την καρδιά σας δωρίζω,
κι ας το ξέρω, καμία απ' τις δυο δεν ορίζω!

Γιώτα Στρατή, Η.Π.Α.

Ένιωσα τη ζεστασιά σου

2007-01-22T20:17:00.000+02:00

Κι εγώ φίλε, που είμαι μια ανάσα, σιμά,
πήρα το αστραφτερό χαμόγελό σου
καθώς περνούσε από τη γειτονιά
και το κράτησα στη φούχτα μου…
Το έβαλα στο μέρος της καρδιάς,
για να ’χει εκεί, «απαγκιερή» αγκαλιά.
Το θυμήθηκα… το είχα ξαναδεί, τότε…
Του μίλησα…
« Γιατί δεν ήρθες και πιο πριν;
Σε καρτερούσα.
Είσαι τόσο σπάνιο και είναι εγωιστικό
να βρίσκεσαι μόνο, στα δύο χείλη…
Εσύ ανήκεις σ’ όλους μας…
σε μας, που έχουμε ξεχάσει πως υπάρχεις. »
Του είπα κι άλλα… το χάιδεψα…
και το ’στειλα να πάει στο καλό,
γιατί κι άλλοι το καρτερούνε.
Να πάει και χαιρετίσματα, από εμέ, σε όλους,
που ’ναι εκεί στην ξενιτιά, μπροστάρηδες σε ούλα.
Να μου ξανάρθεις…
Κι εδώ, μ’ όσα τα συναισθήματα, απ’ την πατρίδα λέω:
« Σαν τα μάτια σου σηκώσεις, σ' όποια πατρίδα ζεις,
κι ένα χελιδόνι δεις στον ουρανό σου,
σκέψου πως μπορεί να είναι αυτό,
που του είπα να σου πει, ένα μεγάλο ευχαριστώ.»
Θα καταλάβετε γιατί…
Δεν είστε μόνοι!

Με σεβασμό.

Δημήτρης Γ. Ζαχαρόπουλος, Άγιος Κωνσταντίνος

Μήνυμα αλληλεγγύης προς τους Τούρκους του πνεύματος

2007-01-19T17:52:00.000+02:00

ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ - ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΠΕΝΤΕ ΗΠΕΙΡΩΝ
Ε.Ε.Λ.Σ.Π.Η
ΕΤΟΣ ΙΔΡΥΣΕΩΣ 2002 - ΕΔΡΑ ΓΕΡΜΑΝΙΑ

15 Ιανουαρίου 2007

Προς τον διωκόμενο άνθρωπο του πνεύματος της Τουρκίας που τολμάει να εκφραστεί

Από το Δ.Σ. της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών και Συγγραφέων των Πέντε Ηπείρων(ΕΕΛΣΠΗ), μιας ομάδας ανήσυχων συγγραφέων, δημοσιογράφων, εκδοτών και επιστημόνων ανά τον κόσμο, μετά την σύλληψη και φίμωση συγγραφέων, δημοσιογράφων και εκδοτών στην Τουρκία
Φίλε και συνάδελφέ μας,
Επανάσταση, πόλεμος, πραξικόπημα, / ξανά και ξανά και ξανά. / Ενώ ένας τυφλός ζητιάνος / κρατώντας ένα κλουβί στο χέρι / περνάει, κτυπώντας το μπαστούνι του / πάνω στο μαύρο δρόμο...

Το ποίημα του Φερεϋντούν Φαρυάντ[1], από το βιβλίο του με τίτλο «Heaven without a passport» (σ. 23), δίνει το κεντρικό μήνυμα της κάθε προσπάθειας ενός διανοούμενου ανθρώπου ανάμεσα στις προκλήσεις αντίξοων συνθηκών και πολιτευμάτων. Είναι όμως αυτές οι αντίξοες συνθήκες το κίνητρο για τον βαθυστόχαστο συγγραφέα, το ψωμί και το τυρί για τον μελετημένο και αμερόληπτο δημοσιογράφο;

Αγαπητέ μας αδερφέ είμαστε κοντά στη σκέψη και στις απεγνωσμένες σου προσπάθειες λύτρωσης, πρώτα της συνείδησής σου και κατόπιν της αλήθειας. Είμαστε κοντά σου αναγνωρίζοντας το δράμα σου και, τουλάχιστον νοερά, δεν θα σε ξεχάσουμε, ούτε σαν οργανισμός αλλά ούτε και σαν άτομα, οι συνάδελφοί σου.

Τα κίνητρά μας δεν είναι τίποτε άλλο από αγνές προσπάθειες αποκατάστασης και στήριξης της δικαιοσύνης, ειδικά στην περίπτωση του εκδότη Ραγκίπ Ζαράκολου. Δεν αποσκοπούμε σε κανένα πολιτικό ή εθνικό όφελος και δεν αναζητούμε κανένα όφελος από οργανισμούς κυβερνητικούς ή ιδιωτικούς. Είμαστε η φωνή του ευαίσθητου για χάρη της ευαισθησίας στις καταστάσεις που αφορούν την καταπίεση της έκφρασης οπουδήποτε στον κόσμο.

Σε συγχαίρουμε για τον ηρωισμό και την αυτοθυσία σου. Η στάση σου μας δίνει το θάρρος και το κουράγιο που χρειαζόμαστε ενώ μας διδάσκει τόσα πολλά. Συνέχισε τον αγώνα σου...

Συνυπογράφουν μέλη της ΕΕΛΣΠΗ και άλλοι συγγραφείς/δημοσιογράφοι/εκδότες:

Βάιος Φασούλας, Ελλάδα
Γιώργος Πλακιάς, Γερμανία
Σπύρος Δαρσινός, Η.Π.Α.
Στράτος Δουκάκης, Ελλάδα
Παντελής Ξανθίδης, Ελλάδα
Γαβριήλ Παναγιωσούλης, Η.Π.Α.
Κώστας Δουρίδας, Καναδάς
Γιώτα Στρατή, Η.Π.Α.
Ελευθερία Μπέλμπα, Ελλάδα
Νίκος Παλαμήδης, Ελλάδα
Στέλλα Ζαμπούρου-Φολλεντερ, Η.Π.Α.
Γιώργος Αύρας, Ευρώπη
Ιάκωβος Γαριβάλδης, Αυστραλία
Φερεϋντούν Φαρυάντ, Ελλάδα
Σοφία Κοντογιώργου Κόστος, Η.Π.Α.
Φαίδων Θεοφίλου, Ελλάδα

[1] Ο Φερεϋντούν Φαρυάντ, ζει στην Αθήνα, είναι Πέρσης στην καταγωγή, ποιητής και υπήρξε φίλος του Γιάννη Ρίτσου ο οποίος προλογίζει και την ποιητική του ανθολογία.

2007 «Έτος Νίκου Καζαντζάκη»

2007-01-16T17:43:00.000+02:00

Το υπουργείο Πολιτισμού κήρυξε, ύστερα από πρόταση της «Διεθνούς Εταιρείας Φίλων Νίκου Καζαντζάκη» το 2007 «Έτος Νίκου Καζαντζάκη», για να τιμήσουν τα 50 χρόνια από τον θάνατο του μεγάλου Έλληνα συγγραφέα.
Με αυτή την αφορμή έχουν προγραμματισθεί ήδη πάνω από 200 εκδηλώσεις, καθόλη τη διάρκεια του χρόνου, με στόχο την ευρύτερη προβολή του έργου του. Ημερίδες, διαλέξεις, οπτικοακουστικό υλικό, απαγγελίες, θεατρικές παραστάσεις, εκθέσεις, προβολή ταινιών, θα παρουσιαστούν σε πολλές πόλεις της Ελλάδας αλλά και σε 72 χώρες όλων των ηπείρων.
Κι όπως βλέπουμε ο πολιτισμός δεν έχει σύνορα, γι’ αυτό καλό θα ήταν η Ένωσή μας να προγραμματίσει κάτι, έστω ένα χαιρετισμό, προς τιμήν του μεγάλου Κρητικού λογοτέχνη.

Στράτος Δουκάκης

Γενέθλιος Τόπος

2007-01-16T10:25:00.000+02:00

Από τις συνεικόνες του ποιητή Φ.Θεοφίλου

Ο Φαίδων Θεοφίλου αφηγείται:
Η ομορφιά φτάνει για όλους και περισσεύει.
Η Ιστορία φωλιάζει στη σιωπή.
Αν ξύσεις αυτή τη σιωπή, θα φανερωθεί η Ιστορία,
να σου θυμίσει το χρέος.

Στη Μήθυμνα απόθεσα τα αποτυπώματα της παιδικής και της εφηβικής ηλικίας, που τα ξαναβρήκα στην αντρική ωριμότητα .
Τώρα ξαναπατώ στα ίδια αποτυπώματα. Τα ξαναβρίσκω στις πλαγιές των κίτρινων και των γαλάζιων βουνών, στ’ αθώα βλέμματα των ανοιξιάτικων αγίων, στο φωτεινό στήθος της μέρας, στο ανατρίχιασμα της θάλασσας, στον ποιητικό οίστρο που πλανιέται στο περιβάλλον και σε κάνει ν’ ακούς μέσα σου φωνές που δεν ξεδίψασαν και ξεθωριασμένους Θεούς να ψιθυρίζουν. Όμως η Μήθυμνα δεν μου χάρισε ποτέ απλόχερα την ομορφιά της. Μου την έδινε σταγόνα - σταγόνα με τη σοφία της γυναίκας που θέλει πάντα ν’ αγαπιέται. Κάθε φορά, ανάμεσα στο έλα και το φεύγα, αισθανόμουν πως μια λειτουργία βρισκόταν διαρκώς σε εξέλιξη. Μια λειτουργία, όπου συμμετείχαν το φως, η νύχτα, τα δέντρα, οι μνήμες του θανάτου και της ζωής σφιχτά ενωμένες, η θάλασσα, τ’ αλώνια, οι γιορτές, η ηχώ της Ιστορίας, τα κάστρα, οι άγιοι που νοιάζονται για τις σοδειές, ο έρωτας που παραμόνευε τα στραβοπατήματα της λογικής. Μια λειτουργία που απλωνόταν και στις τέσσερις εποχές του έτους με τα χρώματα και το φως της ν’ αυξομειώνονται.

Προλογικό σημείωμα του Φαίδωνα Θεοφίλου
από το βιβλίο του «Η Λειτουργία της Μήθυμνας»
Εκδόσεις «Αστερίας» 1994

Το κείμενο αυτό αφορά τελικά στον γενέθλιο τόπο του καθενός μας.

Επικοινωνία: ftheofilou@gmail.com
Προσωπική ιστοσελίδα: http://aeolos.net/theofilou/theofilou.htm

Τα γιασεμιά

2007-01-15T12:39:00.000+02:00

Της Στέλλας Ζαμπούρου Φόλλεντερ, Νέα Υόρκη

Απόψε βρήκα μαραμένα
τα δικά μου γιασεμιά
μέσα σε βιβλίο ξεχασμένα...
σαν θάμα φέραν πίσω καλοκαίρια
μεσ’ του χειμώνα την ερημιά...

Μου τάχες δώσει ένα βράδυ
σε μια Ελληνική ακρογιαλιά
που φύσαγε ο μπάτης, ίδιο χάδι
κι ήταν φωλιά μου η δική σου αγκαλιά...

Μα τώρα Αγάπη μου έχεις φύγει
τα γιασεμιά τα άγγιξε ο καιρός
μια θλίψη απέραντη με πνίγει
αγιάτρευτος για πάντα κι ο καημός!...

ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑ!!!

2007-01-14T21:08:00.000+02:00

Όπα! Να 'μαι κι εγώ τά κατάφερα και μετά λέω πως είμαι "μπουμπούνας", και το κακό είναι ότι όλοι συμφωνήσατε, γι' αυτό κι εγώ το 'βαλα πείσμα για να διαψεύσω τον εαυτό μου. Λοιπόν από εδώ και πέρα θα τα λέμε από εδώ. Όπου νάναι θα τακτοποιήσει και η Στέλλα τό κοπιούτερ της και θα κελαϊδάει σαν αϊδόνι.
Προς το παρόν σας χαιρετώ.

Σπύρος Δαρσινός
Τενεσί, ΗΠΑ

"ΤΟ ΤΡΑΚΤΕΡ" του: ΝΙΚΟΥ ΠΑΛΑΜΗΔΗ

2007-01-14T17:52:00.000+02:00

«Το ΤΡΑΚΤΕΡ» του Νίκου Παλαμήδη (Παλδής)
Από το Βάιο Φασούλα, Γερμανία
Χαρά και τιμή μου να αναφερθώ και πάλι στον λεπτό και ευαίσθητο αγωνιστή μεγάλων μεγεθών και πολλών «μετώπων», Νίκο Παλαμήδη –Πάλδη και να καταθέσω τις απόψεις μου, στο υπό έκδοση νέο μυθιστόρημά του: «Το Τρακτέρ». Ο διορατικός Αρκάδας αρθρογράφος που με την πέννα του στιγματίζει και καταδικάζει τα κακώς κείμενα του καιρού μας, ο λαϊκός ποιητής και στιχουργός, καυστικός τεχνίτης της έμμετρης πολιτικοκοινωνικής σάτιρας, αγωνιστής στο πλευρό της Εθνικής Αντίστασης στις δύσκολες εποχές του τόπου μας και βετεράνος της ξενιτιάς, που όλη του η ζωή συνοδεύεται από αγώνες και ποίηση, ο χρονογράφος και μυθιστοριογράφος -όπως θα δούμε παρακάτω- και άλλα πολλά, αποτελούν τον πνευματικό πλούτο και πλαισιώνουν το καλλιτεχνικό ανάστημα του μπάρμπα-Νίκου Παλαμήδη.
Για την αξιέπαινη στιχουργία του και επιτυχημένη παρουσία του στο χώρο της μουσικής, στις 07. 11. 2002 από Γερμανία, με αναφορά τη μουσική του επιτυχία: «Κόντρα στον καιρό» έγραφα ανάμεσα με άλλα και τούτα: «Η συγκροτημένη σύνθεση του λόγου, του τόνου και της χορδής, αφήνουν μια μελωδία να ξεχύνεται σαν καταρράκτης που γκρεμίζεται. Μια μελωδία που συγκρούεται με τον έρωτα, με τη νοσταλγία, με τους στίχους και τις χορδές και σφυρηλατείται πιότερο. Μια μελωδία που ξεκινά σαν ρυάκι και φτάνει στις θάλασσες και από κει αφήνει τον απόηχό της να φτάνει πέρα από τις θάλασσες και τους ωκεανούς όπως το γαλήνιο κύμα…κι εκεί να συναντιέται μαζί σου και μ' εκείνον, μαζί τους και τους άλλους, τους πέρα και τους δώθε…»
Μια τέτοια συνάντηση προσπαθεί να κάνει κι αυτή τη φορά ο συγγραφέας Νίκος Παλαμήδης μέσα από το νέο του μυθιστόρημα «Το Τρακτέρ» καλώντας όχι μόνο μνήμες και εναπομείναντες αγωνιστές εκείνης της θεομηνίας, αλλά και το νέο κόσμο που πρέπει να μαθαίνει και δεν πρέπει να ξεχνά. Σε αδιανόητες συχνότητες μεγάλων μηνυμάτων των δυτικών κυβερνήσεων ενάντια στο φασισμό, (που ζούμε στην εποχή μας και που δεν ξέρουμε αν αυτά τα μηνύματα τα εννοούν), ο Νίκος Παλαμήδης, αυτή τη φορά έρχεται δυναμικά με «Το Τρακτέρ» να σκαλίσει όχι τη γη αλλά τις μουχλιασμένες ψυχές μας, να τις ξεθάψει και φρεσκαρισμένες να τις φέρει στην επιφάνεια. Κι εκεί, στην Αρκαδία, να θυμηθούμε, σαν «παραμύθι», ένα μέρος αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης και ενός ξενόφερτου εμφυλίου Πολέμου (1946-1949) που γονάτισε την Ελλάδα.
Χρειάστηκε να περάσει πάνω από μισός αιώνας για να βγει στο φως κι αυτό το απαύγασμα του πόνου, της οργής και της ντροπής, το οποίο, μέσα από τις σελίδες του και τους ήρωες ενός ολόκληρου χωριού της Αρκαδίας, μετατρέπει τα μίση και τα πάθη σε συγχώρεση, σε αδελφοσύνη, σε αγάπη, σε στοργή.
«Τώρα, -ύστερα από πενήντα και πάνω χρόνια- την ιστορία αυτή τη μεταφέρω στο χαρτί με όση δύναμη διαθέτω, σαν χρονικό ή αν θέλετε σαν μυθιστόρημα. Αυτό που ζητώ και θέλω να παρουσιάσω είναι, τι μπορεί να πετύχει στη ζωή μας η ομαδική δουλειά, η ανθρώπινη αλληλεγγύη και η πίστη σε ανώτερα ιδανικά», γράφει ο ίδιος στον πρόλογό του.
Μεστές περιγραφές και παραστατικές εικόνες, οι οποίες, στα μάτια του αναγνώστη φτάνουν σαν ένα κινηματογραφικό φιλμ και τον γυρίζουν πίσω στους σκεπασμένους πίνακες της Εθνικής Αντίστασης και στον εμφύλιο, που αμέσως ακολούθησε.
Η προπαγάνδα, ο φόβος και η τρομοκρατία (καμιά σχέση μ’ αυτή που ζούμε σήμερα) ο αντικομουνισμός, οι εξορίες στα μαύρα κελιά των βασανιστηρίων και του θανάτου, ήταν τα κύρια στοιχεία που επικρατούσαν στη χαλεπή εποχή, στοιχεία που σκοπό τους είχαν την πλήρη εξαφάνιση των αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης, ΕΑΜιτών και ΕΛΑΣιτών και όχι μόνο, αλλά και των οικογενειών τους, οι οποίες δέχτηκαν κάθε μορφή βίας και κοινωνικού αποκλεισμού, διωγμού και στιγματισμού.
Πικρές γεύσεις θλίψεις και ντροπής θα εισπράξει ο αναγνώστης και θα βιώσει νοερά το φασισμό και το ρατσισμό, όχι τον γερμανικό, αλλά το ντόπιο και των ιμπεριαλιστών συνεργατών του. Διαβάζοντας το: «Το Τρακτέρ» θα νιώσει το αίσθημα της ντροπής και θα αναζητήσει ποια ήταν τα «γιατί» που έφτασαν το λαό μας στα μίση και στα πάθη. Βίαιες σκηνές αρπαγών αγωνιστών μέσα στα μεσάνυχτα απ’ τα σπιτάκια τους, απ’ τις αγκαλιές των παιδιών και των γυναικών τους, σκηνές τρόμου αλλά και περηφάνιας, όπως της γυναίκας του Πέτρου Νταλιάνη, η οποία μέσα σε στιγμές παραφροσύνης και μισαλλοδοξίας έλεγε στον άντρα της: «Κουράγιο Πέτρο μου! Θα περάσει κι’ αυτό όπως πέρασαν τόσα άλλα. Ποτέ σου δεν έκανες πίσω. Ποτέ σου δεν πρόδωσες τον αγώνα, δεν έκανες δήλωση μετάνοιας και το πιστεύω πως και τώρα δεν θα κάνεις...».Και ο υποταγμένος λοχίας του ελληνικού στρατού που στη μέση της κάμαρης όρθιος παρακολουθεί και ακούει τη γυναίκα του, βάζει τις φωνές: «Άντε κυρά μου, τελείωνε. Να τον χαίρεσαι τον ήρωά σου. Όσο μυαλό έχει αυτός άλλο τόσο έχεις κι εσύ. Απορώ όμως πως σε έχουν αφήσει έξω. Μήπως είσαι από κανένα τζάκι;». «Ναι, λοχία, είμαι! Λέγομαι Παπαναστασίου. Είμαι ανεψιά του Παπαναστάση, του μεγάλου πολιτικού!». «Κομμούνας ο άντρα σου ε, ενίσχυση των ανταρτών που θέλουν να δώσουν τη Μακεδονία στους σλάβους. Ήρθε όμως το τέλος σας. Οι σύμμαχοί μας αμερικανοί και εγγλέζοι ,ο βασιλιάς μας, ο στρατηγός Παπάγος αγρυπνούν». Και απευθυνόμενος στο γέρο Νταλιάνη που είναι έτοιμος να τον ακολουθήσει του λέει: «Και τώρα ψευτοήρωα τι θα γίνουν οι τέσσερις κόρες σου που τις βλέπω να κάθονται αμίλητες; Αλλά ξέχασα, εσείς οι κομμουνιστές δεν πιστεύετε σε οικογένεια». Και ο Νταλιάνης, ο λεβέντης χωριάτης, -όπως τον περιγράφει ο συγγραφέας του βιβλίου-, που έχει φάει τη ζωή και το μπαρούτι με τη σέσουλα και μοιάζει γίγαντας μπροστά στον καχεκτικό λοχία, στο άκουσμα των λόγων του, γυρίζει απότομα και με φωνή βαριά και σίγουρη, του απαντάει: «Όχι και κομμουνιστής κυρ-λοχία, είμαστε μακριά ακόμα. Χρειάζεται να γίνουμε πρώτα άνθρωποι...»
Ο Γιάννης Χαρώνης, πρόεδρος του χωριού και αμείλικτος διώκτης των συχωριανών του, δίνει τον καλλίτερο εαυτό του «καρφώνοντας» τους συχωριανούς τους στις δυνάμεις του ελληνικού στρατού, άνδρες που πολέμησαν το φασισμό μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ-ΕΛΛΑΣ αφήνοντας να ξεχυθεί η χαρά του, το μίσος του και ο σαδισμός καθώς συλλαμβάνονται και προωθούνται στην πίσσα της Μακρονήσου. Το δε πάθος και το ακατάλυτο μίσος του για τους αριστερούς αγωνιστές, τον οδηγούσε σε φανταστικές σκευωρίες επιδιώκοντας την πλήρη εξαφάνισή τους. Έτσι μια μέρα κατήγγειλε στο μοίραρχο της πόλης:
«Άκουσε Δημήτρη. Τον τελευταίο καιρό, έχει έρθει στο χωριό ο γιος ενός εξόριστου κομμουνιστή στη Μακρόνησο που ήταν χρόνια πολλά στην Αθήνα. Το σκυλί αυτό, που σε ολόκληρη την κατοχή ήταν και αυτός σε αντεθνικές οργανώσεις, όταν έμαθε πως πιάστηκε ο πατέρας του, τα παράτησε όλα και μας μαζεύτηκε κουνιστός και λυγιστός στα καφενεία. Με το τρακτέρ οργώνουν τα χωράφια τους όλες οι οικογένειες των εξόριστων ξένοιαστα και χαρούμενα». «Τι λες βρε Γιάννη, εμείς επιδιώκουμε την εξαθλίωση των κομμουνιστών για να ανανήψουν και να κάνουν δήλωση μετάνοιας κι’ αυτός τους ζωντανεύει όνειρα κι’ ελπίδες;» «Ακριβώς, αυτό κάνει», απάντησε ο Χαρώνης και βλέποντας πως ο φίλος του μοίραρχος πιστεύει στα λόγια του συνεχίζει. «Έχω θετικές πληροφορίες πως ενισχύει φανατική ομάδα ανταρτών που ξεκομμένοι από το σύνταγμά της περιφέρεται στην οροσειρά του Μαίναλου. Τον είδε άνθρωπος δικός μου να φεύγει τη νύχτα και να τους πηγαίνει τρόφιμα». «Και τι νομίζεις πως πρέπει να κάνω».«Να στείλεις απόσπασμα να τον συλλάβει και να τον παραπέμψεις στο στρατοδικείο...»
Όλη αυτή η συκοφαντία αφορούσε το γιο του Πέτρου Νταλιάνη, τον Κώστα, ο οποίος όταν άδειασε το χωριό του από τους άνδρες, παράτησε την Αθήνα και με το με το τρακτέρ του όργωνε όλα τα χωράφια των συχωριανών του. Ο εκτοπισμός των αγωνιστών στα ξερονήσια είχε και μια άλλη πλευρά· μεγάλωνε τις ευκαιρίες εκμετάλλευσης του Χαρώνη. Εκμεταλλευόμενος τα γεγονότα, έχει προσημειώσει πολλά χρήματα χωρικών για δάνεια που τους έχει κάνει. «Η Αγροτική Τράπεζα, δεν δίνει λιπάσματα παρά μόνο στους «νοικοκυραίους». Έτσι απάντησε σε πολλούς που ζήτησαν δάνειο ο διευθυντής. «Μαύρος χειμώνας λέγανε πρώτα οι χωρικοί, άραχλη άνοιξη λένε τώρα».
Τραγική φιγούρα η γυναίκα του Χαρώνη η κυρα-Αναστασία που ντρέπονταν και λυπόταν για την κατάντια του άνδρα της, που με όλο το χωριό τα είχε καλά και πολλούς κρυφά βοηθούσε. Μάταιες οι προσπάθειες να τον βάλει στο δρόμο του Θεού: «Βρε ,Γιάννη μου, το καλό σου γυρεύω και στα λέω αυτά, θέλω να αλλάξεις, να ησυχάσεις. Δόξα σοι ο Θεός έχουμε από όλα, υγεία, πλούτη. Στο κάτω, κάτω τι θα τα κάνουμε; Πότε θα τα χαρούμε; Ποιος ο κόσμος μας και το περιβάλλον μας; Παλιοτόμαρα σε τριγυρίζουν, παλιάνθρωποι σε εκτιμούν ψεύτικα για να σε απομυζούν. Παράτα τα όλα άντρα μου να πάμε στην πόλη να ζήσουμε όσα χρόνια θέλει ο Θεός. Όταν φύγουμε από τη ζωή όλα θα ρημάξουν, θα γιομίσουν αράχνες και χορτάρια. Και το χειρότερο άντρα μου, θα μας σκατοψυχάνε.»
Αυτά του έλεγε κάθε φορά η ήσυχη, φιλάνθρωπος και καλοκάγαθη γυναίκα του Αναστασία κι εκείνος δεν άκουγε. «Εγώ, η έρμη, στείρα χωρίς παιδιά και με ένα διάβολο στο κεφάλι μου υποφέρω Μαριώ μου, βασανίζομαι. Ο άντρας μου, δεν έχει προτερήματα, είναι σκληρός, πλεονέκτης, κακός. Δεν τον θέλει κανένας. Τώρα μάλιστα που τον διόρισε το Λαϊκό Κόμμα πρόεδρο στο χωριό, είναι μισητός σε όλους. Μόνο οι αληταράδες του χωριού που τους πληρώνει και τους ταΐζει τον θέλουν και τον ακούνε». «Που είναι τώρα;» τη ρώτησε η φίλη της και σύζυγος του Πέτρου Νταλιάνη κυρα-Μαριώ. όταν βρέθηκαν μια μέρα». «Πού αλλού, Μαριώ μου, στο σταθμό χωροφυλακής. Εκεί ξημεροβραδιάζεται. Φοβάται, τρέμει...».
Χρησιμοποίησα δυο, τρία αποσπάσματα του βιβλίου και πράγματι αντιμετώπισα δυσκολίες επιλογής. Το καλό συγκρούεται με το κακό, η αγάπη με το μίσος και την έχθρα. Ο λοχαγός συγκρούεται με έναν λοχία που βρίζει τους πάντες, όταν πάνε να συλλάβουν αγωνιστές μέσα στη δίνει του εμφυλίου, που άλλους τους χαροποιεί και άλλους τους λυπεί κατάβαθα. «Να είσαι προσεκτικός λοχία, κανένας εδώ μέσα δεν είναι ρεμάλι. Όλοι έχουμε μια σοβαρή αποστολή που πρέπει να εκτελεστεί με επιτυχία. Κι’ ακόμα, θα προτιμούσα να είναι πιο συγκρατημένος ο εθνικισμός σου. Βρισκόμαστε σε εμφύλιο πόλεμο, οι αντίθετοί μας, που κακώς τους λέμε συμμορίτες, είναι αδέρφια μας, είναι Έλληνες και όχι Βούλγαροι.
Σαν κατακλείδα επέλεξε ο συγγραφέας την κυρα-Αναστασία, που μετά λίγες μέρες από τον απροσδόκητο θάνατο του άνδρα της Γιάννη Χαρώνη, επισκέφτηκε την κυρα-Μαριώ Νταλιάνη.
«Εκτιμώ εσένα, τον άντρα σου και αγαπώ τα παιδιά σας. Θέλω με την καρδιά μου να τα αφήσω όλα με το νόμο και με χαρτιά από τώρα σε σάς. Τον Κώστα και τις αδερφές του τους έχω στην ψυχή μου, τους θέλω για παιδιά μου. Μπορούν ν’ αρχίσουν να δουλεύουν τα χωράφια, να τα εκμεταλλεύονται, να παντρευτούν και να κληρονομήσουν μετά τον θάνατό μου όλα τα υπάρχοντά μου. Θέλω να γίνουμε μια οικογένεια. Τα δυο σπίτια μας να έχουν τις πόρτες ανοιχτές. Αυτό με ανακουφίζει· αυτή είναι η επιθυμία μου. Να ζήσω από εδώ και πέρα μαζί σας τις χαρές και τις λύπες σας. Είσαστε οι άνθρωποί μου, το αποκούμπι μου. Αξίζετε αυτή την προσφορά μου. Έχετε ανθρωπιά, ανωτερότητα, αγαπάτε τους άλλους...»
Κλείνοντας θεωρώ υποχρέωσή μου να τονίσω, ότι βιβλία σαν «Το Τρακτέρ» του Νίκου Παλαμήδη θα πρέπει όχι μόνο να διαβάζονται από έναν αριθμό αναγνωστών και πάει τέλειωσε, αλλά τέτοια βιβλία θα πρέπει να ενταχτούν στα όπου γης ελληνικά σχολεία γιατί αποτελούν μέρος της σύγχρονης ιστορίας μας. Μέσα απ’ αυτή θα μάθουν τα νέα παιδιά την τραγωδία που υπέστη ο λαός μας από τους ξένους, που μέσα από τα δικά μας χέρια δολοφονήθηκε. Μέσα απ’ αυτά θα μάθει ο νέος κόσμος και δε θα ξεχνά την «ανθρώπινη αλληλεγγύη και την πίστη σε ανώτερα ιδανικά».

Γερμανία 29. 03. 2002
Φασούλας Βάιος
..................................

Τρίκαλα 14-01-2007 –Βάιος Φασούλας

Σημείωση:
Αγαπητοί φίλοι,
Αν δεν έχετε αντίρρηση ζητώ την άδειά σας να μου επιτραπεί να δημοσιεύσω, σταδιακά, στην παρούσα ιστοσελίδα μας, εργασίες, που κατά καιρούς έχω γράψει, για ορισμένους συναδέλφους της ΕΕΛΣΠΗ.
Ξεκίνησα με το Νίκο Παλαμήδη για να τον τιμήσω ιδιαίτερα

Ευχαριστώ για την προσοχή σας ΒΦ

TA ONEIRA

2007-01-14T17:41:00.000+02:00

Τ α ό ν ε ι ρ α
(Η δυστυχία της ζωής με κάνει ευτυχισμένη)

Μέσα στον ύπνο μου έβλεπα την αγαπητικιά μου
κόσμο πολύ και μουσικές, στέναζε η καρδιά μου
κι απ’ τα κλειστά τα μάτια μου τα δάκρυα βροχή
και η ψυχή μου ν’ αγωνιά, ν’ αφήσει το κορμί.

Το φύσημά μου έβγαινε συρτό και σφυριχτό
να μη μπορώ, ο άμοιρος, λίγο να κουνηθώ
και να με σφίγγει ασίγαστα στα σκότη τα πηχτά
κι ο πόνος μου που μ’ έλιωνε, μ’ έφραζε την καρδιά

Το μόνο που έβλεπα εσέ, πως σ’ είχαν στολισμένη
και τα γλυκά τα χείλη σου είχες κλειστά, καημένη
ανάμεσα σε γιορτινά, νυφούλα μες στην εκκλησιά
κι όλο γελούσες ψεύτικα απ’ την απελπισιά

Χρυσά, στολίδια, νυφικό, κορώνα στα μαλλιά σου
κι ένα γαμπρό σου φέρανε στα μέτρα τα δικά σου
κομψός, ψυχρός κι αγέλαστος, δεν είχε ούτε καρδιά
κι όταν το χέρι σου έπιανε, γελούσε υστερικά

Μα δεν καταδεχόσουνα, μήτε να τον τηράξεις
και έκρυβες την ομορφιά, στα πέπλα τη βουλιάζεις
χλωμή σαν θειάφι η όψη σου, δε θύμιζε γιορτή
και η ψυχή της μάνας σου, έτρεμε σαν πουλί

Κοιτώ κι εγώ τα κάλλη σου πως χάνονται μακριά
μέσα σε τούτο τ’ όνειρο, πού να ’βρω τα φτερά;
Με μιας κοντά σου να βρεθώ κι όλους να τους διώξω
και την καρδιά σου, αγάπη μου, εγώ να τη γλιτώσω
Κι όλο κοιτώ τη μάνα σου, πως είναι μαραμένη
τα δάκρυα απ’ τα μάτια της, τρέχουνε, την καημένη!
κι εγώ να είμαι ανήμπορος, δε θέλω να δεχτώ
πως ξέπεσα μες στ’ όνειρο, μαζί του να μπλεχτώ

Κι είναι σκληρό και άσπονδο, μεγάλο και πικρό
δεμένο μ’ έχει, μάτια μου, σε στρώμα και πονώ
όμως να βλέπω το μπορώ, μα δύναμη δεν έχω
το χωρισμό μας, μάτια μου, άλλο πια δεν αντέχω

Κι εσύ κρύβεις τα δάκρυα, στ’ άσπρα σου νυφικά
κι όλες κοιτάς τριγύρω σου εικόνες στη σειρά
πέφτει η ματιά στο Γολγοθά, πάνω στην Παναγία
κι αναρωτιέσαι μυστικά, πώς θα ’βρεις σωτηρία;

Ανθρώπινος είναι και αυτός, όπως και ο δικός μου
μόνο αυτός που ζω εγώ, φτιάχνει το σάβανό μου
κι είναι σκληρό και σκοτεινό το πανωσκέπασμά του
χαραματιά δεν άφησε να φεύγουν τα όνειρά μου

Μόνο σκορπά αδιάκοπα τα μαύρα φάρμακά του
και τα κερνά απλόχερα στην άμοιρη καρδιά μου
και να, μεθώ κι εγώ στους πόνους μου με δάκρυ,
αχ πόσο θα ’θελα να πιω, του γάμου σου φαρμάκι!

Δύσβατο έχω Γολγοθά, μ’ αγκαθωτό στεφάνι
μήτε τη μάνα μου θωρώ να βρίσκεται κοντά
μήτε κι ο ίδιος ο Θεός, δεν κλαίει, δεν οργιάζει
μόνο σκοτάδια γύρα μου απλώνονται πλατιά

Πράγματα δυο ολοζώντανα, ζω μέσα στο όνειρό μου
είν’ και τα δυο αχώριστα, βαριά και τρομερά
μόνο η ψυχή μου, μάτια μου, δε φεύγει απ’ το κορμί μου
κι είναι αυτό ένα βάσανο και μία συμφορά

Μόνο του μένει το κορμί μέσα στο Γολγοθά του
τρέχουν τα μάτια της ψυχής κι αγγίζουν τα μαλλιά σου
κι αφήνει πίσω της πολλά, αχνάρια ζωντανά,
αχνάρια που είναι όλο ευχές και είναι απ’ την καρδιά

Κι άλλον ακούω να ρωτά, γιατί είσαι λυπημένη
ν’ ακουστεί η φωνούλα σου, που ζεις συντετριμμένη
και τα κλειστά τα χείλη σου ανοίγουν και αφήνουν
κι αργά οι χτύποι της καρδιάς, χτυπούν και αργοσβήνουν

Κι άλλος ρωτάει, για να δει, αν είσαι ευτυχισμένη
σφίγγεις στα δόντια την ψυχή και με καρδιά σφαγμένη
σαν άνοιξη το χαμόγελο στο στόμα σου πλαταίνει:
«η δυστυχία, λες πικρά, με κάνει ευτυχισμένη»

Κι όλο κρατάει το όνειρο, πού να ’σαι να το σβήσεις
κι όλο ρωτούνε αδήμονοι, τι να ’χεις κι αργοσβήνεις;
Όλα τα έχεις στη ζωή, προσμένουν το άγγιγμά σου
το μυστικό μας, μάτια μου, το θάβεις στην καρδιά σου

Κι ο άνδρας δίπλα σου ζητά, το ταίρι σου να γίνει
κι όλα σου τάζει τα καλά, του κόσμου το ασήμι
ναι, ψιθυρίζεις άκεφα, σα να ’σαι υπνωτισμένη
μα απ’ το κορμί σου η καρδιά, αλλού είναι δοσμένη

Και νιώθω πως ξαλάφρωσα, όπως και η καρδιά μου
ευχές φεύγουν αδιάκοπα μέσα απ’ τα όνειρά μου
όνειρα που είναι ατέλειωτα, κρατάνε μια ζωή
μα την καρδιά μου θα βαστώ, για σένα πάντα αγνή!
Β. Φ. 09.01.1996, Γερμανία 31.05.2003
(Από τη Β` Συλλογή – ενότητα, ερωτικά)

Στο πρώτο συναξάρι

2007-01-14T10:21:00.000+02:00

Της Υιώτας Στρατή, ΗΠΑ

... και νόμισα πως έφταιγε τ' ανεμικό φεγγάρι
π' αδειάζοντας, τη σκέψη μου δεν ήθελε ν' αφήσει...

Κι ήσουν εσύ, μεσάνυχτα, αθώρητο καμάρι,
που ξενυχτώντας στης βροχής το πρώτο συναξάρι,
πάσχιζες όλους
να τους θυμάσαι.

Μ' αγιασμούς από ψιθύρους
νυχτ-ανθών, με δροσοστάλες,
ραίνεις της σκέψης δρόμους
δύσβατους.
Σαν αστραπή σύμβολα γράφεις
στ' άδειο τεφτέρι τ' ουρανού
στης δε, καρδιάς τους χτύπους
μαζεύεις φωτοστέφανους
για τις θλιμμένες ώρες...

Ας έρθει στο ξημέρωμα
Μέρα γεμάτ' ελπίδα
'τι ην άγρια όσ' αγροίκησα
και πιο φριχτά όσα είδα...

Ψυχούλα άδολη...

2007-01-12T14:55:00.000+02:00

Εκεί που θ’ ακουμπήσει η καρδιά σου...
Εκεί που ξεδιπλώνονται τα όνειρά σου...
είναι ο τόπος που σε δένει
κι ότι ζυγίζει μέσα σου τώρα σου απομένει...

Και το βιβλίο της ζωής μια μέρα κλείνει...
μετά τη δίνη του καιρού ίσως θα ’ρθει και η γαλήνη...
Το φως της μέρας χάνεται στη δύση
και στα χρώματα σαν όνειρο που δεν πιάνεται...
Το τριαντάφυλλο του ουρανού
τα πέταλά του ανοίγει για να δεχτεί ψυχούλα άδολη
που μακριά μας έχει φύγει...

Καλό σου ταξίδι αδελφούλα μου
καλό κατευόδιο Πόλυ...
η ομορφιά σου ριζωμένη μέσα μας αιώνια θα ζει όλη!
Κι εμείς κοντά σου θα’ ρθουμε
απόψε, αύριο... ποιος ξέρει...
το Πεπρωμένο έχει γραφτεί
και μαγικό και άγνωστο
το θεϊκό της μοίρας χέρι...

Στέλλα Ζαμπούρου Φόλλεντερ, Νέα Υόρκη

Στοχασμοί…

2007-01-12T00:19:00.000+02:00

Αν ήμουνα ζωγράφος,θα πέταγα πινελιές στο στερέωμα,στο μονοπάτι του ήλιου,στον οδοιπόρο άνθρωποστην αγκαλιά του πεπρωμένου.Θα ζωγράφιζα τον καθρέφτη της ψυχής,γεμάτο κρινολούλουδα με πινελιές αγάπης.

Γαβριήλ Παναγιωσούλης, Νέα Υόρκη

Γαβριήλ πάρε τα πινέλα, πάρε και τα χρώματα, ζήτα από τη Στέλλα κι άλλα ακόμα λόγια αγάπης και την ψυχούλα της, από τον Σπύρο τους στοχασμούς και τις φιλοσοφίες, από τον Γαβριήλ τη σοφία, να βάλω κι εγώ μια πλάτη κι όποιος άλλος θέλει απ' την παρέα να φτιάξουμε έναν παράδεισο. Φαντάζομαι ένα τέτοιο κόσμο. Όλοι μαζί, λίγο ακόμα και θα τον κάνουμε απίστευτο.
Αξίζει να ζει κανείς σ' ένα τέτοιο κόσμο...

Στράτος Δουκάκης, Αθήνα

Εγώ, πάντως σας εξομολογούμαι πως έχω μάθει πολλά από σας.
Από τον Στράτο έχω μάθει: πως να δίνω, έστω και στο μικρό, τη διάσταση που του αξίζει!
Από τον Ιάκωβο: να υπερασπίζομαι τη θετικότητα μέσα από την άρνηση της εποχής.
Από τον Κώστα: να πίνω νερό με τις χούφτες μου από τις γάργαρες πηγές της πατρίδας.
Από τον κ. Λυμπερόπουλο πως να κοιτάζω για αξίες πέρα από σύνορα και φράχτες.
Από τη Στέλλα: πως να κάνω το «σε αγαπώ», «σ’ αγαπώ».
Από τον Βάιο: πως να σπάζω το βράχο για να σπείρω στο χώμα.
Ωραίο πράγμα, τελικά, η επικοινωνία!!!

Σπύρος Δαρσινός, Τενεσί, ΗΠΑ

Νόμιζα...

2007-01-11T16:37:00.000+02:00

πως ήμασταν η αφή ο ένας του άλλου
που σβήνει την αγωνία της αφάνειάς μας.
Νόμιζα πως ήμασταν η χορδή
ο ένας στα στήθη του άλλου
που πιάνει την όμορφη
ανταρσία των ψυχών μας.
Όμως, τίποτα πια δεν μας ενώνει.
Τίποτα πια δεν μας συγκινεί.
Και προχωράμε με τα χέρια κρεμασμένα
ανάμεσα στις καλωδιωμένες φυτείες
του εγωισμού μας.
Χανόμαστε πάλι και πάλι
στους ίδιους πάντα δρόμους
με τις ίδιες ατομικές ιδέες
και τις... λιπόθυμες μνήμες.
Σκύβοντας που και που
στις ανείπωτες πληγές μας,
Προσπαθώντας να ανασύρουμε
την ματωμένη δύναμη της αλήθειας,
από τις στάχτες της φθοράς μας...

Σπύρος Δαρσινός
Τενεσί, ΗΠΑ

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ

2007-01-08T21:57:00.000+02:00

Του Φαίδωνα Θεοφίλου

Ο μικρός Ελληνικός προφήτευε
φορώντας τη μοναξιά του κατάσαρκα :
«Δεν θα περάσει καιρός πολύς
που οι Ελληνικές Λέξεις
θα γεμίσουν τον ουρανό
αυτόφωτες λαμπερές ψηφίδες .
Θα διώξουν τ’ αστέρια
και θα φέγγουν νύχτα και μέρα .
Οι Ελληνικές Λέξεις φωτεινές ψηφίδες ,
θα πολιορκήσουν τον ήλιο
με σαρανταμία ζώνες
και θα λάμπουν μαζί του .
Και θα γίνει ο κόσμος λιγότερο μονότονος
και θα γίνει ο κόσμος πιότερο χαρούμενος
και δε θα ξέρει γιατί».
Ο μικρός Ελληνικός συνέχισε προφητεύοντας :
Ξεκουράστηκε καλά ο Έλληνας
πάνω στη σιωπή του .
Τώρα θα σκύψει βαθιά
μεσ΄ τη χοάνη του μυαλού του
και θ’ ανασύρει την πίστη του .
Χαίρε πίστη μου, θα πει ,
να φιλήσω τα μακριά σου δάχτυλα .
Χαίρε πίστη μου που πνίγηκες
στους αιώνες των δακρύων μου .
Χαίρε πίστη μου που σε καρφώνω μέσα μου
σαν κοντάρι πύρινο».
Ο μικρός Ελληνικός ίδρωνε .
Έριξε τη δίψα του στη θάλασσα
και συνέχισε να προφητεύει :
«Θα πάρει ο Έλληνας όλες τις άνοιξες
που θα ’ρθουν
θα τις βάλει κατάντικρυ στα νησιά ολόγυμνες .
Θα διατάξει τις ηλιαχτίδες να πλέξουν
λευκόφωτη κορδέλα για το μέτωπό τους .
Θα τραβήξει τη φλούδα της θάλασσας
και θα τις ντύσει όλες
στη διαφάνεια του γαλάζιου.
Και σκύβοντας ο Έλληνας
μ’ ευλαβικόν ερωτισμό
ανάμεσα στα σκέλια τους ,
θα κόβει μυρωμένα λουλούδια
κι ο αγέρας, αγγελιαφόρος ταχύποδος,
θα παίρνει τις ευωδιές
να τις σκορπίζει στα έθνη».
Ο μικρός Ελληνικός
σταμάτησε να προφητεύει .
Έστειλε το βλέμμα του
στους λείους κορμούς των δέντρων ,
ξάπλωσε στη νοτισμένη γη
κι αγκάλιασε τρυφερά την Προσδοκία..

* Αφιερώνω το ποίημά μου «Ο Μικρός Ελληνικός» από το ομώνυμο βιβλίο μου (Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα) στην αξιοσύνη και τη δημιουργικότητα των Συνελλήνων της Διασποράς, με την αγάπη και τον θαυμασμό μου.

Φαίδων Θεοφίλου
Website: http://aeolos.net/theofilou/theofilou.htm
e-mail: ftheofilou@gmail.com

Αντίλαλοι αντί σιωπής...

2007-01-07T22:05:00.000+02:00

Από το 2002 οπότε βρεθήκαμε στις λεωφόρους του διαδικτύου, ανταλλάσσοντας μηνύματα, γνωριμίας πρώτα, φιλίας στη συνέχεια, διαπιστώσαμε ότι κοινοί ήταν οι δρόμοι μας στη ξενιτιά τότε. Ίδιες οι διαδρομές. Στην ίδια, ίσως, μοναξιά, ίδια κι η νοσταλγία. Τα έχουν αυτά οι ξενιτεμένοι...
Η γλώσσα μάς έσμιγε, οι ανησυχίες, οι καημοί, κι αυτά που θέλαμε να πούμε, αυτά που θέλαμε να μάθουν για μας, σκέψεις χωριστές, πολλές φορές και μόνες. Τις ενώσαμε κάποια στιγμή σε 3 Ανθολογίες κι έπειτα σιωπή... Άλλαξαν και πολλά, είναι αλήθεια..
Τώρα με τούτους τους Μακρινούς Αντίλαλους απ’ τις μακρινές πολιτείες όπου ζει ο καθένας μας, αγναντεύοντας άλλους ουρανούς, θ’ αφήνουμε στο διάβα μας τα γραφτά μας μη και χαθούμε πάλι. Θ’ αφήνουμε, λοιπόν εκεί τα γραφτά μας να μη χαθούν τα χνάρια μας, οι μνήμες μας, οι περπατησιές μας. Να μη χαθούμε, θέλω να πω, Παντελή, Ιάκωβε, Στέλλα, Γαβριήλ, Σπύρο, Κώστα (που χάθηκες) Βάιε, Γιώργο...
Να διαβάζουμε εκεί, ό,τι μας ενώνει. Κι έπειτα μπορεί να τα μαζέψουμε ξανά, έτοιμα πια... για βιβλίο.

Στράτος Δουκάκης

Κοιμήσου γλυκιά μου...

2007-01-07T15:16:00.000+02:00

Του Σπύρου Δαρσινού

Τα περιστέρια
δεν έχουν φωλιές.
Δεν έχουν κλουβιά.
Τ’ αυγά τους γίνονται αστέρια!

Κοιμήσου γλυκιά μου
Κοιμήσου...
Το πέταγμά σου
το ’χει κλώσει το κύμα
στην άμμο...
Και πήρε φως το χρώμα
του ιωδίου.
Σταλιά σταλιά στις ψυχές μας
να στάζει...

Σε ψάχνω...

2007-01-07T11:16:00.000+02:00

Σε ψάχνω στις θάλασσες,
στις γωνιές της πόλης, στους δρόμους του κόσμου.
Αποτείνομαι σε πρόσωπα, γνωστά και άγνωστα, για να σε βρω.
Παίρνω γύρη από τα βλέμματά τους, μήπως και σε συναντήσω
στα μονοπάτια της απουσίας και της απώλειας,
στην ηχώ της ιστορίας...

Οι δρόμοι μοναχικοί.
Οι εραστές ανυποψίαστοι.
Η αμαρτία ανομολόγητη.
Οι σκέψεις προσωπικές.
Ο πόθος αταξίδευτος.
Οι ενοχές ανύποπτες

Κι εγώ, γλυκιά μου αγαπημένη, ξέροντας πως υπάρχεις,
σ’ αναζητώ στα όνειρα!
Πόσο κρατάει ένα όνειρο άραγε; Πόσο;
Τα όνειρα παροδικά.
Ο όρκος αιώνιος.
Οι έρωτες έχουν ημερομηνία λήξεως;
Δεν έχουν...
Ο έρωτας ισόβιος.

Το ημερολόγιο ξεφυλλισμένο.
Ο χρόνος πανδαμάτωρ.
Το παρελθόν διδακτικό.
Το μέλλον άγνωστο.
Η εποχή ακατανόητη.
Η προσμονή αιώνια.

«Μες’ τα κλειστά βιβλία σ’ αναζητώ και σε δυο κρίνων τη σιωπή,
στων στίχων, την αστροφεγγιά...»
Έτσι το ‘πε ο λεπταίσθητος ποιητής της Μήθυμνας!

Στράτος Δουκάκης

Χαιρετισμός

2007-01-06T11:39:00.000+02:00

Μακρινοί Αντίλαλοι, Αστραπές και βροντές των Ελλήνων Θεών, για να ενώσουν στην γη, τους κοινούς θνητούς, κάτω από μια κοινή ελληνική γλώσσα κρατώντας το σκήπτρο της αιώνιας ελληνικής φιλοσοφίας μαζί με την πολυθεϊστική μας υπόσταση, που πηγάζει από το Νέκταρ και την Αμβροσία.

Γαβριήλ Παναγιωσούλης (Νέα Υόρκη)

Γ ε ι τ ό ν ι σ σ α

2007-01-05T20:39:00.000+02:00

(Του Βάιου Φασσούλα)

Γειτόνισσα με τυραννάς, δε με θωράς στα μάτια
πως χύνουνε για σένανε κατάλευκα διαμάντια

Ποτέ δεν καταδέχτηκες σταλιά να με τηράξεις
πως πνίγομαι στα δάκρυα, μια λέξη να μου τάξεις

Όταν σε πρωταντίκρισα καημό μεγάλο πήρα
να παίζει πάνω σ’ η ζωή, να σου γελά η μοίρα

Πως είσαι όμορφη, γλυκιά, στα μάτια και στα χείλη
σπίθες φωτιάς μου πέταξες σα να ’σουν χίλιοι ήλιοι

Τριγύρω μου σαν άνοιξη, η πλάση έχει βλαστήσει,
ο μαραμένος κρίνος σου, πότε θα ξανανθίσει;

Παραμιλώ τα πρωινά, τα γιόματα, τα βράδια
μόνος περνώ μαρτυρικά, τη νύχτα κι είναι άδεια

Χάνεται μέσα μου αργά όλη η ύπαρξή μου
σαν σάκος άδειος έμεινα και σβήνει η ψυχή μου

Τα λογικά σταμάτησαν κι ο πόνος δυναμώνει
κι από αγάπη δυνατή το είναι μου φουντώνει

Γειτόνισσά μου, όμορφη αύρα από την καρδιά μου
δώσ’ μου κλαρί της νιότης σου, μη χάσω τη χαρά μου

Μύριες φωτιές απόχτησα στα βάθη της καρδιάς μου
αν δεν τις σβήσεις, μάτια μου, θα γίνεις ο φονιάς μου

Κάνε, μου λες, υπομονή και μου κρατάς το χέρι,
στη νιότη θα ’χεις πρόσταγμα και στην ψυχή μου ταίρι

Καρτέρα λίγο, γείτονα, τα μαύρα μου να βγάλω
και άνδρα μου μες στην καρδιά για πάντα θα σε βάλω

Τον κρίνο που μαράθηκε εσύ θα τον σκαλίζεις
τα φύλλα του και το κορμί για πάντα θα δροσίζεις

Εισαγωγή

2007-01-05T18:49:00.000+02:00

«Το 2002 κατέφθασε βρίσκοντας τον Ελληνισμό, ευαισθητοποιημένο και αποφασισμένο, όσο ποτέ άλλοτε, για να επανακτήσει την αίγλη του... Είναι μια διαπίστωση που μπορεί να μην προέρχεται από «επίσημες πηγές», αλλά αποτελεί προϊόν παρατηρητών του Διαδικτύου.
Όπου και να «σερφάρει» κανείς θα συναντήσει κάποιον Έλληνα, κάποια Ελλάδα... Το Διαδίκτυο, παρά τα «προγραμματισθέντα» είναι πια μία... «Ελληνική αποικία». Ένας ουρανός λουσμένος από το Φως του Απόλλωνα. Μια πραγματικότητα που σε μερικούς-μερικούς «σπάει τα νεύρα». Ας μας το... συγχωρέσουν.
Ο Ελληνισμός, έχει βρει πια τον τρόπο να επικοινωνεί και να ανταλλάσσει τις πληροφορίες και τους πόθους του, τις γνώμες και τους καημούς του...».

Τάδε έφη τότε ο Παντελής Ξανθίδης

Κι από σήμερα οι «Μακρινοί Αντίλαλοι» θα είναι μαζί σας, στη συντροφιά σας.